Юнус

អាលីហ្វ ឡាម រ៉ (ត្រូវបានបកស្រាយរួចមកហើយនៅដើមជំពូក “អាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ”)។ បណ្តាវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយដែលគេសូត្រនៅក្នុងជំពូកនេះ គឺជាវាក្យខណ្ឌនៃគម្ពីរគួរអានដែលមានភាពសុក្រឹតច្បាស់លាស់ ពោពេញទៅដោយគតិបណ្ឌិត និងក្បួនច្បាប់នានា។

តើវាជារឿងមួយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សលោកមានការភ្ញាក់ផ្អើលឬដែលយើងបានផ្ដល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់បុសម្នាក់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលជាជាតិសាសន៍របស់ពួកគេ ដោយគេបង្គាប់ប្រើចំពោះគាត់ឲ្យដាស់តឿនព្រមានពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះ? ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្ដល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងទទួលបានឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត(ពីម្ចាស់របស់ពួកគេ) ជាការតបស្នងចំពោះទង្វើកុសលដែលពួកគេធ្លាប់បានសាងពីមុនមក។ ពួកគ្មានជំនឿបាននិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ បុរសម្នាក់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលបាននាំយកបណ្តាវាក្យខណ្ឌទាំងនេះមកនេះ គឺជាគ្រូមន្តអាគមយ៉ាងច្បាស់លាស់។

ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់ពួកអ្នក(ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានការភ្ញាក់ផ្អើល)នោះ គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដែលជាអ្នកបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់ដែលមានភាពធំធេង និង(បានបង្កើត)ផែនដីដែលមានភាពធំទូលាយក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់នៅលើអារ៉ស្ហ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះការដែលទ្រង់បញ្ជូន(តែងតាំង)បុរសម្នាក់(ធ្វើជាអ្នកនាំសារ)ដែលចេញមកពីជាតិសាសន៍របស់ពួកអ្នកនោះយ៉ាងដូចម្ដេច? ហើយទ្រង់តែមួយគត់ដែលបានកំណត់ព្រេងវាសនានៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ដ៏ទូលំទូលាយ។ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើអន្តរាគមន៍ចំពោះអ្វីមួយនៅចំពោះមុខទ្រង់បានឡើយ លើកលែងតែបន្ទាប់ពីទ្រង់បានអនុញ្ញាត និងយល់ព្រមឲ្យអន្តរាគមន៍ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិទាំងអស់នេះហើយ គឺអល់ឡោះ ដែលជាម្ចាស់របស់ពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកមានភាពស្មោះសក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយគត់។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមិនយកភស្តុតាង និងអំណះអំណាងទាំងឡាយដែលបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់ទ្រង់ទាំងអស់នេះមកធ្វើជាមេរៀនទេឬ? ពិតណាស់ ជនណាហើយដែលយកវាធ្វើជាមេរៀនតែបន្តិចនោះ គេប្រាកដជាបានដឹងដូច្នោះ ហើយមានជំនឿចំពោះទ្រង់មិនខាន។

ចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ដែលជាការវិលត្រឡប់របស់ពួកអ្នកនៅថ្ងៃបរលោកដើម្បីទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកលើទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។ ហើយការសន្យារបស់អល់ឡោះចំពោះមនុស្សលោកយ៉ាងដូច្នោះនោះ គឺជាការសន្យាយ៉ាងពិតប្រាកដ ដោយទ្រង់មិនក្បត់សន្យារបស់ទ្រង់ឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពចំពោះរឿងទាំងនោះ។ ទ្រង់ជាអ្នកផ្ដើមបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានគំរូពីមុនមក។ បន្ទាប់មក ទ្រង់នឹងត្រឡប់គេ(ឲ្យមានវត្តមាន)សារជាថ្មីបន្ទាប់ពីគេបានស្លាប់ ដើម្បីទ្រង់នឹងតបស្នងដល់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានសាងទង្វើកុសលនោះប្រកបដោយភាពយុត្តិធម៌បំផុត ដោយទ្រង់មិនធ្វើឲ្យបាត់បង់អំពើល្អរបស់ពួកគេនោះឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនបន្ថែមអំពើអាក្រក់ដល់ពួកគេនោះដែរ។ ចំណែកឯពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញនោះ ពួកគេនឹងផឹកទឹកក្ដៅដែលកំពុងពុះ ដែលវានឹងកាត់ផ្ដាច់ពោះវៀនរបស់ពួកគេ។ ហើយពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មយ៉ាងឈឺចាប់បំផុត ដោយសារតែភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។

ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើតព្រះអាទិត្យឲ្យមានរស្មីចែងចាំង ហើយទ្រង់បានបង្កើតព្រះចន្ទឲ្យមានពន្លឺដើម្បីបំភ្លឺ។ ហើយទ្រង់បានកំណត់ដំណើរគោចររបស់វាជា២៨ថ្ងៃ(ដែលជាវដ្ដនៃព្រះចន្ទ)ដើម្បីឲ្យពួកអ្នក(មនុស្សលោកទាំងឡាយ)ដឹងពីចំនួនថ្ងៃតាមរយៈព្រះអាទិត្យ និង(ដឹង)ចំនួនខែ និងចំនួនឆ្នាំតាមរយៈព្រះចន្ទ។ អល់ឡោះ ពិតជាបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី និងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះវាទាំងពីរដោយពិតប្រាកកដ ដើម្បីបង្ហាញពីសមត្ថភាពនិងភាពធំធេងរបស់ទ្រង់ចំពោះមនុស្សលោកទាំងឡាយ។ ទ្រង់បានបញ្ជាក់នូវភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងដ៏ច្បាស់លាស់ទាំងនេះ(ដើម្បីបញ្ជាក់)ទៅលើភាពតែមួយរបស់ទ្រង់សម្រាប់ក្រុមដែលចេះយកវាធ្វើជាភស្តុតាងបញ្ជាក់លើរឿងនោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ ការផ្លាស់ប្តូរគ្នារវាងពេលយប់និងពេលថ្ងៃទៅចំពោះមនុស្សលោក ការផ្លាស់ប្តូរពីភាពងងឹត(នៃពេលយប់) ទៅជាពន្លឺភ្លឺ(នៃពេលថ្ងៃ) ពេលខ្លះ ពេលយប់វែងជាងពេលថ្ងៃ និងពេលខ្លះទៀត ពេលថ្ងៃវែងជាងពេលយប់ ហើយនិងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដីនោះ គឺជាសញ្ញាភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះសម្រាប់ក្រុមដែលកោតខ្លាចទ្រង់ ដោយការអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគ្មានជំនឿដែលមិនសង្ឃឹមថានឹងជួបអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលជាហេតុនាំឲ្យពួកគេគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះ ឬក៏រីករាយចំពោះការជួបទ្រង់ ហើយពួកគេពេញចិត្តនឹងការរស់នៅក្នុងលោកិយដែលនឹងវិនាសអន្តរាយជាងការរស់នៅក្នុងថ្ងៃបរលោកដែលអមតៈ ហើយពួកគេរស់នៅក្នុងវា(លោកិយ)ដោយភាពសប្បាយរីករាយនឹងវា ហើយនិងពួកដែលងាកចេញពីបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់អល់ឡោះ និងបណ្ដាភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដោយភាពព្រងើយកន្តើយនោះ។

ពួកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះ កន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកគេដែលពួកគេនឹងស្នាក់នៅនោះ គឺឋាននរក ដោយសារតែអ្វីដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនៃការប្រឆាំង និងការបដិសេធនឹងថ្ងៃបរលោក។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានសាងនូវទង្វើកុសលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងផ្ដល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកគេឲ្យប្រព្រឹត្តនូវអំពើល្អដែលនាំទៅរកការពេញចិត្តពីទ្រង់ ដោយសារតែការមានជំនឿរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដ៏សែនរីករាយជាអមតៈ ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមពួកគេ។

