Аш-Шура

ហា មីម អ៊ីន ស៊ីន កហ្វ (បានបកស្រាយរួចមកនៅដើមជំពូកអាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ)

អ៊ីន ស៊ីន កហ្វ (បានបកស្រាយរួចមកនៅដើមជំពូកអាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ)

វ៉ាហ៊ីដែលយើងបានផ្តល់ទៅកាន់អ្នក ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺដូចគ្នានឹងវ៉ាហ៊ីដែលយើងបានផ្តល់ឲ្យបណ្តាព្យាការីរបស់អល់ឡោះជំនាន់មុនអ្នកដែរ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែក្នុងការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះសត្រូវរបស់ទាំងឡាយទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការចាត់ចែង និងការបង្កើតរបស់ទ្រង់។

វីៗដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ទាំងការបង្កើត ការគ្រប់គ្រង និងការចាត់ចែង។ ហើយទ្រង់មហាខ្ពង់ខ្ពស់ដោយខ្លួនរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ ឋានៈរបស់ទ្រង់ និងអំណាចរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាធំធេងចំពោះខ្លួនរបស់ទ្រង់។

ហើយក្នុងចំណោមភាពធំធេងរបស់ទ្រង់នោះ គឺមេឃជាច្រើនជាន់ ទោះបីជាវាធំធេង និងខ្ពស់យ៉ាងណា ក៏វាស្ទើរតែប្រេះបែក(ធ្លាក់)ទៅលើផែនដី ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយបានលើកតម្កើងម្ចាស់របស់ពួកគេ ដោយការកោតសរសើទៅកាន់ទ្រង់ ប្រកបដោយភាពឱនលំទោននិងគោរពចំពោះទ្រង់ ហើយពួកគេសុំពីអល់ឡោះសូមទ្រង់អភ័យទោសដល់អ្នកដែលនៅលើផែនដី។ តើពុំមែនទេឬ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ហើយពួកដែលយករូបបដិមាទាំងឡាយធ្វើជាអ្នកគាំពារ និងគោរពសក្ការៈទៅចំពោះពួកវាផ្សេងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នៅឃ្លាំមើលពួកគេដោយទ្រង់កត់ត្រាទុកនូវទង្វើទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។ ហើយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនមែនជាអ្នកដែលទទួលបន្ទុកឃ្លាំមើលទង្វើរបស់ពួកគេឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិនត្រូវគេសួរអំពីទង្វើរបស់ពួកគេឡើយ។ តាមពិត អ្នកគ្រាន់តែជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយ(សាររបស់អល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយដូចដែលយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់បណ្តាព្យាការីទាំងឡាយមុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដូច្នោះដែរ យើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នកនូវគម្ពីរគួរអានជាភាសាអារ៉ាប់ ដើម្បីឲ្យអ្នកដាស់តឿនព្រមានដល់អ្នកស្រុកម៉ាក្កះ និងភូមិឋានអារ៉ាប់ទាំងឡាយដែលនៅជុំវិញនោះ ហើយនិងសម្រាប់មនុស្សលោកទាំងអស់ផងដែរ។ ហើយចូរអ្នកបន្លាចមនុស្សលោកឲ្យពួកគេខ្លាចថ្ងៃបរលោក គឺថ្ងៃដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ប្រមូលផ្តុំទាំងអ្នកជំនាន់មុន និងអ្នកជំនាន់ក្រោយទាំងអស់នៅទីកន្លែងតែមួយដើម្បីធ្វើការជំនុំជម្រះ និងផ្តល់ការតបស្នង។ ថ្ងៃនោះនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដដោយគ្មានការសង្ស័យឡើយ ហើយមនុស្សលោកនៅថ្ងៃនោះ ត្រូវបានបែងចែកទៅជាពីរក្រុមគឺ ៖ មួយក្រុមនៅក្នុងឋានសួគ៌ ដែលពួកគេ គឺជាបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយមួយក្រុមទៀតស្ថិតនៅក្នុងឋាននរក ដែលពួកគេ គឺជាពួកគ្មានជំនឿ។

ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានចេតនាចង់ឲ្យពួកគេក្លាយជាប្រជាជាតិតែមួយដែលប្រកាន់យកសាសនាឥស្លាម(តែមួយ)នោះ ទ្រង់ប្រាកដជានឹងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាប្រជាជាតិតែមួយ ហើយបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងអស់គ្នាមិនខានឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ដោយគតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់ គឺទ្រង់បញ្ចូលជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាទៅក្នុងសាសនាឥស្លាម ហើយបញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងឋានសួគ៌។ រីឯពួកដែលបំពានលើខ្លួនអ្នកដោយការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ សម្រាប់ពួកគេ គឺគ្មានអ្នកគាំពារណាដែលនឹងជួយគាំពារពួកគេឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ បានយកអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះធ្វើជាអ្នកគាំពារពួកគេ ខណៈដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទៅវិញទេដែលជាអ្នកគាំពារដ៏ពិតប្រាកដ។ រីឯអ្នកផ្សេងពីទ្រង់វិញ គឺមិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ហើយក៏មិនអាចបង្កគ្រោះថា្នក់អ្វីនោះដែរ។ ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យអ្នកដែលស្លាប់រស់ឡើងវិញ ដោយទ្រង់ពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ(នៅថ្ងៃបរលោក)ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង ហើយគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ហើយអ្វីដែលពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)បានខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះបញ្ហាអ្វីមួយក្នុងរឿងសាសនារបស់ពួកអ្នក មិនថាឬសគល់នៃសាសនា ឬក៏មែកធាងរបស់វានោះឡើយ ដំណោះស្រាយរបស់វាក្នុងបញ្ហានេះ គឺត្រឡប់ទៅកាន់អល់ឡោះ ដោយត្រូវត្រឡប់ទៅរកគម្ពីររបស់ទ្រង់(គម្ពីរគួរអាន) ឬមាគ៌ា(ស៊ុណ្ណះ)នៃអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះហើយ គឺជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រគល់ការទុកចិត្តចំពោះកិច្ចការទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំទៅចំពោះទ្រង់ទាំងស្រុង ហើយចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ដែលខ្ញុំវិលត្រឡប់ទៅកាន់ តាមរយៈការសារភាពកំហុស។

អល់ឡោះជាអ្នកបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដីដោយគ្មានគំរូពីមុនមកសោះឡើយ។ ទ្រង់បានបង្កើតអំពីខ្លួនរបស់ពួកអ្នកផ្ទាល់ឲ្យមានជាគូៗសម្រាប់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់ក៏បានបង្កើតសត្វអូដ្ឋ សត្វគោ និងសត្វពពែឲ្យមានជាគូៗសម្រាប់ពួកអ្នកផងដែរ រហូតដល់ឲ្យពួកវាមានចំនួនច្រើនឡើង ព្រោះតែដើម្បី(ជាប្រយោជន៍)ពួកអ្នក។ ទ្រង់បានបង្កើតពួកអ្នកតាមរយៈការបង្កើតឲ្យមានជាគូៗ ដោយការរៀបការជាមួយគ្នា។ ហើយទ្រង់បានឲ្យពួកអ្នករស់នៅតាមរយៈសត្វពាហនៈដែលទ្រង់បានបង្កើតសម្រាប់ពួកអ្នកដោយហូបសាច់របស់វា និងទឹកដោះរបស់វា។ គ្មានម៉ាខ្លូកណាមួយរបស់ទ្រង់អាចប្រៀបប្រដូចជាមួយនឹងទ្រង់បានឡើយ។ ទ្រង់មហាឮបំផុតចំពោះពាក្យសម្ដីទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំបម្រើទ្រង់ មហាឃើញបំផុតចំពោះទង្វើទាំងឡាយរបស់ពួកគេ។ គ្មានអ្វីមួយអំពីវាអាចរំលងផុតពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេទៅលើទង្វើរបស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានសាង)។ ប្រសិនបើគេសាងអំពើល្អ នោះនឹងទទួលបានផលល្អ ហើយប្រសិនបើគេសាងអំពើអាក្រក់ និងទទួលបានផលអាក្រក់។

