Al-Ahzab 33:57

Pasi na urdhëroi që të çojmë salavate dhe ta respektojmë e lëvdojmë figurën e Profetit (a.s), Allahu i Madhëruar vijon të na ndalojë nga e kundërta e kësaj vepre, pra, nga fyerja dhe mundimet për të:Ata që flasin(fjalë të ulëta)kundër Allahut dhe të dërguarve të Tij, i ka mallkuar Allahu në këtë jetë e në jetën tjetër dhe ka përgatitur për ta një dënim poshtërues. -Kjo përfshin çdo lloj mundimi, qoftë me fjalë, qoftë me vepra, si fyerja, sharja, cenimi i figurës së tij ose i fesë së tij, ose i çdo gjëje që do ta shqetësonte atë. Ata që bëjnë diçka të tillë i pret diçka shumë e tmershme: "... i ka mallkuar Allahu në këtë jetë” Allahu i Lartësuar i ka larguar nga mëshira e Tij në dynja. Pjesë e këtij mallkimi është edhe dënimi për ata që fyejnë figurën e Profetit (a.s). Ai është dënim me vdekje. Pastaj tha: "... e në jetën tjetër dhe ka përgatitur për ta një dënim poshtërues." Kështu do të jetë dënimi i tyre, për shkak të mundimeve që i sjellin Profetit të Zotit. Fyerja e figurës së Profetit (a.s) nuk është si fyerja e dikujt tjetër, sepse ai është profet i Allahut dhe dikush nuk quhet besimtar i Zotit derisa të besojë në Profetin e Tij. Besimi i Profetit të Allahut kërkon që ta madhërosh figurën e tij dhe ta respektosh atë. Respektimi dhe madhërimi i figurës së Profetit është prej domosdoshmërive të besimit të drejtë. Për këtë arsye, fyerja e tij nuk mund të konsiderohet njëlloj si rastet e tjera.Edhe fyerja apo mundimi i muslimanëve është diçka shumë e dënueshme tek Allahu i Lartësuar. Për këtë arsye, Ai tha:mam Ibnul kajimi thotë: "Kush fyenfigurën e Profetit a.s. është detyrë epadiskutueshme që të ekzekutohet, dhenuk lejohet assesi të tolerohet. Profetia.s. nuk dha siguracionin për jetën eMakis Ibn Subabete, e Ibn Hatalit dhe dyshërbëtoreve të tij këngëtare, të cilatfyenin Profetin a.s. Pra, edhe pse gratënuk vriten gjatë luftës, për këto të dyja ulejua ekzekutimi. Profeti a.s. gjithashtu emiratoi vrasjen e një skllavje që kishtestatusin ummu ueled, nga pronari i saj iverbër, i cili e kishte vrarë sepse ajo efyente Profetin a.s. Për të njëjtënarsye u vra edhe Ka’b Ibn Eshrefi, çifuti qëfyente Profetin a.s. Profeti a.s. urdhëroipër vrasjen e tij, duke thënë: “Kush i delKab Ibn Eshrefit, sepse ai ka fyer Allahundhe të Dërguarin e Tij.” Ai e shante dhee fyente Profetin a.s. nëpërmjet poezivetë veta. Dënimi me vdekje për atë që fyenfigurën e Profetit a.s. ka qenë njëqëndrim i përbashkët i Katër Kalifëve tëDrejtë, gjykim që njihet se nuk ka pasurasnjë kundërshtim prej sahabëve. EbuBerzatel Eslemi tentoi të vriste dikë qëshante dhe fyente Ebu Bekrin, kalifin emuslimanëve, por Ebu Bekri i tha atij sekjo dispozitë është e veçantë vetëm përfigurën e Profetin a.s. Pra vetëm ai qëshan e fyen figurën e Profetit a.s.dënohet me vdekje. Njëherë Omer IbnHatabi kaloi pranë një murgu. Njerëzit ithanë: “Ky murg fyen figurën e Profetita.s.” Omeri tha: “Nëse do ta dëgjoja tëbënte një gjë të tillë, do ta vrisja. Ne nukua japim siguracionin këtyre për të sharëdhe fyer Profetin e Zotit.” Nuk ka dyshimse dëmtimi dhe poshtërsia e qafirëvendaj muslimanëve duke sharë e ofenduarProfetin e Islamit janë shumë më tëmëdha dhe të shëmtuara sesa dëmi qëata mund t’i sjellin shtetit islam duke mospaguar xhizjen. Madje edhe sulmet edrejtpërdrejta, me ushtri dhe luftëkundër muslimanëve, nuk janë më tëkëqija dhe të dëmshme për islamin sesafyerja e të Dashurit të Zotit të botëve.Nuk ka ndonjë vepër më fort tëshëmtuar, që thyen marrëveshjen