ការបួងសួងរបស់ពួកគេនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ គឺការលើកតម្កើងចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ហើយពាក្យស្វាគមន៍របស់អល់ឡោះទៅកាន់ពួកគេ និងពាក្យស្វាគមន៍របស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ ហើយនិងពាក្យស្វាគមន៍គ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេគឺ សាឡាម(សន្តិភាព)។ ហើយពួកគេបញ្ចប់ការបួងសួងរបស់ពួកគេ ដោយការកោតសរសើរចំពោះអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់នៃអ្វីៗទាំងអស់។

ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ឆ្លើយតបភ្លាមៗចំពោះការបួងសួងរបស់មនុស្ស (ពេលដែលពួកគេបួងសួងសុំ)ទៅលើខ្លួនរបស់ពួកគេ កូនចៅរបស់ពួកគេ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដោយប្រការអាក្រក់ណាមួយនៅពេល(ដែលពួកគេ)មានការខឹងសម្បា ដូចដែលទ្រង់ឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ(ភ្លាមៗ)នៅពេលដែលពួកគេបួងសួងសុំនូវប្រការល្អនោះ ប្រាកដជាពួកគេនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយជាមិនខាន។ ក៏ប៉ុន្តែអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ពន្យារពេលឲ្យពួកគេ ដោយទុកឲ្យពួកដែលមិនរំពឹងថានឹងជួបទ្រង់នោះឲ្យពួកគេមានការស្ទាក់ស្ទើរ មិនមានភាពច្បាស់លាស់ចំពោះថ្ងៃជំនំជម្រះ(ពីព្រោះពួកគេមិនមានការភ័យខ្លាចទណ្ឌកម្មឡើយ ហើយក៏មិនចង់បានផលបុណ្យអ្វីនោះដែរ)។

ហើយនៅពេលដែលជំងឺ ឬស្ថានភាពអាក្រក់ណាមួយកើតឡើងចំពោះពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងនោះ គេបានបួងសួងសុំពីយើងយ៉ាងទន់ភ្លន់ និងឱនលំទោន ដោយដេកផ្អៀង ឬអង្គុយ ឬឈរ ដោយសង្ឃឹមថា គេ(អល់ឡោះ)នឹងដកយកគ្រោះថ្នាក់នោះពីរូបគេ។ តែនៅពេលដែលយើងទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់គេ និងបានដកយកគ្រោះចេញពីរូបគេ គេក៏បានបន្តធ្វើដូចកាលពីមុន ហាក់បីដូចជារូបគេមិនបានបួងសួងសុំពីយើងឲ្យដកយកគ្រោះដែលគេជួបប្រទះនោះដូច្នោះដែរ។ ដូចដែលគេបានលម្អ សម្រាប់អ្នកដែលងាកចេញ(ពីការពិត)រូបនេះដោយឲ្យគេបន្តស្ថិតនៅក្នុងការវង្វេងរបស់គេនោះដែរ គេក៏បានតុបតែងលម្អសម្រាប់ពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះ ដោយសារតែភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានសាងនៃការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តល្មើស ដោយពួកគេនឹងមិនបោះបង់វា(ការប្រឆាំង)ឡើយ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបំផ្លាញប្រជាជាតិជាច្រើនជំនាន់មកហើយមុនពួកអ្នក(ឱពួកមុស្ហរីគីន) ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេនឹងបណ្ដាអ្នកនាំសារអល់ឡោះ និងការប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសរបស់ពួកគេ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេដែលយើងបានបញ្ចូនពួកគេទៅនោះ បាននាំមកឲ្យពួកគេនូវភស្តុតាងយ៉ាងច្បាស់លាស់ជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ទៅលើសច្ចភាពរបស់ពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេ(អ្នកនាំសារ)បាននាំមកពីម្ចាស់របស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនមានជំនឿនោះឡើយ ដោយពួកគេមិនបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការមានជំនឿ។ ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានឲ្យពួកគេទទួលនូវភាពបរាជ័យ ហើយទ្រង់មិនចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់ការមានជំនឿនោះឡើយ។ ដូចដែលយើងបានតបស្នងចំពោះបណ្ដាប្រជាជាតិដែលបំពានទាំងនោះដែរ យើងនឹងតបស្នងពួកដែលមានលក្ខណៈដូចពួកគេនេះនៅគ្រប់សម័យកាល និងគ្រប់ទីកន្លែង។

