Марьям

(کهیعص) د دې په شان حروفو باندې بحث د سورت بقرې په اول کې تیر شوی.

دغه یاداشت دی د رحمت د رب ستا څخه په خپل بنده زکریا -علیه السلام- مونږ دا تا ته د عبرت لپاره بیانوو.

کله یې چې اواز وکړو خپل رب ته اواز پټ د دې لپاره چې دیر نږدې وي قبلیدلو ته.

وئې ویل: ای ربه زما! بېشکه کمزوري شوي هډوکي زما، او د سر سپینوالی مې هم زیات شوی، او نه یم زه بد بخته زما په دعا غوښتلو کې ستا نه، بلکې کله چې هم ما ستا څخه دعا غوښتله نو تا زما دعا قبوله کړې.

او بېشکه زه ویریږم د خپلو خپلوانو څخه چې زما د مرګ څخه وروسته به د دین کار ونه کړی شي د وجې د مشغولتیا د هغوی په دنیا باندې، او ده ښځه زما شنډه بچي نه راوړي، نو راکړه ما ته ستا له طرفه یو هلک چې زما مرسته کوونکی وي.

چې وارث شي په پېغمبرۍ کې زما نه، او د کورنۍ د یعقوب -علیه السلام- نه، او وګرځوې دې لره -ای ربه- د غوره دین او اخلاقو او علم والا.

نو الله تعالی د دې دعا قبوله کړه، او اواز يې ورته وکړو: ای زکریا! بېشکه مونږ زیری درکوو تا ته په داسې څه چې تا به خوشحاله کړي، نو بېشکه مونږ ستا دعا قبوله کړې، او تا ته بچی درکوو چې یحیی نوم به یې وي، مونږ نه دی ګرځولی بل هیچا لره مخکې له دې څخه دا نوم.

زکریا -علیه السلام- وویل په داسې حال کې چې تعجب کوونکی و د الله تعالی د قدرت نه: څرنګه به زما بچی پیدا شي او حال دا چې زما ښځه شنډه ده بچي نه راوړي، او زه رسېدلی یم د عمر اخیرې حد ته د زوړوالي او کمزوروالي د هډوکو نه؟!.

ملاېک وویل: کار خو همداسې دی لکه تا چې وویل چې ستا ښځه بچي نشي راوړلی، او یقنیا ته رسېدلی یې د عمر اخري حد ته د بوډا والي او د هډوکو د کمزوروالي نه، خو لیکن ستا رب فرمایلي: پیداکول د رب ستا یحیی لره د شنډې مور نه او د داسې پلار نه چې د عمر اخري حد ته رسېدلی وي ډیر اسان دي او یقینا ته ما پیداکړی یې -ای زکریا- مخکې د دې نه او حال دا چې ته نه وې هیڅ شی چې یاد دشوی وې، ځکه چې ته په دغه وخت کې بیخي نه وې.

زکریا -علیه السلام- وفرماېل: ای ربه زما! وګرځوه ما لره یو نښه چې زه په هغې ډاډمن شم اودلالت کوونکی په حاصلولو د هغه څه چې ملاېکو پرې ما ته زیری راکړی، نو ویې ویل: نښه ستا د حاصلولو د هغه څه چې تا ته پرې ملاېکو زیری درکړی هغه دا ده چې خبرې به نشې کولای د خلکو سره درې ورځې پرته د مرض نه، بلکې ته به روغ رمټ ئې.

نو راووت زکریا -علیه السلام- په خپل قوم باندې د خپلې عبادت ځای څخه، نوهغوی ته ئې اشاره وکړه پغیر د خبرو کولو نه: چې پاکي بیان کړئ د الله تعالی د ورځې په اول او اخر کې.

نو پیدا شو د هغه بچی یحیی، نو هر کله چې ورسید هغه عمر ته چې خطاب ورته کیدلی شو مونږ ورته وویل: ای یحیی! ونیسه تورات لره په طاقت او په کوشش سره، او ورکړې وه مونږ دې ته پوهه، علم، مضبوطه اراده او عزم، حال دا چې هغه ماشوم و.

او مونږ رحم کړی و په ده باندې رحمت زمونږ له طرفه او مونږ پاک کړ ده لره له ګناهونو او وو دی پرهیزګار، عمل یې کاوه د الله تعالی په حکمونو او ځان یې ساته د هغه له منهیاتو څخه.