កូនសោរនៃឃ្លាំងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់តែមួយគត់។ ទ្រង់បើកទូលាយលាភសក្ការៈ(របស់ទ្រង់)សម្រាប់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ដើម្បីជាការសាកល្បងដល់គេ ថាតើគេដឹងគុណ ឬរមិលគុណ(ប្រឆាំង)? ហើយទ្រង់ត្បិតត្បៀតនូវលាភសក្ការៈរបស់ទ្រង់ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ដើម្បីសាកល្បងចំពោះគេ ថាតើគេមានការអត់ធ្មត់ ឬមួយគេខឹងសម្បាចំពោះការកំណត់របស់អល់ឡោះជាម្ចាស់? ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយនៃប្រការដែលផ្តល់ផលល្អដល់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ទ្រង់បានដាក់ចេញនូវច្បាប់បញ្ញត្តិសាសនា(ឥស្លាម)សម្រាប់ពួកអ្នក ដូចអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បង្គាប់ចំពោះព្យាការីនួហនោះដែរ ដោយត្រូវផ្សព្វផ្សាយវា និងអនុវត្តន៍តាមវា។ ហើយអ្វីដែលយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) និងដាក់ជាច្បាប់បញ្ញត្តិទៅលើពួកអ្នកនោះ គឺដូចអ្វីដែលយើងបានដាក់បង្គាប់ចំពោះព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ព្យាការីមូសា និងព្យាការីអ៊ីសាដែរ ដោយត្រូវផ្សព្វផ្សាយវា និងអនុវត្តន៍តាមវា។ ហើយខ្លឹមសាររួមរបស់វានោះគឺ់ ៖ ពួកអ្នកត្រូវពង្រឹងសាសនា(ឲ្យបានរឹងមាំ) ហើយត្រូវបោះបង់ចោលការបែកបាក់គ្នានៅក្នុងសាសនា។ អ្វីដែលពួកអ្នកអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់នៃការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ហើយបោះបង់ការគោរពសក្ការៈចំពោះអ្វីផ្សេងក្រៅពីទ្រង់នោះ គឺធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះពួកមុស្ហរីគីន។ អល់ឡោះជ្រើសរើសជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ដោយទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញគេឲ្យគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់ និងគោរពប្រតិបត្តិទ្រង់ ហើយទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ទ្រង់ ចំពោះជនណាដែលវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់ក្នុងចំណោមពួកគេ តាមរយៈការសារភាពកំហុសពីបាបកម្មទាំងឡាយរបស់គេ។

ហើយពួកប្រឆាំង និងពួកមុស្ហរីគីនមិនបានបែកបាក់គ្នានោះទេ លើកលែងតែក្រោយពីភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់បានមកដល់ពួកគេ តាមរយៈការតែងតាំងព្យាការីមូហាំម៉ាត់(ជាអ្នកនាំសារ)ទៅកាន់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ហើយការបែកបាក់របស់ពួកគេនេះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីដោយសារតែការបំពាននោះទេ។ ហើយប្រសិនបើគ្មានការកំណត់ជាមុនរបស់អល់ឡោះដែលថា ទ្រង់នឹងពន្យារពេលដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេរហូតដល់ពេលកំណត់មួយដែលត្រូវបានកំណត់តាមការដឹងរបស់ទ្រង់ ពោលគឺថ្ងៃបរលោកទេនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ប្រាកដជានឹងកាត់ក្តីរវាងពួកគេជាមិនខាន ដោយទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេភ្លាមៗ(នៅក្នុងលោកិយ)ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះ និងការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលទទួលមត៌កគម្ពីរតាវរ៉តក្នុងចំណោមពួកយូដា និងពួកដែលទទួលមត៌កគម្ពីរអ៊ិញ្ជីលក្នុងចំណោមពួកណាសរ៉នីក្រោយពីជីដូនជីតារបស់ពួកគេ និងក្រោយពីពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ គឺស្ថិតក្នុងភាពមន្ទិលសង្ស័យចំពោះគម្ពីរគួរអានដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននាំមក និងបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះវា។

