Ан-Ниса 4:77–100

โอ้เราะซูลเอ๋ย เจ้ารู้หรือไม่ เกี่ยวกับเศาะฮาบะฮ์ของเจ้าบางคนได้ขอให้การญิฮาดถูกบัญญัติขึ้นเหนือพวกเขา? จนมีคนกล่าวแก่พวกเขาว่า “จงเก็บมือของพวกเจ้าจากการสู้รบไว้ก่อนเถิด จงละหมาด และจ่ายซะกาตเถิด - เรื่องดังกล่าวนั้นเกิดขึ้นก่อนที่จะมีการบัญญัติเรื่องญิฮาด - ครั้นเมื่อพวกเขาได้อพยพไปยังเมืองมะดีนะฮ์ และอิสลามได้มีความเข้มแข็งขึ้น และการสู้รบก็ได้ถูกบัญญัติขึ้น และกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับบางคน จนพวกเขานั้นกลัวต่อมนุษย์เสมือนกับกลัวต่ออัลลอฮ์ หรือกลัวยิ่งกว่า และพวกเขากล่าวว่า “โอ้พระผู้อภิบาลของเรา ทำไมพระองค์จึงได้บัญญัติการต่อสู้ขึ้นแก่พวกเรา?" พระองค์จะทรงเลื่อนมันออกไปสักระยะเวลาหนึ่งอันใกล้ไม่ได้หรือ?! จนกว่าเราจะได้เสพสุขกับโลกนี้ จงกล่าวแก่พวกเขาเถิด-โอ้เราะซูลเอ๋ย-ความสุขทางโลกนี้ แม้ว่าจะบรรลุสูงสุดเพียงใด มันก็เป็นสิ่งที่เล็กน้อยและเป็นสิ่งที่สลายไป และปรโลกนั้นดียิ่งกว่าสำหรับผู้ที่ยำเกรงต่ออัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา เนื่องจากความโปรดปรานที่มีอยู่ในนั้นเป็นสิ่งที่ถาวร และการงานที่ดีต่างๆของพวกเจ้าจะไม่ลดน้อยลงแต่อย่างใด แม้มีขนาดเท่าเส้นๆหนึ่งที่อยู่ในร่องเมล็ดอินทผลัม

ณ ที่ใดก็ตามที่พวกเจ้าปรากฏอยู่ ความตายก็ย่อมมาประสบกับพวกเจ้า เมื่อกำหนดเวลาแห่งความตายของพวกเจ้ามาถึง ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะพำนักอยู่ในคฤหาสน์ส่วนตัวที่ห่างไกลจากสนามรบก็ตาม และหากบรรดาผู้กลับกลอกเหล่านั้นได้รับสิ่งที่ทำให้พวกเขามีความสุข ไม่ว่าจะเป็นลูกหลานหรือปัจจัยยังชีพที่มากมาย พวกเขาก็จะกล่าวว่า “สิ่งนี้มาจากอัลลอฮ์” และหากความทุกข์ยากใดๆประสบแก่พวกเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูกหรือเรื่องปัจจัยยังชีพ พวกเขาก็จะให้ร้ายแก่ ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วกล่าวว่า “ความทุกข์ยากนี้ มันเกิดขึ้นเพราะเจ้า” จงกล่าวตอบโต้พวกเขาเหล่านั้นไปเถิด-โอ้เราะซูลเอ๋ย- ว่า “ทั้งหมดนั้นที่เป็นความสุขสบาย และความทุกข์ยาก ล้วนแล้วเกิดขึ้นด้วยการกำหนดและการชี้ขาดจากอัลลอฮ์ทั้งสิ้น แล้วมีเหตุอันใดเล่าที่ทำให้พวกเขากล่าวออกมาซึ่งคำพูดดังกล่าวเหล่านี้ ที่ทำให้พวกเขาห่างไกลที่จะเข้าใจคำพูดของเจ้า?!