dhesiguracionin e dhënë prej shtetit islam,sesa fyerja e Profetit të mëshirës, përveçfyerjes së Krijuesit, Zotit të botëve. Kyështë rezultati i analogjisë së saktë, iteksteve të qarta dhe i mendimit unanimtë Katër Kalifëve. Këtë dispozitë evërtetojnë më shumë se dyzet argumentefetare. Dikush mund të thotë se Profetia.s. nuk e vrau Abdullah Ibn Ubej IbnSelulin (kryemunafikun), i cili, duke fyerProfetin a.s., tha: “Kur të kthehemi nëMedinë, krenarët do të nxjerrin prej sajtë poshtëruarit.” Ai nuk vrau as DhulHuejsirat el Temimin, i cili i tha Profetita.s.: “Mbaj drejtësi, se nuk je treguar idrejtë.” Nuk vrau as atë që i tha: “Ti indalon njerëzit nga padrejtësitë, dukekërkuar që vetëm ti të bëshpadrejtësi.” Ai nuk vrau as atë që i tha:“Me këtë ndarje të pasurisë nuk ështësynuar kënaqësia e Allahut.” Nuk e vrauas atë i cili, kur Profeti a.s. gjykoi në favorZubejrit në çështjen e vijës së ujit, i tha:“Gjykove në favor të Zubejrit, sepse ështëdjali i hallës tënde?” Po kështu veproi aiedhe me të tjerë, të cilët e fyenin, por ainuk i ekzekutoi. Përgjigjja ndaj kësajpyetjeje është se, Profeti a.s. kishte tëdrejtën e tij kundër atyre që e fyenin.Nëse donte, e kërkonte këtë të drejtë,dhe ata duhet të vriteshin; dhe nëse jo, ainuk i vriste. Pra ishte e drejta e Profetita.s. që ta ndëshkonte apo ta toleronteatë që fyente figurën e tij. Por, pasProfetit a.s., askujt nuk i lejohet që tëtolerojë dhe të falë atë që fyen figurën eProfetit a.s., sepse është detyrë e umetittë tij që ta kërkojë këtë të drejtë, palejuar asnjë tolerim. Nëse Profeti a.s.mund të toleronte personalisht, umetit tëtij nuk i lejohet një gjë e tillë.Nëmosekzekutimin e personave tëlartpërmendur kishte urtësi dhe dobi, tëcilat, pasi Profeti a.s. ndërroi jetë, nukqëndrojnë më. Kështu, në kohën kurProfeti a.s. ishte gjallë, duhej që njerëzittë afroheshin në Islam dhe tëmbusheshin me dashuri dhe respekt përProfetin a.s. Nuk duhej që njerëzit tëlargoheshin, por duhej kujdes ndaj çdogjëje që mund të sillte revoltë dheurrejtje kundër Profetit a.s. Nëse njerëzitdo të dëgjonin se Profeti a.s. iekzekutonte ata që rrinin rreth tij,njerëzit me siguri do të largoheshin dukeu revoltuar. Këtë arsye edhe vetë Profetia.s. e ka shprehur në disa raste. NjëherëProfeti a.s., kur Omeri i kërkoi leje që tëvriste kryemunafikun Abdullah Ibn Ubej,tha: “Mos e vrit, sepse atëherë njerëzitdo të thonë: ‘Muhamedi po vret shokët evet”. Pa dyshim, dobia e afrimit tënjerëzve dhe fitimi i zemrave të tyre ishtemë i rëndësishëm për Profetin a.s. sesadobia e vrasjes së këtyre fatzinjve qëfyenin figurën e tij të ndritur. Megjithatë,kur dobia e vrasjes së atyre që fyeninProfetin a.s. u bë më e rëndësishme sesaçështjet e tjera, ata vërtet morëndënimin e merituar. Kështu veproi Profetia.s. me Kab Ibn Eshrefin, i cili e teproiduke përhapur shumë fyerje në adresë tëProfetit a.s. dhe, për këtë arsye, vrasja etij ishte më e dobishme sesa lënia e tij egjallë. E njëjta gjë mund të thuhet edhepër vrasjen e Ibn Hatalit, e Mekisit, të dyshërbëtoreve këngëtare që fyeninProfetin a.s., apo për vrasjen e skllavesummu ueled, nga pronari i saj i verbër.Përfundimisht, ekzekutimet ose tolerimetishin për hir të dobisë më tërëndësishme, sipas gjykimit të tëDërguarit të Allahut a.s. Por kur çështja,pas vdekjes së Profetit a.s., kaloi në duarte zëvendësuesve të tij, atyre nuk u takonqë ta hedhin poshtë hakun e Profetit a.s.Pra ata nuk kanë asnjë zgjedhje tjetër,veç ekzekutimit të atij që fyen figurën etij a.s. [Zaad el miad vëll 3.]