ក្រោយមក យើងបានបង្កើតពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ឲ្យបន្តវេនពីប្រជាជាតិដែលបដិសេធដែលយើងបានបំផ្លាញទាំងនោះ ដើម្បីយើងនឹងមើលថា តើពួកអ្នកនឹងធ្វើដូចម្ដេច? តើពួកអ្នកនឹងសាងនូវអំពើល្អដែលនឹងទទួលបានផលបុណ្យ ឬក៏ពួកអ្នកនឹងសាងនូវអំពើអាក្រក់ដែលនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្ម?

ហើយនៅពេលដែលគេសូត្រវាក្យខណ្ឌនៃគម្ពីរគួរអានដ៏ច្បាស់លាស់ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់អល់ឡោះឲ្យពួកគេស្តាប់ ពួកដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញដែលពួកគេមិនសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានផលបុណ្យ និងមិនខ្លាចទណ្ឌកម្ម(របស់អល់ឡោះ)នោះ បាននិយាយថាៈ ចូរអ្នក(ឱមូហាំម៉ាត់)នាំមកនូវគម្ពីរគួរអានផ្សេងក្រៅពីគម្ពីរគួរអានដែលពោរពេញទៅដោយការជេរប្រមាថចំពោះការគោរពសក្ការៈរូបបបដិមានានាឬផ្សេងៗពីនេះ ដោយផ្លាស់ប្តូរមួយចំនួនអំពីវា(គម្ពីរគួរអាន) ឬផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុងនូវអ្វីដែលស្របនឹងទំនើងចិត្តរបស់ពួកយើងទៅ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ វាមិនត្រឹមត្រូវនោះទេក្នុងការដែលខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរវា(តាមទំនើងចិត្ត)នោះ ហើយខ្ញុំក៏គ្មានលទ្ធភាពនាំយកអ្វី(គម្ពីរ)ផ្សេងពីវា(គម្ពីរគួរអាន)មកនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ មានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលជាអ្នកអាចផ្លាស់ប្ដូរវា(គម្ពីរគួរអាន)តាមអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនដើរតាមអ្វីក្រៅពីវ៉ាហ៊ីដែលទ្រង់បានបញ្ចុះមកឲ្យខ្ញុំនោះទេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំខ្លាចទណ្ឌកម្មនាថ្ងៃដ៏ធំធេង នោះគឺថ្ងៃបរលោក ប្រសិនបើខ្ញុំល្មើសនឹងអល់ឡោះដោយឆ្លើយតបចំពោះពួកអ្នកនូវអ្វីដែលពួកអ្នកទាមទារនោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាមិនឲ្យខ្ញុំសូត្រគម្ពីរគួរអានឲ្យពួកអ្នកស្ដាប់ទេនោះ ខ្ញុំក៏មិនសូត្រវាឲ្យពួកអ្នកស្ដាប់ ហើយខ្ញុំក៏មិនផ្សព្វផ្សាយវាដល់ពួកអ្នកនោះដែរ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនានោះ ពួកអ្នកក៏មិនបានដឹងអំពីគម្ពីរគួរអាន តាមរយៈអណ្ដាត(ពាក្យសម្តី)របស់ខ្ញុំនោះដែរ។ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំបានរស់នៅជាមួយនឹងពួកអ្នកអស់មួយរយៈកាលដ៏យូរ(គឺរយៈពេល៤០ឆ្នាំ) ដោយខ្ញុំមិនចេះអាន មិនចេះសរសេរ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានទាមទារ និងក៏មិនបានស្វែងរករឿងនេះនោះដែរ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមិនគិតពិចារណាដោយខួរក្បាលរបស់ពួកអ្នកទេឬថា ពិតណាស់ អ្វីដែលខ្ញុំបាននាំមកនោះ គឺមកពីអល់ឡោះ ហើយមិនពាក់ព័ន្ធនឹងខ្ញុំទេនោះ?