สิ่งใดก็ตามที่ประสบแก่เจ้า -โอ้ลูกหลานอาดัมเอ๋ย- ที่เป็นสิ่งที่ทำให้เจ้ามีความสุข ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปัจจัยยังชีพหรือเรื่องลูก สิ่งนั้นมาจากอัลลอฮ์ ที่พระองค์ได้ทรงโปรดปรานแก่เจ้า และสิ่งใดก็ตามที่เจ้าได้ประสบที่เป็นความทุกข์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปัจจัยยังชีพของเจ้าหรือเรื่องลูกของเจ้า สิ่งนั้นมาจากตัวของเจ้าเอง อันเนื่องมาจากการฝ่าฝืนที่เจ้าได้กระทำมัน และเราได้ตั้งเจ้า-โอ้ นบีเอ๋ย- เป็นเราะสูลที่ถูกส่งมาจากอัลลอฮ์แก่มวลมนุษย์ เพื่อเผยแพร่สาสน์ของพระเจ้าของเจ้า และเพียงพอแล้วที่อัลลอฮ์เป็นพยานต่อความสัจจริงของเจ้า ในสิ่งที่เจ้าเผยแพร่มันจากพระองค์ ในสิ่งที่พระองค์ทรงประทานให้แก่เจ้า ที่เป็นหลักฐานต่างๆ

ผู้ใดที่เชื่อฟังเราะสูล โดยการปฏิบัติตามสิ่งที่ท่านใช้และห่างไกลจากสิ่งที่ท่านห้าม แน่นอนเขาผู้นั้นได้ตอบรับพระบัญชาของอัลลอฮ์แล้ว และผู้ใดก็ตามที่ผินหลังออกจากการเชื่อฟังเจ้า-โอ้เราะซูลเอ๋ย-เจ้าอย่าได้เสียใจเลย เราไม่ได้ส่งเจ้าไปเพื่อเป็นผู้ติดตามเขา ที่เจ้าจะต้องคอยดูแลการงานต่างๆของเขา แต่เราต่างหากล่ะ ที่เป็นผู้ตรวจสอบการงานของเขา และคิดบัญชีเขา

และบรรดามุนาฟิกีนได้กล่าวแก่เจ้าด้วยปากของพวกเขาเองว่า “เราเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า และเราก็ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น” แต่เมื่อพวกเขาออกจากเจ้าไปแล้ว กลุ่มหนึ่งจากหมู่พวกเขาก็ได้วางแผนกันอย่างลับๆ ซึ่งขัดกับสิ่งที่พวกเขาได้แสดงออกแก่เจ้า และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้สิ่งที่พวกเขากำลังวางแผนกันอยู่ และพระองค์จะทรงตอบแทนพวกเขาต่อกลอุบายของพวกเขาในครั้งนี้ ดังนั้นเจ้าอย่าได้สนใจพวกเขา พวกเขาไม่สามารถทำอันตรายใดๆแก่เจ้าได้อย่างแน่นอน และจงมอบหมายภารกิจของเจ้าแด่อัลลอฮ์และยึดมั่นกับพระองค์ และเพียงพอแล้วที่อัลลอฮ์เป็นผู้พิทักษ์รักษา ที่เจ้ายึดมั่นต่อพระองค์

ทำไมพวกเขาไม่พิจารณาดูอัลกุรอานและศึกษาทำความเข้าใจ ให้ละเอียดจนเป็นที่มั่นใจแก่พวกเขาว่ามันไม่มีความขัดแย้งและความสับสนใดๆในนั้น และจนกว่าพวกเขานั้นรับรู้ความจริงของสิ่งที่เจ้านำมา และหากว่า อัลกุรอานมาจากผู้อื่นที่ไม่ใช่อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮูวะตะอาลา แล้วแน่นอนพวกเขาก็จะพบว่าในนั้นมีความสับสนเกี่ยวกับบทบัญญัติต่างๆของมันและมีความขัดแย้งอย่างมากมายในเรื่องความหมายของมัน

และเมื่อมีเรื่องหนึ่งเรื่องใดมายังพวกมุนาฟิกีน ที่เป็นเรื่องความสงบปลอดภัยและความสุขต่าง ๆ ของผู้ศรัทธา หรือจะเป็นความกลัวและความทุกข์ใจ พวกเขาก็จะแพร่มันออกไป และหากพวกเขาทำใจให้สงบแล้วนำเรื่องนั้นกลับไปยัง เราะสูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และผู้ที่มีประสปการณ์ นักวิชาการและนักวิชาการที่ปรึกษา แน่นอนนักวิชาการจะสามารถหาวิธีแก้ไขที่ควรทำในส่วนที่เกี่ยวกับปัญหานั้น ควรเผยแพร่หรือเก็บเป็นความลับ? และหากมิใช่เพราะความโปรดปรานของอัลลอฮ์และความเมตตาของพระองค์ที่มีต่อพวกเจ้า -โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย- เจ้าคงจะปฏิบัติตามเสียงกระซิบของชัยฏอนอย่างแน่นอน เว้นแต่บางคนในหมู่พวกเจ้าเท่านั้น

