Худ 11:62–123

Nagsabi sa kanya ang mga kalipi niya: "O Ṣāliḥ, ikaw nga dati sa atin ay nagtataglay ng kalagayang mataas bago ng pag-aanyaya mong ito sapagkat kami nga dati ay nag-aasam na ikaw ay maging isang nakapag-uunawa na may pagpapayo at pagsangguni. Sumasaway ka ba sa amin, O Ṣāliḥ, sa pagsamba sa sinasamba noon ng mga ninuno namin? Tunay na kami ay talagang nasa isang pagdududa sa inaanyaya mo sa amin na pagsamba kay Allāh lamang. Nagsasanhi ito sa amin na magparatang kami sa iyo ng pagsisinungaling laban kay Allāh."

Nagsabi si Ṣāliḥ bilang pagtugon sa mga kalipi niya: "O mga kalipi ko, magpabatid kayo sa akin. Kung ako ay nasa isang katwirang maliwanag mula sa Panginoon ko at nagbigay Siya sa akin mula sa Kanya ng isang awa, ang pagkapropeta, sino ang magsasanggalang sa akin laban sa parusa Niya kung ako ay sumuway sa Kanya sa pamamagitan ng pag-iwan sa pagpapaabot ng ipinag-utos Niya sa akin na ipaabot sa inyo? Kaya hindi kayo nakadaragdag sa akin ng iba pa sa isang pagliligaw at isang pagkalayo sa pagkalugod Niya."

O mga kalipi ko, ito ay dumalagang kamelyo ni Allāh; para sa inyo ay isang palatandaan sa katapatan ko. Kaya iwanan ninyo ito na nanginginain sa lupain ni Allāh at huwag kayong magsailalim dito sa anumang pananakit sapagkat may aabot sa inyo na isang pagdurusang malapit sa oras ng pagkatay ninyo rito.

Ngunit kinatay nila ito bilang pagpapakasidhi sa pagpapasinungaling kaya nagsabi sa kanila si Ṣāliḥ: "Magtamasa kayo sa buhay sa lupain ninyo sa loob ng tatlong araw mula sa pagkatay ninyo rito. Pagkatapos pupunta sa inyo ang pagdurusa mula kay Allāh sapagkat ang pagpunta ng pagdurusa mula sa Kanya matapos niyon ay isang pangakong magaganap nang walang pasubali, na hindi mapasisinungalingan, bagkus iyan ay pangako ng katapatan."

Kaya noong dumating ang utos Namin ng pagpapahamak sa kanila, pinaligtas Namin si Ṣāliḥ at ang mga sumampalataya kasama sa kanya sa pamamagitan ng isang awa mula sa Amin at pinaligtas Namin sila mula sa pagkahamak sa araw na iyon at sa kaabahan niyon. Tunay na ang Panginoon mo, O Sugo, ay ang Malakas, ang Makapangyarihan na walang nakikipanaig sa Kanya na isa man. Dahil doon, nagpahamak Siya sa mga kalipunang nagpapasinungaling.

Dumaklot ng isang matinding nagpapahamak na tunog ang [liping] Thamūd saka namatay sila dahil sa tindi nito at sila ay naging mga nakahandusay sa mga mukha nila. Kumapit nga ang mga mukha nila sa alabok.

Para bang hindi sila namalagi sa bayan nila sa isang biyaya at isang kaalwanan ng pamumuhay. Pansinin, tunay na ang [liping] Thamūd ay tumangging sumampalataya kay Allāh, ang Panginoon nila. Hindi sila natigil sa pagiging mga inilayo mula sa awa ni Allāh.

Talaga ngang dumating ang mga anghel sa anyo ng mga lalaking tao kay Abraham – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – bilang mga tagapagbalita ng nakagagalak sa kanya at sa maybahay niya hinggil kay Isaac, pagkatapos kay Jacob. Kaya nagsabi ang mga anghel: "Kapayapaan!" Kaya tumugon sa kanila si Abraham sa pagsabi niya: "Kapayapaan." Umalis siya na nagmamadali saka naghatid sa kanila ng isang guyang inihaw upang kumain sila mula rito dala ng isang pag-aakala mula sa kanya na sila ay mga lalaking tao.