او دی نیکي کوونکی و د مور او پلار سره، مهربانه و په هغوی، احسان کوونکی و د هغوی سره، او نه و لویي کوونکی د تابعدارۍ د خپل رب نه او نه د تابعدارۍ د مور او پلار نه، او نه و نافرمانه د خپل رب او یا د خپل مور او پلار.

او سلامتیا ده په ده باندې د الله تعالی له طرفه او امان دی ده لره د الله تعالی له طرفه په کومه ورځ چې پيدا کړی شو، او په کومه ورځ چې مړ کیږي به او د دې دنیا څخه به وځي، او په هغه ورځ چې بیرته به ژوندی راپورته کیږي د قیامت په ورځ، او دا درې ځایونه ډیر هغه د ویرې ځایونه دي چې انسان پرې تیریږي، نو چې په دې ځایونو کې څوک په امن کې شو نو بیا په دې باندې د دې نه پغیر نورو ځایونو کې ویره نشته.

او یاد کړه -ای پیغمبره- په تا باندې نازل شوي قرآن کریم کې واقعه د مریم -علیها السلام- کله چې هغه په څنګ شوه د خپلې کورنۍ نه، او یواځې شوه یو ځای ته، د ختیځ طرف ته د دوی نه.

نو ویې نیوله د خپل ځان لپاره د خپل قوم نه یوه پرده چې پټوله یې، تر دې چې د خپل رب د بندګۍ په وخت کې یې ونه ویني، نو مونږ ولیږه دې ته جبریل -علیه السلام-، نو ځان یې جوړ کړ هغې ته د یو پوره برابر انسان په شکل کې، نو دا وویریده چې یقینا دا په دې باندې د بدۍ اراده لري.

نو هر کله چې هغې دا د یو برابر انسان په شکل کې ولیده او د دې طرف ته ور روان وو ویې ویل: زه پناه غواړم په رحمان ذات سره ستا څخه د دې نه چې راورسیږي ما ته ستا نه څه تکلیف -ای مخاطبه- که چیرته ته پرهیزګار یې د الله تعالی نه ویریږې.

جبریل -علیه السلام- وویل: بیشکه زه انسان نه یم، بلکې زه رالیږل شوی یم ستا د رب له طرفه رالیږلی یې یم د دې لپاره چې وبښم تا ته یو هلک پاک صفا.

مریم -علیها السلام- په تعجب کې وویل: څرنګه به زما زوی پید اشي او حال دا چې نه دی نږدې شوی ما ته خاوند او نه بل څوک، او نه زه بد کاره یم چې زما دې زوی پیداشي؟!.

جبریل-علیه السلام- هغې ته وویل: خبره همداسې ده لکه تا چې وویل چې تا ته خاوند نزدېکت نه دی کړی او نه بل چا او ته بد کاره هم نه یې، لیکن ستا رب وویل: پیداکول د زوی په غیر د پلار نه ما ته اسان دي، او د دې لپاره چې شي دا زوی بښل شوی تا ته نښه دې خلکو لره د الله تعالی په قدرت باندې، او رحمت زمونږ له طرفه تا ته او هغه چا ته چې ایمان یې پرې راوړی دی، او وو پيداکول ستا د دې زوی فیصله مقرر شوې د الله تعالی له طرفه، چې لیکل شوې وه په لوح محفوظ کې.

نو حمل یې واخیست په دې عیسی سره وروسته د پوکي کولو د پریښتې نه، نو ګوښه شوه مریم -علیها السلام- په دې عیسی سره د خلکو نه لری ځای ته.

نو راغی په هغې باندې د بچي د پیدایښټ درد، نو رایې وستله د کجورې تنې ته، مریم -علیها السلام- وویل: های ارمان چې مړه شوی وای زه مخکې د دې ورځې نه، او وای زه یو شی چې بیخي یادیدلی نه تر دې چې په ما باندې بد ګومان نه و شوی.

پس عیسی -علیه السلام- مریم -علیها السلام- ته د هغې د قدمونو د لاندې نه اواز وکړو: مه خپه کیږه، یقینا پیداکړی ستا رب ستا نه لاندې د اوبو ویاله (چینه) ته به د هغې نه اوبه څښې.