จงต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์เถิด-โอ้เราะสูลเอ๋ย- เพื่อเชิดชูคำดำรัสของพระองค์ให้สูงส่ง และเจ้าจะไม่ถูกถามในเรื่องความรับผิดชอบของผู้อื่นและไม่จำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้น เพราะเจ้ามิได้ถูกใช้(ให้เกณฑ์ผู้ใด)นอกจากการนำตัวเองเข้าสู่สนามรบ และจงปลุกใจบรรดาผู้ศรัทธาและส่งเสริมพวกเขาในการสู้รบด้วย เผื่อว่าอัลลอฮ์จะทรงยับยั้งความแข็งแกร่งของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้นด้วยการสู้รบของพวกเจ้า และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงมีฤทธานุภาพที่ยิ่งใหญ่ และการลงโทษของพระองค์นั้นรุนแรง

ผู้ใดก็ตามที่ทำให้ผู้อื่นพบกับความดี ผลบุญส่วนหนึ่งก็จะเป็นของเขา และผู้ใดก็ตามที่ทำให้ผู้อื่นพบกับความชั่ว ความผิดส่วนหนึ่งก็จะเป็นของเขา และปรากฏว่าอัลลอฮ์นั้นทรงเป็นพยานต่อทุกๆสิ่งที่มนุษย์ได้กระทำไว้ และพระองค์จะทรงตอบแทนเขาในการกระทำนั้น ดังนั้นผู้ใดก็ตามจากหมู่พวกเจ้าที่เป็นต้นเหตุให้ได้รับความดี ดังนั้นสำหรับเขาผู้นั้นแล้ว ก็มีส่วนที่จะได้รับจากความดีนั้น และผู้ใดก็ตามที่เป็นต้นเหตุให้ได้รับความชั่ว ดังนั้นแล้ว ความชั่วบางส่วนก็จะประสบกับเขา

และเมื่อมีผู้ใดกล่าวคำอวยพรแก่พวกเจ้า พวกเจ้าก็จงตอบคำอวยพรกลับไปแก่เขา ด้วยคำอวยพรที่ดีกว่าคำที่เขากล่าวมาแก่พวกเจ้า หรือไม่ก็ตอบเขากลับไป เหมือนกับคำของเขาที่กล่าวมา และการตอบสลามในรูปแบบที่ดีกว่านั้น ถือว่าประเสริฐกว่า แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ดูแลรักษาสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้ทุกอย่าง และพระองค์จะทรงตอบแทนทุกคนตามการงานของเขา

อัลลอฮ์คือผู้ที่ไม่มีผู้ใดที่ได้รับการเคารพสักการะโดยเที่ยงแท้ นอกจากพระองค์เท่านั้น แน่นอนพระองค์จะทรงรวบรวมพวกเจ้าทั้งหมดตั้งแต่มนุษย์คนแรกจนคนสุดท้ายในวันกิยามะฮ์ ซึ่งไม่มีข้อสงสัยใดๆ ในวันนั้น เพื่อตอบแทนการงานต่างๆของพวกเจ้า และไม่มีผู้ใดที่จะพูดจริงยิ่งกว่าอัลลอฮ์