ចូរអ្នកអំពាវនាវ(មនុស្ស)ទៅកាន់សាសនាដ៏ត្រឹមត្រូវនេះចុះ(សាសនាឥស្លាម) ហើយចូរអ្នកប្រកាន់ឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននឹងសាសនានេះស្របទៅតាមអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើចំពោះអ្នក ហើយចូរអ្នកកុំធ្វើតាមទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេដែលខុសឆ្គងឲ្យសោះ។ ហើយនៅពេលដែល(អ្នក)ប្រកែកគ្នាជាមួយពួកគេ ចូរអ្នកពោលថាៈ ខ្ញុំមានជំនឿហើយចំពោះអល់ឡោះ និង(មានជំនឿ)ចំពោះគម្ពីរទាំងឡាយដែលទ្រង់បានបញ្ចុះវាទៅកាន់បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើឲ្យខ្ញុំកាត់សេចក្តីរវាងពួកអ្នកប្រកបដោយភាពយុត្តិធម៌។ អល់ឡោះដែលខ្ញុំគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់នោះ គឺជាម្ចាស់របស់ពួកយើង និងជាម្ចាស់របស់ពួកអ្នកទាំងអស់គ្នា។ ទង្វើរបស់ពួកយើង(ដែលយើងបានសាង) គឺសម្រាប់ពួកយើង មិនថាទង្វើល្អឬអាក្រក់ ហើយទង្វើរបស់ពួកអ្នក(ដែលពួកអ្នកបានសាង)គឺសម្រាប់ពួកអ្នក មិនថាទង្វើល្អឬអាក្រក់។ គ្មានការប្រកែកគ្នានោះទេរវាងពួកយើងនិងពួកអ្នក ក្រោយពីភស្តុតាងបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ហើយនោះ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងប្រមូលផ្តុំរវាងពួកយើងទាំងអស់គ្នា។ ហើយកន្លែងវិលត្រឡប់នៅថ្ងៃបរលោក គឺឆ្ពោះទៅកាន់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកយើងទាំងអស់គ្នានូវអ្វីដែលគេសមនឹងទទួលបាន(ទៅតាមទង្វើរៀងៗខ្លួន)។ នៅពេលនោះ គេនឹងដឹងច្បាស់ ថាតើអ្នកណាដែលនិយាយពិត អ្នកណាកុហក ហើយអ្នកណាត្រូវ អ្នកណាខុស។

ហើយពួកដែលនាំមកនូវភស្តុតាងមិនត្រឹមត្រូវមកប្រកែកក្នុងរឿងសាសនា(ឥស្លាម)ដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ក្រោយពីមនុស្សលោកទាំងឡាយបានទទួលយកសាសនានេះហើយនោះ ពួកដែលប្រកែកទាំងនេះ ភស្តុតាងរបស់ពួកគេ គឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីនៅចំពោះមុខម្ចាស់របស់ពួកគេ និងចំពោះមុខបណ្តាអ្នកមានជំនឿនោះឡើយ ដោយវាគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីសោះឡើយ។ ហើយពួកគេត្រូវទទួលនូវការខឹងសម្បាពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ និងការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះសេចក្តីពិត។ ហើយពួកគេ នឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានដោយពិតប្រាកដដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ ហើយទ្រង់បានបញ្ចុះនូវភាពយុត្តិធម៌ដើម្បីកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកដោយឥតលម្អៀង។ ហើយជួនកាល ថ្ងៃបរលោកដែលពួកទាំងនេះមិនជឿលើវានោះ ជិតមកដល់ហើយ។ ហើយអ្វីដែលគេដឹងជាទូទៅនោះ គឺរាល់អ្វីដែលនឹងមកដល់ គឺវានៅជិតបង្កើយ។

ពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកបានសុំឲ្យវា(ថ្ងៃបរលោក)ឆាប់មកដល់ ពីព្រោះពួកគេមិនមានជំនឿចំពោះការជនុំជម្រះ មិនជឿចំពោះការទទួលផលបុណ្យ និងមិនជឿចំពោះការដាក់ទណ្ឌកម្មឡើយ។ រីឯបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ពួកគេខ្លាចថ្ងៃនោះ ពីព្រោះពួកគេបារម្ភខ្លាចកន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកគេក្នុងថ្ងៃនោះ ហើយពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ថ្ងៃបរលោកនោះ គឺពិតជានឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដដោយគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យឡើយនៅក្នុងវា។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលប្រកែកគ្នាចំពោះរឿងថ្ងៃបរលោក ហើយមានការសង្ស័យអំពីការកើតឡើងនៃថ្ងៃបរលោកនោះ ពួកគេពិតជាស្ថិតក្នុងភាពវង្វេងឃ្លាតឆ្ងាយអំពីការពិត។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានភាពទន់ភ្លន់បំផុតចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់ប្រទានលាភសក្ការៈដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយទ្រង់បើកទូលាយលាភសក្ការៈឲ្យរូបគេ ហើយទ្រង់ត្បិតត្បៀតដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ជាក្តីមេត្តាករុណាចំពោះគេ ទោះបីជាមើលពីខាងក្រៅទៅផ្ទុយពីនោះក៏ដោយ។ ហើយទ្រង់មហាខ្លាំងក្លាដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែដែលអាចផ្តន្ទាទោសចំពោះសត្រូវរបស់ទ្រង់។

ជនណាដែលចង់បានផលបុណ្យថ្ងៃបរលោកដោយគេបានសាងទង្វើកុសលសម្រាប់ថ្ងៃនោះ យើងនឹងប្រទានឲ្យគេនូវផលបុណ្យទ្វេដង ដោយទង្វើកុសលមួយទ្វេទៅជាដប់ រហូតដល់ប្រាំពីររយ និងកើនទ្វេរហូតច្រើនជាងនេះទៅទៀត។ រីឯជនណាហើយដែលចង់បានតែលោកិយប៉ុណ្ណោះ យើងនឹងប្រទានឲ្យគេនូវចំណែករបស់គេដែលត្រូវបានកំណត់រួចនៅក្នុងលោកិយនេះ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក គេពុំទទួលបានចំណែកអ្វីឡើយ ដោយសារតែគេបានយកលោកិយសំខាន់ជាងថ្ងៃបរលោក។

ឬមួយពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះមានព្រះនានាផ្សេងពីអល់ឡោះ ហើយព្រះទាំងនោះបានដាក់ច្បាប់បញ្ញត្តិនៃសាសនាទៅលើពួកគេនូវអ្វីដែលអល់ឡោះមិនបានអនុញ្ញាតនៅក្នុងច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ដូចជាការធ្វើស្ហ៊ីរិក(ពហុទេពនិយម)ចំពោះទ្រង់ ដាក់បម្រាមហាមឃាត់ចំពោះប្រការដែលទ្រង់អនុញ្ញាត និងអនុញ្ញាតនូវប្រការដែលទ្រង់ហាមឃាត់? ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនបានកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់សម្រាប់កាត់សេចក្តីរវាងអ្នកដែលខ្វែងគំនិតគ្នា ហើយថាទ្រង់ពន្យារពេលឲ្យពួកគេសិនទេនោះ ប្រាកដជាទ្រង់នឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេជាមិនខាន។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះ និងប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុតដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។

(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់!) អ្នកនឹងឃើញពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះនិងប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ ពួកគេមានការភ័យខ្លាចទណ្ឌកម្មចំពោះបាបកម្មដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តកន្លងមក ខណៈដែលទណ្ឌកម្មនោះនឹងធ្លាក់លើពួកគេដោយចៀសមិនផុតឡើយ។ ប៉ុន្តែ ការភ័យខ្លាចដែលពុំបានសារភាពកំហុស(មុនពេលស្លាប់)នោះ គឺគ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេឡើយ។ រីឯបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយបានសាងទង្វើកុសលនោះ ពួកគេគឺផ្ទុយពីពួកដែលបំពាន ដោយពួកគេស្ថិតនៅក្នុងសួនច្បារនៃឋានសួគ៌ ដោយសោយសុខនៅក្នុងនោះ។ ពួកគេទទួលបានការប្រោសប្រទានគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេចង់បានពីម្ចាស់របស់ពួកគេដោយគ្មានផុតរលត់ឡើយ។ នោះគឺជាការប្រោសប្រទានដ៏ធំធេងបំផុតដែលគ្មានការប្រោសប្រទានណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