គ្មាននរណាម្នាក់ដែលបំពានខ្លាំងជាងអ្នកដែលបានប្រឌិតពាក្យភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ដូច្នេះ តើឲ្យខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរគម្ពីរគួរអានដោយបង្កើតពាក្យភូតកុហកទៅលើទ្រង់យ៉ាងដូចម្តេច? ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះដោយប្រឌិតពាក្យភូតកុហកទៅលើទ្រង់នោះ ពួកគេនឹងមិនទទួលបានជោគជ័យចំពោះអ្វីដែលពួកគេប៉ងប្រាថ្នានោះឡើយ។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបានគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះក្លែងក្លាយនានាផ្សេងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលពួកវាមិនអាចផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ និងមិនអាចផ្ដល់គ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកគេនោះឡើយ។ ចំណែកឯ(អល់ឡោះ)ម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសសក្ការៈយ៉ាងពិតប្រាកដវិញ ទ្រង់អាចផ្ដល់ផលប្រយោជន៍និងផ្ដល់គ្រោះថ្នាក់នៅពេលណាដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយពួកគេបាននិយាយអំពីព្រះនានាដែលពួកគេគោរពសក្ការៈថាៈ ពួកវាទាំងនោះគឺជាអ្នកកណ្តាលដែលនឹងជួយអន្តរាគមន៍ដល់ពួកយើងនៅចំពោះអល់ឡោះ។ ដូច្នេះ ទ្រង់នឹងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មពួកយើងដោយសារបាបកម្មរបស់ពួកយើងនោះឡើយ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើពួកអ្នកកំពុងតែបា្រប់ថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលមហាដឹងបំផុតនោះ ទ្រង់មានដៃគូឬ ខណៈដែលទ្រង់មិនដឹងសោះថា ទ្រង់មានដៃគូនោះឡើយ ទាំងនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់និងនៅលើផែនដីនោះ? ទ្រង់មហាបរិសុទ្ធ និងខ្ពង់ខ្ពស់ពីអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនបាននិយាយនៃប្រការដែលមិនពិត និងការភូតកុហកបោកប្រាស់។

ហើយមនុស្សលោកកាលពីមុន គឺជាប្រជាជាតិតែមួយ មានជំនឿ(ចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់)តែមួយគត់ តែក្រោយមក ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នា។ ពេលនោះ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានអ្នកដែលនៅមានជំនឿ និងខ្លះទៀតក្នុងចំណោមពួកគេគ្មានជំនឿនោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគ្មានការកំណត់របស់អល់ឡោះពីមុនដែលថា ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់នឹងមិនកាត់សេចក្ដីរវាងពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងលោកិយនេះឡើយ តាមពិត ទ្រង់នឹងកាត់សេចក្ដីរវាងពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។ បើមិន(មានការកំណត់)ដូច្នោះទេនោះ ទ្រង់ពិតជានឹងកាត់សេចក្ដីរវាងពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងលោកិយនេះជាមិនខានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងបញ្ជាក់ប្រាប់ថា អ្នកណាដែលទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ ហើយអ្នកណាដែលវង្វេង។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនបញ្ចុះឲ្យមូហាំម៉ាត់នូវសញ្ញាភស្តុតាងណាមួយពីម្ចាស់របស់គេ ដើម្បីជាការបញ្ជាក់ពីសច្ចភាពរបស់គេទៅ? ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ ការបញ្ចុះនូវភស្តុតាងទាំងឡាយនោះ គឺជាប្រការអាថ៌កំបាំងដែលមានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹង។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នករង់ចាំសញ្ញាភស្តុតាងរូបី(ដែលអាចមើលឃើញជាក់ស្តែង)ដែលពួកអ្នកបានស្នើសុំចុះ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលរង់ចាំវាជាមួយពួកអ្នកដែរ។