Ngunit noong nakita ni Abraham na ang mga kamay nila ay hindi umaabot doon sa [inihaw na] guya at na sila ay hindi kumakain mula roon, minasama niya iyon sa kanila. Nagkubli siya sa sarili niya ng pangamba sa kanila, ngunit noong nakita ng mga anghel ang pangamba niya sa kanila ay nagsabi sila: "Huwag kang mangamba sa amin. Kami ay ipinadala ni Allāh sa mga tao ni Lot upang pagdusahin namin sila."

Ang maybahay ni Abraham na si Sarah ay nakatayo, saka nagpabatid Kami ng ikatutuwa nito, at na ito ay manganganak siya kay Isaac. Magkakaroon naman si Isaac ng Anak, si Jacob. Kaya natawa siya at nagalak sa narinig niya.

Nagsabi si Sarah noong nagbalita sa kanya ang mga anghel ng nakagagalak na balitang iyon habang nagtataka: "Papaano akong manganganak samantalang ako ay isang matandang walang pag-asang manganak at itong asawa ko ay umabot na sa edad ng katandaan? Tunay na ang pagsisilang ng anak sa kalagayang ito ay isang bagay na kataka-taka na hindi umaayon ang kaugalian dito."

Nagsabi ang mga anghel kay Sarah noong nagtaka siya sa nagagalak na balita: "Nagtataka ka ba sa pagtatadhana ni Allāh at pagtatakda Niya? Sa tulad mo ay hindi naikukubli na si Allāh ay nakakakaya ng tulad nito. Ang awa ni Allāh at ang mga pagpapala Niya ay sumainyo, O mga tao ng bahay ni Abraham. Tunay na Allāh ay Kapuri-puri sa mga katangian Niya at mga gawain Niya, May karingalan at kaangatan."

Kaya noong umalis kay Abraham – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ang pangambang dumapo sa kanya mula sa mga panauhin niya na hindi kumain ng pagkain niya, matapos ng pagkaalam niya na sila ay mga anghel, at dumating sa kanya ang balitang nakatutuwa na ipanganganak sa kanya si Isaac, pagkatapos si Jacob, nagsimula siyang nakipagtalo sa mga sugo Namin kaugnay sa lagay ng mga kababayan ni Lot, nang sa gayon sila ay magpaliban sa mga iyon ng parusa at nang sa gayon sila ay magligtas kay Lot at sa mag-anak nito.

Tunay na si Abraham ay matimpiin: naiibigan niya ang pagpapaliban ng kaparusahan, madalas ang pagsusumamo sa Panginoon niya, madalas ang panalangin, nagbabalik-loob sa Panginoon.

Nagsabi ang mga anghel: "O Abraham, umayaw ka sa pakikipagtalong ito hinggil sa mga kababayan ni Lot! Tunay na dumating na ang utos ng Panginoon mo ng pagpapaganap ng pagdurusang itinakda Niya sa kanila. Tunay na ang mga kababayan ni Lot ay pupuntahan ng isang pagdurusang sukdulan na hindi mapipigil ng isang pagtatalo ni ng isang panalangin."

Noong dumating ang mga anghel kay Lot na nasa anyo ng mga lalaking tao, ikinasama ng loob niya ang pagdating nila at sumikip ang dibdib niya dahilan sa pangamba sa kanila para sa mga kababayan niyang pumapatol sa mga lalaki dala ng pagnanasa sa halip na sa mga babae. Nagsabi si Lot: "Ito ay isang araw na matindi," dahil sa pagpapalagay niya na ang mga kababayan niya ay makikipanaig sa kanya sa mga panauhin niya.