នោះហើយគឺជាដំណឹងរីករាយដ៏ធំធេងដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានប្រាប់ជាដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿលើបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយបានសាងនូវទង្វើកុសល តាមរយៈអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ខ្ញុំមិនទាមទារនូវការតបស្នងអ្វីពីពួកអ្នកលើការផ្សព្វផ្សាយសេចក្តីពិតនោះទេ លើកលែងតែការតបស្នងមួយប៉ុណ្ណោះដែលផលរបស់វាត្រឡប់ទៅកាន់ពួកអ្នកវិញដដែល នោះគឺៈ សូមពួកអ្នកស្រឡាញ់មកចំពោះខ្ញុំក្នុងនាមខ្ញុំជាសាច់ញាតិរបស់ពួកអ្នក។ ហើយជនណាបានសាងនូវទង្វើល្អមួយ យើងនឹងប្រទានការតបស្នងដល់គេទ្វេដង ដោយទង្វើកុសលមួយ នឹងកើនទ្វេទៅជាដប់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសទៅកាន់ទ្រង់ក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាដឹងគុណបំផុតចំពោះទង្វើកុសលទាំងឡាយរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានសាងវាដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីទ្រង់។

ក្នុងចំណោមការអះអាងរបស់ពួកមុស្ហរីគីននោះ គឺ(ពួកគេអះអាង)ថាៈ ជាការពិតណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានតាក់តែងគម្ពីរគួរអាន(ដោយខ្លួនឯង) ហើយថាគម្ពីរនេះមកពីអល់ឡោះ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលតបទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ ប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)គិតក្នុងចិត្តថា នឹងប្រឌិតរឿងភូតកុហកនោះ យើងប្រាកដជានឹងបោះត្រាផ្ជិតលើដួងចិត្តរបស់អ្នក រួចយើងនឹងលប់បំបាត់នូវរឿងប្រឌិតនោះ ហើយនិងរក្សាទុកនូវការពិតជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែរឿងនោះ គឺមិនបានកើតឡើងដូច្នោះឡើយ ដែលវាបញ្ជាក់ទៅលើភាពស្មោះត្រង់របស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដែលថាពិតណាស់ រូបគាត់ពិតជាត្រូវបានម្ចាស់របស់គាត់ផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គាត់ពិតប្រាកដមែន។ ប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាដឹងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងដួងចិត្តខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ហើយទ្រង់ទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់បណ្តាដែលអ្នកមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងបានសាងទង្វើកុសល ហើយទ្រង់នឹងបន្ថែមឲ្យពួកគេនូវការប្រោសប្រទានរបស់ទ្រង់ថែមទៀតចំពោះអ្វីដែលពួកគេមិនបានសុំពីទ្រង់។ រីឯពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់និងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតដែលកំពុងរង់ចាំពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់បើកទូលាយនូវលាភសក្ការៈឲ្យខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងអស់នោះ ប្រាកដជាពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តល្មើសនៅលើផែនដីដោយអយុត្តិធម៌ជាមិនខាន។ ក៏ប៉ុន្តែទ្រង់ប្រទានលាភសក្ការៈទៅតាមកម្រិត(បរិមាណ)ដែលទ្រង់មានចេតនា ទាំងការបើកទូលាយឬត្បិតត្បៀត(ចំពោះលាភសក្ការៈ)។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាដឹង និងមហាឃើញបំផុតចំពោះស្ថានភាពនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះទ្រង់ប្រទាន ឬរារាំង(មិនប្រទានឲ្យ) គឺអាស្រ័យទៅតាមគតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់។

ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលបញ្ចុះទឹកភ្លៀងទៅលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ក្រោយពីពួកគេបានអស់សង្ឃឹមថាមិនមានភ្លៀងធ្លាក់ ហើយទឹកភ្លៀងនោះបានស្រោចស្រពធ្វើឲ្យរុក្ខជាតិដុះឡើងនៅលើផែនដី។ ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើកិច្ចការខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ជាអ្នកដែលត្រូវបានគេកោតសរសើរគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់។