มีอะไรเกิดขึ้นแก่พวกเจ้ากระนั้นหรือ -โอ้ บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย- ที่พวกเจ้าได้กลายเป็นสองพวกที่มีความขัดแย้งกัน เกี่ยวกับกรณีที่ต้องปฏิบัติต่อบรรดามุนาฟิกเหล่านั้น กลุ่มหนึ่งบอกให้ฆ่าพวกเขา อันเนื่องมาจากการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขา อีกกลุ่มบอกว่าไม่ต้องฆ่าพวกเขา เนื่องจากการศรัทธาของพวกเขา แล้วสิ่งใดเล่าที่ทำให้พวกเจ้าแตกแยกกันในประเด็นที่เกียวกับบรรดามุนาฟิกีนเหล่านั้น และอัลลอฮ์ได้ทรงให้พวกเขากลับสู่การปฏิเสธศรัทธาและการหลงผิดแล้ว เนื่องจากการปฏิบัติต่างๆของพวกเขา พวกเจ้าต้องการที่จะแนะนำผู้ที่อัลลอฮ์มิทรงช่วยเหลือเขาให้ไปสู่สัจธรรมกระนั้นหรือ และผู้ใดที่อัลลอฮ์ทรงให้หลงผิดไปแล้ว เจ้าก็จะไม่พบทางใดๆ ที่นำเขาไปสู่ทางนำเป็นอันขาด

พวกบรรดามุนาฟิกนั้นปรารถนา หากว่าพวกเจ้าปฏิเสธศรัทธาต่อสิ่งที่ได้ถูกประทานลงมาแก่พวกเจ้า ดังที่พวกเขาได้ปฏิเสธ เพราะพวกเจ้าจะได้กลายเป็นผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาเหมือนพวกเขา ดังนั้นจงอย่าได้เอาใครในหมู่พวกเขาเป็นมิตร เนี้องด้วยความเป็นศัตรูของพวกเขา จนกว่าพวกเขาจะอพยพไปในทางของอัลลอฮ์ ออกจากแผ่นดินที่มีการทำภาคี สู่แผ่นดินอิสลาม เพื่อเป็นการแสดงถึงความศรัทธาของพวกเขาอย่างแท้จริง แต่ถ้าพวกเขาผินหลังให้และยังคงอยู่ในสภาพเดิมของพวกเขา ดังนั้นพวกเจ้าก็จับตัวพวกเขาไว้ และจงฆ่าพวกเขาในทุกที่ที่พวกเจ้าพบ และจงอย่าเอาใครในหมู่พวกเขาเป็นผู้นำ ที่จะมาปกครองกิจการต่างๆของพวกเจ้า และอย่าเอามาเป็นผู้ช่วยเหลือพวกเจ้า ในการช่วยเหลือพวกเจ้าจากศัตรูของพวกเจ้า

เว้นแต่บางคนในหมู่พวกเขาที่ทำการติดต่ออยู่กับพวกหนึ่ง ซึ่งระหว่างพวกเจ้ากับพวกนั้นมีพันธสัญญาสงบศึกกัน หรือบรรดาผู้ที่มาหาพวกเจ้าด้วยหัวใจที่อัดอั้น พวกเขาไม่ต้องการต่อสู้กับพวกเจ้าและไม่ต้องการต่อสู้กับพวกเขาด้วยเช่นกัน และหากอัลลอฮ์ทรงประสงค์ แน่นอนพระองค์จะทรงให้พวกเขามีอำนาจเหนือพวกเจ้า แล้วพวกเขาก็ต่อสู้กับพวกเจ้า ดังนั้น จงยอมรับความปลอดภัยที่อัลลอฮ์ที่ได้ประทานแก่พวกเจ้าและอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาด้วยการฆ่าหรือจับคนใดคนหนึ่งในพวกเขาเป็นเชลย หากพวกเขาได้ปลีกตัวออกห่างจากพวกเจ้าแล้วโดยไม่ได้ต่อสู้กับพวกเจ้า และพวกเขามาหาพวกเจ้าเพื่อสร้างสันติภาพ แท้จริงอัลลอฮ์ไม่ได้เปิดทางให้แก่พวกเจ้าในการฆ่าพวกเขาหรือจับคนใดคนหนึ่งในพวกเขาเป็นเชลย