Dumating kay Lot ang mga kababayan niya, na nagmamadaling naglalayon ng paggawa ng kahalayan sa mga panauhin niya. Bago pa niyon, ang kaugalian nila dati ay ang pagpatol sa mga lalaki dala ng pagnanasa sa halip na sa mga babae. Nagsabi si Lot habang nagtatanggol sa mga kababayan niya at humihingi ng paumanhin para sa sarili niya sa harap ng mga panauhin niya: "Ang mga ito ay mga babaing anak ko kabilang sa kabuuan ng mga kababaihan ninyo kaya magpakasal kayo sa kanila sapagkat sila ay higit na dalisay para sa inyo kaysa sa paggawa ng kahalayan. Saka mangamba kayo kay Allāh at huwag kayong magdulot sa akin ng kapintasan sa mga panauhin ko. Wala bang kabilang sa inyo, O mga kababayan ko, na isang lalaking may tamang pag-iisip na sasaway sa inyo sa pangit na gawaing ito?"

Nagsabi sa kanya ang mga kababayan niya: "Talaga ngang nalaman mo, O Lot, na wala kaming pangangailangan sa mga babaing anak mo ni sa kababaihan ng mga kababayan mo, ni pagnanasa. Tunay na ikaw ay talagang nakaaalam sa ninanais namin sapagkat wala kaming ninanais kundi ang mga lalaki."

Nagsabi si Lot: "O kung sana mayroon akong lakas na maipantutulak ko sa inyo o isang angkang magtatanggol sa akin para humarang ako sa pagitan ninyo at ng mga panauhin ko."

Nagsabi ang mga anghel kay Lot – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "O Lot, tunay na kami ay mga sugo na isinugo ni Allāh. Hindi makapagpapaabot sa iyo ang mga kababayan mo ng isang kasagwaan. Kaya lumisan ka kasama ng mag-anak mo mula sa pamayanang ito sa gabi sa isang madilim na oras. Huwag titingin ang isa sa inyo sa likuran niya, maliban ang maybahay mo; lilingon ito bilang pagsalungat dahil sasapit dito ang sasapit sa mga kababayan mo na pagdurusa. Tunay na ang tipanan ng pagpapahamak sa kanila ay ang umaga. Ito ay tipanang malapit na."

Kaya noong dumating ang utos Namin ng pagpapahamak sa mga kababayan ni Lot, ginawa Namin ang mataas ng mga pamayanan nila na mababa ng mga iyon sa pamamagitan ng pag-angat sa mga iyon at pagtaob sa mga iyon kasama sa kanila. Nagpaulan Kami sa kanila ng mga batong yari sa luwad na tumigas na nakahanay, na ang iba sa mga ito ay nasa ibabaw ng iba ayon sa pagkakasunuran.

Ang mga batong ito ay nilagyan sa ganang Panginoon mo ng palatandaang natatangi. Ang mga batong ito, mula sa mga tagalabag sa katarungan kabilang sa liping Quraysh at iba pa sa kanila, ay hindi malayo; bagkus ang mga ito ay malapit. Kapag nagtakda si Allāh ng pagpapababa ng mga ito sa kanila ay bababa ang mga ito.

Nagsugo Kami sa Madyan ng kapatid nila na si Shu`ayb. Nagsabi siya: "O mga kalipi ko, sumamba kayo kay Allāh lamang; wala na kayong anumang sinasambang nagiging karapat-dapat sa pagsamba na iba pa sa Kanya. Huwag kayong magbawas sa pagtatakal at pagtitimbang kapag tumakal kayo para sa mga tao o tumimbang kayo para sa kanila. Tunay na ako ay nakakikita sa inyo na nasa isang kaluwagan sa panustos at biyaya kaya huwag kayong magpaiba laban sa inyo ng biyaya ni Allāh sa pamamagitan ng mga pagsuway. Tunay na ako ay nangangamba para sa inyo ng isang pagdurusa sa isang araw na sumasaklaw, na aabot sa bawat isa sa inyo, na hindi kayo makatatagpo mula roon ng isang matatakasan ni isang kalingaan."

