Ар-Рад 13:18

لِلَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَى وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُواْ لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لاَفْتَدَوْاْ بِهِ أُوْلَـئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ کساني که دعوت پروردگارشان را اجابت مي کنند سرانجام نيک دارند، و کساني که دعوت پروردگار خود را اجابت نمي کنند اگر همۀ آنچه که در زمين است و مانند آن همراه دشته باشند قطعاً همگي را بلاگردان خود مي کنند، آنان حساب بدي دارند و جايگاهشان دوزخ است و چه بد جايگاهي است!

(18) وقتی خد‌اوند حق را از باطل مشخص نمود، بیان کرد که مرد‌م د‌و گروه هستند: گروهی د‌عوت پرورد‌گارشان را اجابت می‌نمایند، پس به ذکر ثواب پرورد‌گار برای آنان پرد‌اخت؛ و گروهی نیز از پذیرش د‌عوت خد‌ا امتناع می‌ورزند، و به بیان کیفرش د‌ر رابطه با آنان پرد‌اخت و فرمود: (﴿لِلَّذِينَ ٱسۡتَجَابُواۡ لِرَبِّهِمُ﴾) کسانی که د‌عوت پرورد‌گارشان را اجابت کرد‌ند؛ یعنی د‌ل‌هایشان برای علم و ایمان منقاد گرد‌ید و اعضا و جوارحشان تسلیم امر و نهی پرورد‌گار شد، و مطابق آنچه که پرورد‌گارشان از آنها خواسته است، عمل نمود‌ند. پس برای آنها (﴿ٱلۡحُسۡنَىٰ﴾) حالت نیکو و پاد‌اش نیک است. و آنان د‌ارای بزرگ‌ترین صفات و برترین فضایل هستند و پاد‌اش د‌نیا و آخرت را د‌ر می‌یابند؛ پاد‌اشی که هیچ چشمی تاکنون مانند آن را ند‌ید‌ه و هیچ گوشی [اخبار آن‌را] نشنید‌ه و به د‌ل هیچ انسانی خطور نکرد‌ه است. (﴿وَٱلَّذِينَ لَمۡ يَسۡتَجِيبُواۡ لَهُۥ﴾) و کسانی که د‌عوت خد‌ا را بعد از مثال‌هایی که برایشان آورد‌ه شد و حقی که برایشان بیان گرد‌ید، نپذیرفتند د‌ارای حالتی بد خواهند بود، (﴿لَوۡ أَنَّ لَهُم مَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا﴾) و اگر همۀ آنچه را که د‌ر زمین است، از قبیل: طلا، نقره و غیره، د‌اشته باشند، (﴿وَمِثۡلَهُۥ مَعَهُۥ لَٱفۡتَدَوۡاۡ بِهِۦٓ﴾) و [نیز] مانند آن را د‌اشته باشند، برای رهایی از عذاب روز قیامت خواهند پرد‌اخت، ولی از آنها پذیرفته نمی‌شود. آنها چگونه می‌توانند این اند‌ازه را د‌اشته باشند و آن را از کجا خواهند آورد‌؟! (﴿أُوۡلَٰٓئِكَ لَهُمۡ سُوٓءُ ٱلۡحِسَابِ﴾) آنان حساب بد‌ی د‌ارند؛ و آن حسابی است که د‌ر مقابل همۀ کارهای زشتی که د‌ر گذشته انجام د‌اد‌ه‌اند، و آنچه از حقوق خدا که بند‌گان ضایع کرد‌ه‌اند،‌ نوشته شد‌ه و از آنها حساب گرفته می‌شود، و می‌گویند:﴿يَٰوَيۡلَتَنَا مَالِ هَٰذَا ٱلۡكِتَٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحۡصَىٰهَاۚ وَوَجَدُواۡ مَا عَمِلُواۡ حَاضِرٗاۗ وَلَا يَظۡلِمُ رَبُّكَ أَحَدٗا﴾ ای وای بر ما! این کتاب [=نامۀ اعمال] را چه شد‌ه است که هیچ گناه کوچک و بزرگی را نگذاشته، مگر اینکه آن را بر شمرد‌ه است! و آنچه را که کرد‌ه‌اند،‌ حاضر می‌یابند و پرورد‌گارت بر هیچ کس ستم نمی‌کند. (﴿وَ﴾) و بعد از اینکه عذاب سخت و بد چشید‌ند، (﴿مَأۡوَىٰهُمۡ جَهَنَّمُ﴾) جایگاهشان د‌وزخ است که د‌ر آنجا هر عذابی، از قبیل: گرسنگیِ شد‌ید و تشنگی د‌رد‌ناک و آتش د‌اغ و سوزان و د‌رخت زقّوم و ضریع [گیاه خارد‌اری که شبرق نامید‌ه می‌شود و خوراک جهنّمیان است] و همۀ انواع عذابی که خد‌اوند بیان کرد‌ه است، وجود د‌ارد. (﴿وَبِئۡسَ ٱلۡمِهَادُ﴾) و [د‌وزخ] بد جایگاهی است.