พวกเจ้ายังจะพบกับกลุ่มอื่นอีก -โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย- ที่มาจากบรรดาพวกมุนาฟิก ซึ่งพวกเขาจะแสดงออกถึงการศรัทธาให้พวกเจ้าได้เห็นเพื่อความปลอดภัยของตัวพวกเขาเอง และจะแสดงการปฏิเสธศรัทธาแก่กลุ่มชนของพวกเขาที่ปฏิเสธศรัทธา เมื่อได้กลับไปยังพวกเขา เพื่อความปลอดภัยจากบรรดาผู้ปฏิเสธเหล่านั้น ทุกครั้งที่พวกเขาได้ถูกเชื้อเชิญไปสู่การปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์และการตั้งภาคีต่อพระองค์ พวกเขาก็จะกระทำเรื่องดังกล่าวด้วยการกระทำที่จริงจังมาก ดังนั้นถ้าพวกเขามิได้หยุดจากการต่อสู้กับพวกเจ้าและมิได้เจรจาสันติภาพกับพวกเจ้า และมิได้หยุดจากการทำร้ายพวกเจ้า ก็จงควบคุมตัวพวกเขาไว้ และจงฆ่าพวกเขา ทุกที่ที่พวกเจ้าพบพวกเขา และพวกเขาเหล่านี้ที่มีคุณลักษณะเหล่านี้ เราได้ทำให้พวกเจ้ามีอำนาจเหนือพวกเขาได้อย่างชัดแจ้งด้วยการควบคุมตัวและฆ่าพวกเขา เนื่องจากการบิดพริ้วและเล่ห์เหลี่ยมของพวกเขา

และไม่เป็นที่อนุญาตสำหรับผู้ศรัทธาที่จะฆ่าผู้ศรัทธาคนหนึ่งคนใด นอกเสียจากว่าการฆ่าที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาดเท่านั้น และผู้ใดที่ฆ่าผู้ศรัทธาโดยเกิดจากความผิดพลาดแล้ว ก็จำเป็นสำหรับเขาที่จะต้องปล่อยทาสที่ศรัทธาคนหนึ่งให้เป็นไท ซึ่งเป็นการชดใช้ต่อสิ่งที่เขาได้กระทำไว้ และจำเป็นสำหรับเครือญาติใกล้ชิดของผู้ฆ่า ที่มีสิทธิรับมรดกจากเขาที่จะต้องให้มีค่าทำขวัญ ซึ่งถูกมอบให้แก่ครอบครัวของผู้ถูกฆ่า นอกจากว่าครอบครัวของผู้ถูกฆ่านั้นจะอภัยเรื่องค่าทำขวัญให้ ค่าทำขวัญนั้นจึงจะตกไป แต่ถ้าหากผู้ถูกฆ่าอยู่ในหมู่ชนที่เป็นศัตรูของพวกเจ้า โดยที่เขาเป็นผู้ศรัทธา ก็จำเป็นสำหรับผู้ฆ่าที่จะต้องไถ่ชีวิตทาสที่ศรัทธาคนหนึ่งให้เป็นไท และไม่ต้องเสียค่าทำขวัญแต่อย่างใด และถ้าผู้ถูกฆ่าไม่ใช่ผู้ศรัทธา แต่เขาอยู่ในหมู่ชนที่มีพันธะสัญญาระหว่างพวกเจ้ากับพวกเขา เช่น ผู้ที่ได้รับการคุ้มครอง ดังนั้นเครือญาติของผู้ฆ่า ที่มีสิทธิ์รับมรดกจากเขา จำเป็นจะต้องให้มีการจ่ายค่าทำขวัญ ซึ่งถูกมอบให้แก่ครอบครัวของผู้ถูกฆ่า และสำหรับผู้ฆ่านั้น จำเป็นสำหรับเขาที่จะต้องไถ่ชีวิตทาสที่ศรัทธาคนหนึ่งให้เป็นไท ซึ่งเป็นการชดใช้ต่อสิ่งที่เขาได้กระทำไว้ ดังนั้นหากผู้ใดไม่มีทาสเพื่อการปลดปล่อยเขาให้เป็นไทหรือไม่สามารถจ่ายเป็นราคาได้แล้ว ก็ให้เขาถือศีลอดสองเดือนต่อเนื่องกันโดยไม่ขาดตอนไม่หยุดถือศีลอดในสองเดือนนั้นเพื่อให้อัลลอฮ์ ทรงอภัยโทษแก่เขา ต่อสิ่งที่เขาทำ และอัลลอฮ์นั้น เป็นผู้ทรงรอบรู้ถึงการงานต่างๆ ของบ่าวของพระองค์ และการนึกคิดต่างๆของพวกเขา ผู้ทรงปรีชาญาณในการบัญญัติศาสนาและบริหารจัดการของพระองค์