ហើយនៅពេលដែលយើងបានឲ្យពួកមុស្ហរីគីនភ្លក្សរសជាតិនៃឧបការគុណ ដូចជា ទឹកភ្លៀងនិងភាពសម្បូរហូរហៀរក្រោយពីមានគ្រោះរាំងស្ងួតនិងគ្រោះទុរភិក្សបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនោះ ស្រាប់តែពួកគេបានចំអក ហើយបដិសេធនឹងបណ្តាភស្តុតាងរបស់យើងទៅវិញ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលតបនឹងឧបាយកលដ៏លឿនបំផុត ហើយទ្រង់ក៏ជាអ្នកដែលដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងលឿនបំផុតដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ម៉ាឡាអ៊ីកាត់”ហាហ្វាហ្សោះ”នឹងកត់ត្រានូវឧបាយកលដែលពួកអ្នកបានរៀបចំដោយគ្មានអ្វីមួយអាចរំលងផុតពីការកត់ត្រារបស់គេនោះឡើយ។ ដូច្នេះ តើវាអាចរំលងផុត(ពីការដឹង)ពីម្ចាស់របស់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ហើយអល់ឡោះនឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះល្បិចកលរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានរៀបចំ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលសម្រួលដល់ការធ្វើដំណើររបស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)តាមផ្លូវគោក តាមរយៈការធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើងនិងដោយសត្វជំនិះ ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលសម្រួលដល់ការធ្វើដំណើររបស់ពួកអ្នកតាមផ្លូវទឹក តាមរយៈសំពៅ។ លុះដល់ពេលពួកអ្នកស្ថិតនៅក្នុងសំពៅ ហើយមានខ្យល់បរិសុទ្ធបានបក់បោកមកលើពួកគេ អ្នកដំណើរទាំងឡាយក៏មានភាពសប្បាយរីករាយជាមួយនឹងខ្យល់បរិសុទ្ធទាំងនោះ។ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែមានភាពសប្បាយរីករាយនោះ ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងបានបក់បោកមកលើពួកគេ ហើយរលកសមុទ្របានបក់បោកមកលើពួកគេពីគ្រប់ទិសទី ហើយពួកគេគិតថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយ ពេលនោះពួកគេក៏បានបួងសួងសុំពីអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយមិនធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់នឹងអ្នកផ្សេងឡើយ ដោយពួកគេបានបួងសួងថាៈ ប្រសិនបើទ្រង់ជួយសង្រោះពួកយើងពីគ្រោះមហន្តរាយនេះ ពួកយើងពិតជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលដឹងគុណទ្រង់ទៅលើឧបការគុណដែលទ្រង់បានប្រទានវាមកឲ្យពួកយើងជាមិនខាន។