O mga kalipi ko, lubusin ninyo ang takalan at ang timbangan ayon sa katarungan kung tatakal kayo o magtitimbang kayo sa iba sa inyo, huwag kayong bumawas sa mga tao sa mga karapatan nila ng anuman sa pamamagitan ng pang-uumit, pandaraya, at panlilinlang. Huwag kayong manggulo sa lupa sa pamamagitan ng pagpatay at iba pa rito na mga pagsuway.

Ang tira ni Allāh na itinira Niya para sa inyo mula sa ipinahihintulot matapos ng pagtupad sa mga karapatan ng mga tao ayon sa katarungan ay higit sa pakinabang at pagpapala kaysa sa karagdagang natatamo sa pamamagitan ng pang-uumit at panggugulo sa lupa, kung kayo ay totohanang mga mananampalataya. Kaya malugod kayo sa tirang iyon. Ako sa inyo ay hindi isang mapagmasid na bumibilang sa mga gawa ninyo at nagtutuos sa inyo sa mga ito. Ang Mapagmasid lamang doon ay ang nakaaalam sa lihim at hayag.

Nagsabi ang mga kalipi ni Shu`ayb kay Shu`ayb: "O Shu`ayb, ang dasal mo ba na idinadasal kay Allāh ay nag-uutos sa iyo na mag-iwan kami sa pagsamba sa sinasamba noon ng mga ninuno namin na mga anito, at nag-uutos sa iyo na mag-iwan kami sa paggawa sa mga yaman namin ng ayon sa niloloob namin at magpalago sa mga ito ng ayon sa niloloob namin? Tunay na ikaw ay talagang ikaw ang matimpiin, ang matino sapagkat ikaw ay ang nakapag-uunawa, ang marunong gaya ng pagkakilala namin sa iyo bago ng paanyayang ito. Ano ang dumapo sa iyo?"

Nagsabi si Shu`ayb sa mga kalipi niya: "O mga kalipi ko, magpabatid kayo sa akin tungkol sa kalagayan ninyo kung nangyaring ako ay nasa isang maliwanag na patotoo mula sa Panginoon ko at isang pagkakatalos mula sa Kanya at nagtustos Siya sa akin mula sa Kanya ng isang panustos na ipinahihintulot, na kabilang dito ang pagkapropeta. Hindi ako nagnanais na sumaway sa inyo sa isang bagay at sumalungat sa inyo sa paggawa nito. Hindi ako nagnanais kundi ng pagsasaayos sa inyo sa pamamagitan ng pag-aanyaya sa inyo tungo sa paniniwala sa kaisahan ng Panginoon ninyo at pagtalima sa Kanya sa abot ng kakayahan ko. Walang iba ang pagtutuon sa akin sa pagtamo niyon kundi sa pamamagitan ni Allāh – kaluwalhatian sa Kanya. Sa Kanya lamang ako nanalig sa lahat ng mga nauukol sa akin at tungo sa Kanya ako babalik.

O mga kalipi ko, huwag ngang magbubuyo sa inyo ang pangangaway sa akin sa pagpapasinungaling sa inihatid ko, sa pangambang baka may umabot sa inyo na pagdurusang tulad ng umabot sa mga tao ni Noe o mga kalipi ni Hūd o mga kalipi ni Ṣāliḥ. Ang mga kababayan ni Lot mula sa inyo ay hindi malayo sa panahon ni sa lugar. Nalaman na ninyo ang tumama sa kanila kaya magsaalang-alang kayo.

Humiling kayo ng kapatawaran mula sa Panginoon ninyo, pagkatapos magbalik-loob kayo sa Kanya mula sa mga pagkakasala ninyo. Tunay na ang Panginoon ko ay Maawain sa mga nagbabalik-loob, matindi ang pag-ibig sa sinumang nagbalik-loob kabilang sa kanila."