และผู้ใดฆ่าผู้ศรัทธาอย่างจงใจ โดยไม่มีความชอบธรรม ดังนั้นผลตอบแทนสำหรับเขาคือ การเข้านรกญะฮันนัม โดยที่เขาจะอยู่ในนั้นตลอดกาล และอัลลอฮ์ก็ทรงกริ้วโกรธเขา และทรงขับไล่เขาให้ออกจากความเมตตาของพระองค์ และได้ทรงเตรียมไว้สำหรับเขาซึ่งการลงโทษอันใหญ่หลวง เนื่องจากที่พวกเขาได้กระทำการที่เป็นบาปใหญ่

โอ้บรรดาผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และปฏิบัติตามเราะซูลของพระองค์เอ๋ย เมื่อใดที่พวกเจ้าได้ออกเพื่อทำการญิฮาดในทางของอัลลอฮฺ ก็จงให้ประจักษ์ชัดในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเสียก่อนว่าพวกเจ้าจะสู้รบกับใคร และจงอย่ากล่าวแก่ผู้ที่แสดงออกให้พวกเจ้าเห็นถึงสิ่งที่บ่งชี้ความเป็นอิสลามของเขาว่า “ท่านมิใช่เป็นผู้ศรัทธา แต่ความหวาดกลัวต่อชีวิตและทรัพย์สินของเจ้าต่างหากที่ทำให้เจ้าแสดงความเป็นอิสลามของเจ้าออกมา” พวกเจ้าจึงฆ่าเขา โดยแสวงหาจากการฆ่าเขานั้นซึ่งสิ่งอำนวยประโยชน์ในโลกที่มีค่าเพียงน้อยนิดนี้ เช่น ทรัพย์สงครามที่ยึดได้จากเขา แต่ ณ ที่อัลลอฮ์นั้นมีปัจจัยยังชีพอันมากมาย ซึ่งมันดีกว่าและยิ่งใหญ่กว่านั้น ในทำนองเดียวกันนั้นพวกเจ้าก็เคยเป็นผู้ที่ซ่อนการศรัทธาเช่นเดียวกับเขาผู้นี้ที่ปกปิดการศรัทธาของเขาต่อกลุ่มชนของเขา แล้วอัลลอฮ์ได้ทรงโปรดปรานอิสลามแก่พวกเจ้า พระองค์จึงปกป้องรักษาชีวิตของพวกเจ้า ดังนั้นพวกเจ้าจงให้ประจักษ์เสียก่อน แท้จริงอัลลอฮ์นั้นไม่มีสิ่งใดจากการงานต่างๆของพวกเจ้าจะปกปิดซ้อนเร้นจากพระองค์ไปได้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ละเอียดก็ตาม และพระองค์จะทรงตอบแทนพวกเจ้าต่อการกระทำนั้น ๆ

บรรดาผู้ศรัทธาที่นั่งไม่ออกไปต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ ที่มิใช่ผู้มีเหตุจำเป็น เช่น ผู้ป่วย,คนตาบอด,และบรรดาผู้ต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ ด้วยการทุ่มเททรัพย์สมบัติและชีวิตของพวกเขานั้น จะไม่เท่าเทียมกัน อัลลอฮ์ทรงโปรดปรานแก่บรรดาผู้ที่ต่อสู้ด้วยการทุ่มเททั้งทรัพย์สมบัติและชีวิตของพวกเขาให้เหนือกว่าบรรดาผู้ที่นั่งโดยไม่ออกไปต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ ขั้นหนึ่ง และสำหรับทุกคนในหมู่ผู้ที่ต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์และบรรดาผู้ที่ไม่ออกไปต่อสู่ในทางของพระองค์ เนื่องจากมีเหตุจำเป็น จะได้รับผลตอบแทนที่คู่ควรกับเขา และทรงให้บรรดาผู้ที่ต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์นั้น เหนือกว่าบรรดาผู้ที่ไม่ออกไปต่อสู้ในทางของพระองค์ ด้วยการประทานรางวัลอันใหญ่หลวง ณ ที่พระองค์ให้แก่พวกเขา