او ونېسه تنه د کجورې او ویې خوځوه راوبه غورځوي په تا باندې تازه کجورې چې په دغه وخت کې راشوکول شوي.

پس خوره د دې تازه کجورو نه، او څښه د دې اوبو څخه، او خوشحاله شه ستا په بچي باندې او مه خپه کیږه، نو که چیرته تا ولیده یو کس د خلکو نه پس پوښتنه یې وکړه ستا نه د دې بچي باره کې نو ته ورته ووایه: ما لازم کړې (نذر مې کړی) په خپل ځان باندې د خپل رب لپاره چوپتیا د خبرو نه، نو زه خبرې نه کوم نن ورځ هیچا سره د خلکو نه.

نو مریم -علیها السلام- خپل بچی خپل قوم ته په غیږ کې راوړ، نو قوم ئې ورته وویل په داسې حال کې چې نا اشنا ګڼوونکي وو دې لره: ای مریم! یقینا تا راتګ کړی یو ډیر لوی بد کار ته، هغه دا چې تا بچی راوړی پغیر د پلاره.

ای د هارون په شان په عبادت کوونکې! (او دا یو نیک عمله سړی و) نه و ستا پلار بد کاره، او نه دې مور بدکاره وه، نو ته د یوې پاکې کورنۍ څخه ئې چې مشهوره ده په نیکیو باندې، نو تا څنګه بچی راوړ پغیر د پلاره؟!.

نو هغې خپل ځوی عیسی -علیه السلام- ته اشاره وکړه او هغه ئې په غیږ کې و، او قوم ئې هغه ته په تعجب کې وویل: مونږ څرنګه د ماشوم سره خبرې وکړو او حال دا چې هغه په غیږ کې دی.

عیسی -علیه السلام- وویل: یقینا زه د الله تعالی بنده یم؛ ما ته ئې انجیل راکړی، او زه ئې د خپلو پیغمبرانو څخه یو پیغمبر ګرځولی یم.

او ګرځولی ئې یم زه فایده مند د بندګانو لپاره هر ځای چې زه یم، او ما ته ئې امر کړی په ادا کولو د لمانځه او په ورکولو د زکات تر څو چې زه ژوندی یم.

او ګرځولی یې یم زه نیکي کوونکی د خپلې مور سره، او نه یې یم ګرځولی زه لویي کوونکی د خپل رب د تابعدارۍ نه، او نه نافرمانه هغه لره.

او په امان کې یم زه د شیطان او د هغه د ملګرو نه زما د پيدایښت په ورځ او زما د مړ کیدلو په ورځ او زما د بیرته راژوندي کیدلو په ورځ په قیامت کې، نو زه په دې دریو واړو هیبتناکو ځایونو کې شیطان نه یم ګډوډ کړی.

دغه موصوف په دې صفاتو سره عیسی بن مریم دی، او دا بیان د دې باره کې همدا ریښتیا بیان دی، نه هغه چې ګمراهان ئې وائي هغوی چې د هغه په کار کې شک او اختلاف کوي.

نه ښائيږي الله تعالی لره چې ودې نیسي بچي، پاک دی د دې نه، کله چې اراده وکړي د یو کار، نو کافي دی هغه لره چې بس ووائي دې کار ته: (وشه)، نو هغه خامخا کیږي، نو څوک چې داسې وي نو یقینا هغه پاک دی د بچي نه.

او یقینا الله پاک رب زما دی او رب ستاسې د ټولو دی، نو تاسې یواځې هغه ته بندګي خاص کړئ، دا ما چې تاسې ته کوم بیان وکړ همدا سمه نیغه لار ده رسیدونکې ده د الله تعالی رضامنتیا ته.

نو اختلاف وکړ اختلاف کوونکو د عیسی علیه السلام باره کې پس شول دوی بېلابېلې ډلې د هغه د قوم نه، نو ځینو پرې ایمان راوړ او وئې ویل: دا پیغمبر دی، او ځینو پرې کفر وکړ لکه یهودیانو، همدارنګه ځینو ډلو د دې باره کې د حد نه تیری وکړ، نو ځینو پکې وویل چې: دا الله دی، او ځینو وویل: دا د الله تعالی زوی (نازولی) دی، اوچت دی الله تعالی د دې نه، پس هلاکت دی اختلاف کوونکو لره د دې باره کې د حاضریدو د قیامت د لویې ورځې نه سره د هغو صحنو او حساب او سزا نه چې په دې لویه ورځ کې دي.