Nagsabi ang mga kalipi ni Shu`ayb kay Shu`ayb: "O Shu`ayb, hindi kami nakaiintindi sa marami sa inihatid mo. Tunay na kami ay talagang nagtuturing sa iyo sa gitna namin bilang may kahinaan dahil sa dumapo sa mata mo na kahinaan o pagkabulag. Kung hindi dahil ang angkan mo ay nasa kapaniwalaan namin, talaga sanang pinatay ka namin sa pamamagitan ng paghagis ng bato. Hindi ka sa amin isang kagalang-galang upang masindak kami sa pagpatay sa iyo. Nagsaisang-tabi lamang kami ng pagpatay sa iyo bilang paggalang sa angkan mo."

Nagsabi si Shu`ayb sa mga kalipi niya: "O mga kalipi ko, ang angkan ko ba ay higit na marangal sa inyo kaysa kay Allāh na Panginoon ninyo? Umiwan kayo kay Allāh sa likuran ninyo nang pabalibag nang hindi kayo sumampalataya sa propeta Niya na ipinadala Niya sa inyo. Tunay na ang Panginoon ko, sa anumang ginagawa ninyo, ay Tagasaklaw: walang nakakukubli sa Kanya na anuman sa mga gawa ninyo. Gaganti Siya sa inyo sa mga ito sa Mundo sa pamamagitan ng pagpapahamak at sa Kabilang-buhay sa pamamagitan ng pagdurusa.

O mga kalipi ko, gumawa kayo ayon sa nakakaya ninyo ayon sa paraan ninyo na kinalugdan ninyo; tunay na ako ay gumagawa ayon sa paraan ko na kinalugdan ko ayon sa nakakaya ko. Malalaman ninyo kung sino sa atin ang pupuntahan ng isang pagdurusang mang-aaba sa kanya bilang parusa para sa kanya at kung sino sa atin ang siyang sinungaling sa inaangkin niya. Kaya maghintay kayo sa itatadhana ni Allāh; tunay na ako kasama sa inyo ay naghihintay."

Noong dumating ang utos Namin ng pagpapahamak sa mga kalipi ni Shu`ayb ay sumagip Kami kay Shu`ayb at sa mga sumampalataya kasama sa kanya sa pamamagitan ng isang awa mula sa Amin. Tinamaan ang mga lumabag sa katarungan kabilang sa mga kalipi niya ng isang matinding nagpapahamak na tunog kaya namatay sila. Sila ay naging mga nakahandusay sa mga mukha nila. Kumapit nga ang mga mukha nila sa alabok.

Para bang hindi sila namalagi roon noon pa man. Pansinin, itinaboy ang Madyan mula sa awa ni Allāh sa pamamagitan ng pagsapit ng paghihiganti Niya sa kanila, kung paanong itinaboy mula roon ang [liping] Thamūd sa pamamagitan ng pagpapababa ng pagkayamot Niya sa kanila.

Talaga ngang nagsugo si Allāh kay Moises kalakip ng mga tanda Niyang nagpapatunay sa paniniwala sa kaisahan ni Allāh at kalakip ng mga katwirang maliwanag na nagpapatunay sa katapatan ng inihatid ni Moises.

Nagsugo si Allāh kay Moises kay Paraon at sa mga maharlika kabilang sa mga tao nito, ngunit sumunod ang mga maharlikang ito sa utos ni Paraon sa kanila ng kawalang-pananampalataya kay Allāh. Ang utos ni Paraon ay hindi utos na may pag-ayon sa katotohanan upang sundin.

Mauuna si Paraon sa mga tao niya sa Araw ng Pagbangon patungo sa Impiyerno hanggang sa magpasok siya roon. Kay sagwa ang hatiran na paghahatiran niya sa kanila!

Pinasundan sila ni Allāh sa buhay na pangmundo ng isang sumpa, isang pagtataboy, at isang pagpapalayo mula sa awa Niya kalakip ng tumama sa kanila na kapahamakan sa pamamagitan ng pagkalunod. Pasusundan Niya sila ng isang pagtataboy at isang pagpapalayo mula roon sa Araw ng Pagbangon. Kay sagwa ang nangyari sa kanila na pagsusunuran ng dalawang sumpa at pagdurusa sa Mundo at Kabilang-buhay!