ผลตอบแทนนี้คือระดับขั้นที่เหนือกว่าหลายขั้นที่มาพร้อมกับการอภัยโทษจากบาปต่างๆของพวกเขา และจะได้รับความเมตตาจากพระองค์ที่มีต่อพวกเขา และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษแก่ปวงบ่าวของพระองค์ ผู้ทรงเอ็นดูเมตตาต่อพวกเขาเสมอ

แท้จริงบรรดาผู้ที่มะลาอิกะฮ์ได้เอาชีวิตของพวกเขาไป โดยที่พวกเขาเป็นผู้อธรรมแก่ตัวของพวกเขาเองด้วยการละทิ้งการอพยพจากเมืองที่มีการปฏิเสธศรัทธาไปสู่เมืองอิสลามนั้น มลาอิกะฮ์ได้ถามแก่พวกเขาขณะกำลังกระชากวิญญาณของพวกเขาอย่างเย้ยหยันว่า “พวกเจ้าเคยอยู่ในสภาพเช่นไร? และด้วยกับสิ่งใดบ้างที่ทำให้พวกเจ้าโดดเด่นจากพวกมุชริกีน? พวกเขาตอบอย่างรู้สึกผิดว่า “พวกเราเป็นผู้ที่อ่อนแอ ไม่มีพลังและอำนาจที่จะคอยปกป้องตัวของพวกเราเอง" มลาอิกะฮ์จึงถามแก่พวกเขาอย่างเย้ยหยันอีกว่า “แผ่นดินของอัลลอฮ์มิได้กว้างใหญ่พอที่จะทำให้พวกเจ้าอพยพออกไปกระนั้นหรือ? เพื่อความปลอดภัยต่อศาสนาและตัวของพวกเจ้าเองจากความตกต่ำและการถูกกดขี่ข่มเหง ดังนั้นบรรดาผู้ที่ไม่อพยพเหล่านี้แหละ ที่พำนักของพวกเขาที่พวกเขาจะตั้งหลักปักฐานอยู่นั้น คือนรกญะฮันนัม และเป็นจุดมุ่งหมายอันชั่วร้ายสำหรับพวกเขา

และจะมีกลุ่มที่ได้รับการยกเว้นจากการลงโทษนี้ อันได้แก่ ผู้อ่อนแอ ผู้มีอุปสรรค ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง หรือเป็นเด็ก ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่มีอำนาจสำหรับพวกเขาที่จะใช้มันในการปกป้องพวกเขาจากการอธรรมและการถูกกดขี่ข่มเหง อีกทั้งยังไม่ได้รับการแนะนำให้ไปสู่หนทางหนึ่งหนทางใด เพื่อหลุดพ้นจากการถูกกดขี่ข่มเหงที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ ชนเหล่านี้แหละ อัลลอฮ์อาจจะทรงยกโทษให้แก่พวกเขาด้วยความเมตตาปรานีของพระองค์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงอภัยโทษแก่ปวงบ่าวของพระองค์ที่หันกลับมาหาพระองค์ด้วยการสำนึกผิด

และผู้ใดก็ตามที่อพยพจากเมืองที่มีการปฏิเสธศรัทธาไปสู่เมืองอิสลามเพื่อแสวงหาความพึงพอพระทัยของอัลลอฮ์ เขาก็จะพบในผืนแผ่นดินที่เขาอพยพไป ซึ่งสถานที่อพยพและแผ่นดินที่ไม่ใช่แผ่นดินของเขาที่เขาทอดทิ้งมา เขาจะได้รับเกียรติและปัจจัยยังชีพที่กว้างขวาง และผู้ใดที่ออกจากบ้านของเขาไป ในฐานะผู้อพยพไปยังอัลลอฮ์ และเราะสูลของพระองค์ แล้วความตายก็ลงมาถึงเขา ก่อนที่เขาจะถึงจุดหมายปลายทางที่เขาจะอพยพไป ดังนั้นแน่นอนเหลือเกินว่ารางวัลของเขานั้นย่อมปรากฏอยู่แล้ว ณ อัลลอฮ์ และการที่เขาไปไม่ถึงปลายทางของเขานั้นจะไม่ส่งผลอันใดแก่เขาเลย และอัลลอฮ์นั้น เป็นผู้ทรงอภัยโทษแก่ผู้ที่สำนึกตัวจากปวงบ่าวของพระองค์ ผู้ทรงเมตตาต่อพวกเขาเสมอ