څومره ښه اوریدل به کوي دوی په دغه ورځ او څومره ښه لیدل به کوي، دوی اوریدل وکړل خو لیکن په داسې وخت کې چې اوریدلو ورته فایده ورنه کړه، او دوی لیدل وکړل خو په هغه وخت کې چې لیدلو به ورته فایده ورنه کړي، خو لیکن ظالمان خلک په دنیا کې په ښکاره ګمراهۍ کې دي د سمې لارې نه، نو دوی اخرت ته نه تیاریږي تر دې چې ناڅاپه ورته راشي او دوی به په خپل ظلم کې وي.

او ویره ورکړه -ای پیغمبره- دې خلکو ته د ورځ د افسوسونو نه کله چې پښیمانه به شي ګناهګار په خپله ګناه باندې، او نیکي کوونکی په نه ډیروالي د نیکیو باندې، په هغه وخت کې چې د بندګانو عملنامې به خورې کړی شي، او د هغوی د حساب کتاب به ختم شي، او هر څوک به د خپل عمل د انجام سره مخامخ شي، او حال دا دی چې دوی په خپله دنیوي ژوند باندې دوکه شوي دي، د اخرت نه غافله دي، او دوی د قیامت په ورځ ایمان نه لري.

یقینا مونږ باقي پاتي کیدونکي یو وروسته د ختمیدلو د ټولو مخلوقاتو، مونږ وارثان کیږو د ځمکې، او د ټولو هغو مخلوقاتو او شیانو چې په دې ځمکه باندې دي د هغوی د ختمېدلو د وجې او زمونږ د باقي کیدلو د وجې وروسته د هغوی نه او زمونږ د مالک کیدلو د وجې نه هغوی لره، او زمونږ د واک د وجې نه په دوی کې څرنګه چې مونږ وغواړو، او خاص یواځې مونږ ته به دوی راوګرځول شي د قیامت په ورځ د حساب او بدلو ورکولو لپاره.

او یاد کړه -ای پیغمبره- په قرآن کریم کې -کوم چې په تا باندې نازل شوی- قصه د ابراهیم -علیه السلام-، یقینا دا ډیر ریښتیا ویونکی و او تصدیق کوونکی د الله تعالی په ایتونو باندې، او پیغمبر و د الله تعالی له طرفه.

کله چې ئې خپل پلار آزر ته وویل: ای زما پلار جانه؛ ته ولې د الله تعالی نه پرته د داسې یو بوت بندګي کوې چې ستا اواز نشي اوریدلی کله چې ورته اواز کوې او ستا بندګي نشې لیدلی کله چې یې ته بندګي کوې، او نه ستا نه ضرر بچ کولی شي، او نه درته څه خیر در رسولی شي؟!.

ای زما پلار جانه: یقینا راغلی ما ته د علم نه د وحې د لارې نه هغه چې تا ته نه دی راغلی، نو زما تابعداري وکړه زه به تا نیغې سمې لارې ته برابر کړم.

ای زما پلار جانه! بندګي مه کوه د شیطان په تابعدارۍ کولو سره د هغه، یقینا شیطان چې دی د رحمان ذات ډیر نافرمانه دی، کله چې امر یې ورته وکړو په سجدې کولو سره ادم -علیه السلام- ته خو مګر هغه سجده ونه کړه.

اې پلار جانه! زه وېرېږم چې د رحمن له لوري به کومه سزا درته ورسيږي، که ته پر خپل کفر مړ شوې، نو په سزا کې به له شيطان سره يوځای وې ستا له هغه سره د دوستۍ له امله.

آزر خپل زوی ابراهیم -علیه السلام- ته وویل: آیا ته مخ اړوونکی یې زما د هغو بوتانو نه چې زه ئې بندګي کوم ای ابراهیمه؟! که ته چیرته زما د بوتانو د بد ویلو نه لاس وانخلي نو زه به تا په تیږو وولم، او ته جدا شه زما نه ډیره موده نو زما سره خبرې مه کوه، او زما سره یو ځای کیږه هم مه.