Ang nabanggit na iyon sa kabanatang ito [ng Qur'ān] ay bahagi ng mga ulat ng mga pamayanan, na nagpapabatid Kami sa iyo hinggil doon, O Sugo. Kabilang sa mga pamayanang ito ay ang nakatayo pa ang mga palatandaan at kabilang sa mga ito ay ang nabura na ang mga palatandaan nito kaya walang naiwang bakas para rito.

Hindi lumabag sa katarungan sa kanila dahil sa pinatama sa kanila na kapahamakan, subalit lumabag sila sa katarungan sa mga sarili nila sa pamamagitan ng paghahatid sa mga ito sa mga hatiran ng kapahamakan dahil sa kawalang-pananampalataya nila kay Allāh. Saka ang mga diyos na dati nilang sinasamba bukod pa kay Allāh ay hindi nakapagtulak palayo sa kanila ng bumaba sa kanila na pagdurusa noong dumating ang utos ng Panginoon mo, O Sugo, ng pagpapahamak sa kanila. Walang naidagdag sa kanila ang mga diyos nilang ito kundi isang pagkalugi at isang kapahamakan.

Gayon ang pagdaklot at ang pagpuksa na ipinandadlot ni Allāh sa mga pamayanang nagpapasinungaling sa bawat panahon at pook. Tunay na ang pagdaklot Niya sa mga pamayanang tagalabag sa katarungan ay isang pagdaklot na nakasasakit na malakas.

Tunay na sa pagkuha na matindi ni Allāh sa mga pamayanang iyon na lumalabag sa katarungan ay talagang may maisasaalang-alang at pangaral para sa sinumang nangamba sa pagdurusa sa Araw ng Pagbangon. Iyon ay ang araw na titipunin ni Allāh ang mga tao para sa pagtutuos sa kanila. Iyon ay araw na sasaksihan, na sasaksi roon ang mga tao sa Kalapan (ng mga tao sa Araw ng Pagkabuhay).

Hindi Kami nag-aantala ng araw na sasaksihang iyon maliban sa isang taning na nalalaman ang bilang.

Sa araw na darating ang araw na iyon, walang magsasalitang alinmang kaluluwa hinggil sa isang katwiran o isang pamamagitan malibang matapos ng pahintulot Niya. Ang mga tao roon ay dalawang uri: malumbay na papasok sa Apoy at maligaya na papasok sa Paraiso.

Hinggil sa mga malumbay dahil sa kawalang-pananampalataya nila at katiwalian ng mga gawain nila, papasok sila sa Apoy. Aangat doon ang mga tinig nila at ang mga paghinga nila dahil sa tindi ng ipinagdurusa nila dahil sa liyab nito.

Bilang mga mamamalagi roon magpakailanman, hindi sila makalalabas mula roon hanggat tumatagal ang mga langit at ang lupa, maliban sa niloob ni Allāh na palabasin kabilang sa mga tagasuway ng mga monoteista. Tunay na ang Panginoon mo, O Sugo, ay palagawa ng anumang ninanais Niya sapagkat walang nakapipilit sa Kanya roon – kaluwalhatian sa Kanya.

Hinggil sa mga maligaya na nauna sa kanila ang kaligayahan mula kay Allāh dahil sa pananampalataya nila at kaayusan ng mga gawain nila, sila ay sa Paraiso bilang mga mamamalagi roon magpakailanman hanggat tumatagal ang mga langit at ang lupa, maliban sa niloob ni Allāh na papasukin sa Apoy bago ng Paraiso kabilang sa mga tagasuway ng mga mananampalataya. Tunay na ang kaginhawahang dulot ni Allāh para sa mga maninirahan sa Paraiso ay hindi mapuputol sa kanila.