ហើយនៅពេលដែលទ្រង់បានទទួលយកការបួងសួងរបស់ពួកគេ និងបានជួយសង្រ្គោះពួកគេពីគ្រោះមហន្តរាយនោះ ស្រាប់តែពួកគេបែរជាបង្កវិនាសកម្មនៅលើដែនដី ដោយពួកគេបានប្រព្រឹត្តនូវការប្រឆាំង អំពើល្មើស(នឹងអល់ឡោះ) និងអំពើបាបកម្មទៅវិញ។ ចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្ន(ឱមនុស្សលោក)! ជាការពិតណាស់ លទ្ធផលចុងក្រោយដ៏អាក្រក់នៃការបំពានរបស់ពួកអ្នកនោះ គឺនឹងធ្លាក់ទៅលើខ្លួនពួកអ្នកផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនទទួលនូវគ្រោះថ្នាក់ដោយសារតែការបំពានរបស់ពួកអ្នកនោះឡើយ។ ពួកអ្នកគ្រាន់តែត្រេកត្រអាលនឹងជីវិតលោកិយដែលជាកន្លែងបណ្ដោះអាសន្នតែប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយមក ចំពោះយើងគឺជាកន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកអ្នកនៅថ្ងៃបរលោក ហើយយើងនឹងប្រាប់ពួកអ្នកនូវអំពើល្មើសដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានសាង(ក្នុងលោកិយ) ហើយយើងនឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

ជាការពិតណាស់ ការប្រៀបធៀបការរស់នៅក្នុងលោកិយដែលពួកអ្នកកំពុងសោយសុខនៅក្នុងវាដែលនឹងត្រូវបញ្ចប់ទៅយ៉ាងលឿននោះ គឹប្រៀបដូចជាទឹកភ្លៀងដែលយើងបានបញ្ចុះវាពីលើមេឃដែលវាបានធ្វើឲ្យរុក្ខជាតិនៅលើផែនដីដុះចម្រុះគ្នានូវអ្វីដែលមនុស្សអាចបរិភោគបាន ដូចជាគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងផ្លែឈើ និងអ្វីដែលជាចំណីសត្វពាហនៈ ដូចជាស្មៅជាដើម។ លុះដល់ពេលដែលដីបានបញ្ចេញនូវភាពស្រស់បំព្រងនិងសោភ័ណភាពដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់វាតាមរយៈការដុះចេញមកនូវរុក្ខជាតិជាច្រើនប្រភេទ ហើយម្ចាស់របស់វាគិតថា ពួកគេជាអ្នកដែលមានលទ្ធភាពអាចប្រមូលផលអំពីដំណាំនិងផ្លែឈើបាននោះ ស្រាប់តែការកំណត់របស់យើង(អល់ឡោះ)ដែលឲ្យវា(ចម្ការដំណាំ)វិនាសអន្តរាយនោះក៏បានមកដល់។ ពេលនោះ យើងក៏បានធ្វើឲ្យវាត្រូវខូចខ្ទេចខ្ទីអស់ ហាក់ដូចជាមិនធ្លាប់មានដើមឈើ និងដំណាំរុក្ខជាតិនានានៅក្នុងវា(ចម្ការ)ពីមុនមកនោះឡើយ។ ដូចដែលយើងបានបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់ពួកអ្នកពីស្ថានភាពនៃលោកិយ និងទីបញ្ចប់ដ៏លឿនរបស់វានេះដែរ យើងក៏បានបញ្ជាក់នូវភស្តុតាង និងអំណះអំណាងជាច្រើនសម្រាប់ក្រុមដែលចេះគិតពិចារណា និងយកវាជាមេរៀន។

ហើយអល់ឡោះទ្រង់អំពាវនាវមនុស្សលោកទាំងអស់ទៅកាន់ឋានសួគ៌របស់ទ្រង់ ដែលវាជាលំនៅឋាននៃសន្តិភាព ជាកន្លែងដែលមនុស្សមានសុវត្ថិភាពពីគ្រោះថ្នាក់និងទុក្ខព្រួយនានា និងមានសុវត្ថិភាព(រួចផុត)ពីសេចក្ដីស្លាប់។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាទៅកាន់សាសនានៃសន្តិភាព(សាសនាឥស្លាម) ដែលនាំ(ពួកគេ)ទៅកាន់លំនៅឋាននៃសន្តិភាពនេះ។