ابراهیم -علیه السلام- خپل پلار ته وویل: سلام دې وي په تا باندې زما له طرفه، نه به دررسیږي تا ته زما له طرفه څه ضرر، زر دی چې زه به تا لره د خپل رب نه بخنه او هدایت غواړم، یقینا دغه الله تعالی پاک دی د هر قسم عیب نه په ما باندې ډیر مهربان دی.

او زه ډډه کوم ستاسې نه او ډډه کوم ستاسې د معبودانو نه هغه چې تاسې یې بندګي کوئ پرته له الله تعالی نه، او زه رابلم خپل رب لره یوازې چې هیڅ شی ورسره نه شریکوم، امید دی چې ما نه به څه منعه نه کړي کله یې چې زه راوبلم، نو زه به د هغه په رابللو باندې بد بخته شم.

نو هر کله چې ابراهیم -علیه السلام- هغوی او د هغوی هغه معبودان پریښودل چې هغوی یې د الله تعالی نه پرته بندګي کوله، مونږ هغه ته د هغه د کورنۍ بدل ورکړو نو مونږ ورته اسحاق ځوی وروبخښه، او یعقوب لمسی مو وروبخښه، او هر یو د دې دواړو نه مونږ پیغمبر وګرځاوه.

او ورکړی و مونږ دوی ته زمونږ له رحمته د پیغمبرۍ سره سره ډیر خیر، او مونږ ګرځولی و دوی لره ښه شهرت د بندګانو په ژبو باندې.

او یاد کړه -ای پیغمبره- په قرآن کریم کې هغه چې په تا باندې نازل شوی؛ قصه د موسی -علیه السلام-، یقینا دا غوره کړی شوی خاص شوی و، او وو رسول او نبي.

او اواز ورکړی و مونږ دې ته د طرف د طور د غر نه چې د موسی -علیه السلام- ښي طرف ته و او رانږدې کړی و مونږ دې لره د رازدارۍ لپاره، داسې چې الله تعالی ورته خپلې خبرې اورولې وې.

او بښلی و مونږ دې ته -زمونږ د رحمت او انعام کولو نه په هغه باندې- ورور د هغه هارون-علیه السلام- پیغمبر؛ دا قبولوالی د هغه د دعا و، کله یې چې د خپل رب نه دا دعا غوښتلې وه.

او یاد کړه ای پیغمبره په قرآن کریم کې- کوم چې په تا باندې نازل شوی- واقعه د اسماعیل -علیه السلام- یقینا دا و ډیر ریښتونی په وعده کې، هیڅ وعده به یې نه کوله مګر پوره کوله به یې، او و دې رسول نبي.

او وو دی چې امر به ئې کاوه خپل اهل (قوم یا امت) ته په کولو د لمانځه سره، او په ورکولو د زکات سره، او وو دی په نزد د رب خپل غوره کړی شوی.

او یاد کړه -ای پیغمبره- په قرآن کریم کې کوم چې په تا باندې نازل شوی قصه د ادریس -علیه السلام- یقینا دا و ډیر ریښتیا ویونکی او تصدیق کوونکی د الله تعالی په آیتونو باندې، او پیغمبر و د الله تعالی له پیغمبرانو څخه.

او پورته کړی وو مونږ یاد د دې د هغې پیغمبرۍ د وجې نه چې مونږ دې ته ورکړې وه، نو و دی د لوی مرتبې والا.

دغه بیان شوي په دې سورت کې چې شروع یې په زکریا -علیه السلام- باندې شوې ده او اخرنی یې ادریس -علیه السلام- دی، دا هغه کسان دي چې انعام کړی الله تعالی په دوی باندې په پیغمبرۍ سره د اولادې د ادم -علیه السلام- نه، او د اولاد د هغه چا نه چې مونږ سواره کړي و په کښتۍ کې د نوح -علیه السلام- سره، او د اولادې د ابراهیم -علیه السلام- او د اولادې د یعقوب -علیه السلام- نه، او د هغه چا نه چې مونږ ورته د اسلام طرف ته د هدایت توفیق ورکړی، او مونږ غوره کړي وو او پیغمبران مو ترې جوړ کړي وو، وو دوی چې کله به ئې د الله تعالی آیتونه واوریدل نو سجده به یې وکړه الله تعالی په داسې حال کې چې ژړل به ئې د هغه له ویرې نه.