Kaya huwag ka, O Sugo, maging nasa isang pag-aalinlangan at isang pagdududa sa katiwalian ng sinasamba ng mga tagapagtambal na ito sapagkat wala silang patunay na pangkaisipan at pambatas sa katumpakan nito. Ang nagbubuyo lamang sa kanila sa pagsamba sa iba pa kay Allāh ay ang paggaya nila sa mga ninuno nila. Tunay na Kami ay talagang maglulubos sa kanila ng bahagi nila mula sa pagdurusa nang walang pagkukulang.

Talaga ngang nagbigay Kami kay Moises ng Torah, ngunit nagkaiba-iba ang mga tao hinggil dito sapagkat sumampalataya rito ang iba sa kanila at tumangging sumampalataya ang iba pa. Kung hindi dahil sa isang pagpapasya mula kay Allāh na nauna: na Siya ay hindi magmamadali sa pagpaparusa bagkus magpapaliban nito hanggang sa Araw ng Pagbangon dahil sa isang kasanhian, talaga sanang bumaba sa kanila ang nagiging karapat-dapat sa kanila na pagdurusa sa Mundo. Tunay na ang mga tagatangging sumampalataya kabilang sa mga Hudyo at mga tagapagtambal ay talagang nasa isang pagdududa sa Qur'ān, na nagsasadlak sa pag-aalinlangan.

Tunay na lahat ng sinuman mula sa nabanggit kabilang sa mga nagkakaiba-iba ay talagang magkukumpleto nga sa kanila ang Panginoon mo, O Sugo, ng ganti sa mga gawa nila. Kaya ang anumang naging kabutihan, ang ganti rito ay magiging kabutihan; at ang anumang naging kasamaan, ang ganti rito ay kasamaan. Tunay na si Allāh sa mga kaliit-liitan ng ginagawa nila ay Maalam: walang nakakukubli sa Kanya mula sa mga gawain nila na anuman.

Mamalagi ka sa pananatili sa daang tuwid, O Sugo, gaya ng ipinag-utos sa iyo ni Allāh kaya sumunod ka sa mga ipinag-uutos Niya at umiwas ka sa mga sinasaway Niya. Magpakatuwid ang sinumang nagbalik-loob kasama sa iyo kabilang sa mga mananampalataya. Huwag kayong lumampas sa hangganan sa pamamagitan ng paggawa ng mga pagsuway; tunay na Siya sa anumang ginagawa ninyo ay Nakakikita: walang nakakukubli sa Kanya mula sa mga gawain ninyo na anuman. Gaganti Siya sa inyo sa mga ito.

Huwag kayong kumiling sa mga tagatangging sumampalataya na tagalabag sa katarungan sa pamamagitan ng paglalangis at pagmamahal para dumapo sa inyo ang Apoy dahilan sa pagkiling na iyon. Walang ukol sa inyo bukod pa kay Allāh na mga katangkilik na sasagip sa inyo mula sa Apoy, pagkatapos hindi kayo makatatagpo ng sinumang mag-aadya sa inyo.

Magpanatili ka, O Sugo, ng pagdarasal ayon sa pinakamagandang paraan sa dalawang dulo ng maghapon: ang simula ng maghapon at ang wakas nito. Magpanatili ka nito sa mga oras ng gabi. Tunay na ang mga gawang maayos ay pumapawi sa mga maliit ng mga pagkakasala. Ang nabanggit na iyon ay isang pangaral para sa mga napangangaralan at isang maisasaalang-alang para sa mga nagsasaalang-alang.

Magtiis ka sa paggawa sa ipinag-utos sa iyo na pagpapakatuwid at iba pa rito at sa pag-iwan sa sinaway sa iyo na pagmamalabis at pagsandal sa mga tagalabag sa katarungan. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapawalang-saysay sa gantimpala ng mga tagagawa ng maganda, bagkus tumatanggap mula sa kanila ng pinakamaganda sa ginawa nila at gumaganti sa kanila ng pabuya sa kanila ayon sa pinakamaganda sa dati nilang ginagawa.

