Al-Munafiqun 63:8

Ata thonë: “Kur të kthehemi në Medine, paria do t’i dëbojë prej saj të përçmuarit.” -Kjo ndodhi në betejën e Murejsit,gjatë së cilës pati një grindje mes ensarëve dhe muhaxhirëve për një çështje të caktuar. Në këtë situatë u shfaq hipokrizia e munafikëve. I pari i tyre, Abdullah Ibn Ubej Ibn Seluli, duke nënkuptuar muhaxhirët, tha: “Puna jonë me këta është ai që tha: “Jepi bukë qenit tënd, që të të kafshojë!”. Pastaj tha: “Kur të kthehemi në Medinë, krenarët do t’i dëbojnë prej saj të përçmuarit.” Kështu, sipas tij, ai dhe vëllezërit e tij munafikë na ishin krenarët e fisnikët, ndërsa Profeti i Allahut dhe shokët e tij ishin të poshtëruarit, ndërkohë që e vërteta ishte krejtësisht e kundërta, siç thotë i Lartësuari:Në fakt, e tërë krenaria u takon Allahut, të Dërguarit të Tij dhe besimtarëve, por munafikët nuk e dinë këtë. -Këta janë krenarët e vërtetë, ndërsa munafikët dhe vëllezërit e tyre idhujtarë janë të përçmuarit. Munafikët nuk e dinë dhe nuk e kuptojnë një fakt të tillë, prandaj dhe pandehin se janë krenarët. Pastaj Allahu i Lartësuar thotë: Kjo ndodhi në muajin shaban të vitit 5.Shkak i saj u bë një informacion tjetër që imbërriti Profetit (a.s.), se Harith Ibn EbuDirari, prijësi i fisit Benu Mustalik, kishtefilluar te fisi i tij dhe tek arabët e tjerë,një fushatë organizimi për të mbledhurnjë ushtri dhe për të sulmuar Profetin(a.s.) Profeti (a.s.), për të verifikuar këtëlajm, dërgoi Burejde Ibn Kusaj el Selemin.Ky shkoi atje dhe takoi vetë Harith IbnEbu Dirarin, prej të cilit verifikoi lajmin epërgatitjeve për luftë. Fill pas lajmit,Profeti (a.s.) organizoi dhe nxitibesimtarët për luftë, të cilët menjëherëiu përgjigjën ftesës. Bashkë me të, dolënpër luftë edhe një grup munafikësh, tëcilët nuk kishin luftuar kurrë më parë meProfetin (a.s.). Profeti (a.s.) la simëkëmbës të tij në Medinë, Zejd IbnHarithe, por thuhet edhe se ka lënë EbuDherrin, apo dhe Numejle Ibn Abdullah elLejthin. Marshimi filloi natën e së hënës,dy net pasi kishte hyrë muaji shaban.Harith Ibn Ebu Dirari dhe pasuesit e tij,kur u njoftuan rreth sulmit që Profeti(a.s.) kish planifikuar kundër tyre, dhe kurmorën vesh se muslimanët e kishin kapurspiunin e dërguar prej tij dhe e kishinvrarë, u tmerruan. Ky informacion frikësoiedhe ato pak fise arabe që i ishinbashkëngjitur ushtrisë së tij deri në atomomente, duke i detyruar tëshpërndahen dhe të largohen prej tij.Profeti (a.s.) mbërriti në Murejs, që ishtevendi i puseve të tyre, dhe e ngriti çadrëne tij pikërisht në atë vend. Së bashku meProfetin (a.s.), në këtë luftë ishin Aisheja(r.a.) dhe Ummu Selemeja (r.a.). Këtufilloi përgatitja për luftë. Vetë Profeti(a.s.) i renditi në rreshta shokët e tij.Flamurin e muhaxhirëve e mbante EbuBekër el Sidiku, ndërsa flamurin eensarëve e mbante Sad Ibn Ubade... Dukeu kthyer nga kjo luftë, kreu i munafikëve,Ibn Ubeji, tha: “Kur të kthehemi nëMedinë, fisnikët dhe të lartit e Medinësdo t’i flakin jashtë të ultit dhe tëshpërfillurit (nënkuptonte Profetin(a.s.)).” Zejd Ibn Erkami, që i dëgjoi këtofjalë, shkoi dhe i tha Profetit (a.s.), pormenjëherë Ibn Ubeji shkon te Profeti(a.s.) dhe i betohet se nuk e kishte thënëkurrë diçka të tillë. Profeti (a.s.) heshti.Pas kësaj, Allahu i Lartësuar shpalli surenMunafikun, ku mbështeste dhevërtetonte fjalën e Zejdit. Profeti (a.s.) ekapi Zejdin për veshi dhe i tha: “GëzohuZejd, se Allahu i Lartësuar e vërtetoifjalën tënde!” Pastaj tha për Zejdin: “Ky ekreu detyrën ndaj Allahut me veshët evet.” Në këtë çast, Omeri i tha Profetit(a.s.): “O i Dërguar i Allahut! UrdhëroAbad Ibn Bishrin që t’ia heqë kokën atij(Ibn Ubejit)!” Profeti (a.s.) ia ktheu: “E sido të vejë puna, kur njerëzit të flasin dhetë thonë se Muhamedi po vret shokët evet?!” [Shih “Zadul Mead”, vëll. 3, fq.123].