نو راغلل د دې غوره کړی شویو پیغمبرانو څخه وروسته ناکاره ګمراهان تابعداران، لمونځ يې برباد کړ، نو په سمه طریقه یې نه وو ادا کړی، او خواهشاتو چې یې کوم ګناهونه غوښتل هماغه یې وکړل لکه زنا (بدکاري)، نو زر دی چې دوی به په جهنم کې د شر او پښیمانتیا سره مخامخ شي.

مګر هغه کسان چې توبه یې وویستله د خپل کمي او کوتاهۍ نه، او ایمان یې راوړ په الله تعالی باندې او عمل یې وکړ؛ عمل نیک نو د دغو صفتونو والا به جنت ته داخلیږي، او د دوی د عملونو د ثوابونو څخه به هیڅ شي هم نشي کمیدلی او اګر که لږ هم وي.

جنتونه د اوسېدلو او امن دي هغه چې وعده یې کړې رحمان ذات د خپلو نیکانو بندګانو سره د نه لیدلو په حالت کې چې خامخا به یې ورته داخلوي، او دوی لا تر اوسه نه دی لیدلی نو ایمان یې پرې راوړی، نو وعده د الله تعالی په جنت سره -او اګر که نه یې دی لیدلی- خامخا راتلونکې ده.

نه به اوري دوی په دې جنتونو کې بې فایدې خبرې، او نه غلطې خبرې، بلکې د یو بل سلامونه به اوري، او په دوی باندې د ملاېکو سلامونه به اوري، او دوی ته به راځي د خوراک څخه هغه چې دوی ئې غواړي سبا او بېګا.

دا جنت چې دغه صفتونه لري دا هغه جنت دی چې مونږ ئې ورکوو له خپلو بندګانو هغه چا ته چې عملي کوونکی وي (زمونږ) حکمونو لره، ځان ساتونکی وي له منهیاتو.

او ووایه -ای جبریل- محمد -صلی الله علیه وسلم- ته: یقینا ملاېکې په خپله خوښه نه راښکته کیږي، بلکې د الله تعالی په امر راښکته کیږي، خاص الله تعالی لره دی اختیار د هغه کار چې مونږ به ورسره په اخرت کې مخامخ کیږو، او اختیار د هغه چې مونږ وروستو پریښې د دنیا د کار نه، او اختیار د هغو کارونو چې د دې دواړو ترمنځ دي، او نه دی ستا رب -ای پېغمبره- هیروونکی هیڅ څیز لره.

الله تعالی پیداکوونکی د اسمانونو او د ځمکې دی، او د دې دواړو څښتن او د چارو سمبالوونکی دی، او پیداکوونکی د ټولو هغو مخلوقاتو دی چې د دې دواړو ترمنځ دي او د هغوی څښتن او سمبالوونکی دی، نو خاص یواځې د هغه بندګي وکړه، پس هغه حقدار د بندګۍ دی، او د هغه په بندګۍ باندې کلک شه، نو نشته هغه لره څوک مثال او نه برابر چې د دې سره په بندګۍ کې شریک شي.

او وایي له بعثه منکر کافر؛ د مسخرې په ډول: ایا کله چې زه مړ شم نو زه به بیا بیرته د خپل قبر نه ژوندی راوځم؟! یقینا دا خو ډیره لرې خبره ده.

او یا نه رایادوي دا منکر له بعثه چې مونږ پیداکړی وو دې مخکې د دې نه او نه وو دې هیڅ شي چې یاد شوی وی؟! نو دلیل به ونیسي په اول پیدایش سره په دوهم راژوندي کیدلو، سره د دې نه چې دوهم ځل پیدایښت ډیر اسان دی.

نو قسم دی ستا په رب -ای پیغمبره- خامخا راوباسم به دوی د خپلو قبرونو نه د حشر میدان ته د هغو شیطانانو سره چې دوی ئې ګمراهان کړي وو، بیا به دوی د جهنم دروازو ته ذلیل راکاږو، په داسې حال کې چې په خپلو ګونډو به پراته وي.

بیا به خامخا په زور او سختۍ سره راوباسو د هرې ډلې د ګمراهانو څخه سخت د دوی نه په سرکشۍ کې، او دوی به یې مشران وي.

بیا خامخا مونږ ښه پوهیږو په هغو کسانو چې هغوی ډیر حقدار دي په ننوتلو د دې اور او په څکلو (بارولو) د ګرمۍ او تکلیفونو د هغه لره.