Kaya bakit kaya hindi nagkaroon mula sa mga kalipunang nagpapasinungaling bago pa ninyo ng tira mula sa mga may kainaman at kaayusan, na sumasaway sa mga kalipunang iyon sa kawalang-pananampalataya at sa kaguluhan sa lupa sa dahil sa mga pagsuway? Hindi mula sa kanila ang tirang iyon, maliban sa kaunti kabilang sa kanila na sumasaway noon sa katiwalian kaya pinaligtas Namin sila nang nagpahamak Kami sa mga tao nilang mga tagalabag sa katarungan. Sumunod ang mga tagalabag sa katarungan kabilang sa mga tao nila sa taglay nila na kaginhawahan. Sila ay naging mga tagalabag sa katarungan dahil sa pagsunod nila roon.

Hindi nangyaring ang Panginoon mo, O Sugo, ay ukol magpahamak ng isang pamayanan kabilang sa mga pamayanan kapag ang mga mamamayan nito ay mga nagsasaayos sa lupa. Nagpapahamak lamang Siya rito kung nangyaring ang mga mamamayan nito ay naging mga tagagulo dahil sa kawalang-pananampalataya, kawalang-katarungan, at mga pagsuway.

Kung sakaling niloob ng Panginoon mo, O Sugo, na gawin ang mga tao bilang kalipunang nag-iisa sa katotohanan ay talaga sanang ginawa Niya; subalit Siya ay hindi lumoob niyon kaya hindi sila tumitigil na mga nagkakaiba-iba kaugnay rito dahilan sa pagsunod ng pithaya at hangarin.

Maliban sa mga kinaawaan ni Allāh sa pamamagitan ng pagtutuon sa kapatnubayan sapagkat tunay na sila ay hindi nagkakaiba-iba sa paniniwala sa kaisahan Niya – kaluwalhatian sa Kanya. Dahil sa pagsubok na iyon sa pamamagitan ng pagkakaiba-iba, lumikha Siya sa kanila – kaluwalhatian sa Kanya. Kaya kabilang sa kanila ay malumbay at maligaya. Malulubos ang salita ng Panginoon mo, O Sugo, na itinadhana Niya sa walang-hanggan, sa pamamagitan ng pagpuno sa Impiyerno ng mga tagasunod ng demonyo kabilang sa mga jinnīy at mga tao.

Bawat ulat na isinalaysay Namin sa iyo, O Sugo, mula sa mga ulat hinggil sa mga sugo noong bago mo ay isinalaysay Namin ito upang magpatatag Kami sa pamamagitan nito sa puso mo sa katotohanan at magpalakas Kami nito. Dumating sa iyo sa kabanatang ito ang katotohanang walang pagdududa hinggil dito. Dumating sa iyo rito ang isang pangaral para sa mga tagatangging sumampalataya at ang isang paalaala para sa mga mananampalatayang nakikinabang sa paalaala.

Sabihin mo, O Sugo, sa mga hindi sumasampalataya kay Allāh at hindi naniniwala sa kaisahan Niya: "Gumawa kayo ayon sa paraan ninyo sa pag-ayaw sa katotohanan at pagbalakid dito; tunay na kami ay mga gumagawa ayon sa paraan namin na pagpapakatatag dito, pag-aanyaya para rito, at pagtitiis dito.

Mag-abang-abang kayo sa bababa sa amin; tunay na kami ay mga nag-aabang-abang sa bababa sa inyo."

Sa kay Allāh lamang ang kaalaman sa anumang nalingid sa mga langit at anumang nalingid sa lupa: walang nakakukubli sa Kanya na anuman mula rito. Tungo sa Kanya lamang pababalikin ang usapin, ang lahat ng ito, sa Araw ng Pagbangon. Kaya sumamba ka sa Kanya, O Sugo, tanging sa Kanya, at manalig ka sa Kanya sa lahat ng mga nauukol sa iyo. Ang Panginoon mo ay hindi nalilingat sa anumang ginagawa ninyo, bagkus Siya ay Maalam dito. Gaganti Siya sa bawat dahil sa ginawa nito.