Худ

អាលីហ្វ ឡាម រ៉ (ត្រូវបានបកស្រាយរួចមកហើយនៅដើមជំពូកអាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ)។ គម្ពីរគួរអាន គឺជាគម្ពីរមួយដែលបណ្តាវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយរបស់វាមានភាពសុក្រឹតនិងល្អឥតខ្ចោះ ទាំងឃ្លោងឃ្លា និងអត្ថន័យ។ ដូច្នេះ អ្នកនឹងមិនឃើញមាននៅក្នុងគម្ពីរនេះនូវភាពខ្វះចន្លោះត្រង់ណានោះឡើយ។ បន្ទាប់មក គេបានបញ្ជាក់នៅក្នុងវា ដោយលើកឡើងពីប្រការដែលគេអនុញ្ញាត ប្រការដែលគេហាមឃាត់ បទបញ្ជាដែលគេបង្គាប់ បម្រាមដែលហាមឃាត់ ការសន្យា(ផ្តល់ផលបុណ្យ) ការដាស់តឿនព្រមាន(ដាក់ទណ្ឌកម្ម) ច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ និងអ្វីផ្សេងៗទៀត ដែលមកពីម្ចាស់ដ៏មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការចាត់ចែង និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់ និង(ជាអ្នក)មហាដឹងពីស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេ។

ខ្លឹមសារសំខាន់នៃបណ្តាវាក្យខណ្ឌ(នៃគម្ពីរគួរអាន)ដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់ទាំងនេះគឺ ៖ ហាមឃាត់បណ្ដាខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយមិនឲ្យពួកគេគោរពសក្ការៈអ្នកផ្សេងរួមជាមួយនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់ឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)ពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនមានជំនឿចំពោះទ្រង់ និងប្រឆាំងចំពោះទ្រង់នោះ ហើយខ្ញុំជាអ្នកផ្ដល់ដំណឹងរីករាយដល់ពួកអ្នកអំពីការតបស្នងដ៏ល្អប្រពៃអំពីទ្រង់ ប្រសិនបើពួកអ្នកមានជំនឿចំពោះទ្រង់ ហើយបានអនុវត្តតាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់នោះ។

ហើយចូរអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)សុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់ពួកអ្នកចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នកចុះ និងវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់វិញដោយបង្ហាញពីការសោកស្ដាយទៅលើអ្វីដែលពួកអ្នកបានប្រព្រឹត្តខុសចំពោះទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងផ្ដល់ឲ្យពួកអ្នកទទួលបាននូវភាពសុខសាន្តក្នុងជីវិតលោកិយរបស់ពួកអ្នកដោយភាពរីករាយដ៏ល្អប្រពៃ រហូតដល់ពេលវេលាកំណត់នៃអាយុជីវិត(សេចក្តីស្លាប់)របស់ពួកអ្នកដែលត្រូវបានគេកំណត់នោះបានមកដល់។ ហើយទ្រង់នឹងផ្ដល់ឲ្យរាល់អ្នកដែលមានភាពខ្ពង់ខ្ពស់នៅក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិនិងសាងទង្វើកុសលនោះ នូវការតបស្នងដ៏ប្រពៃអំពីទ្រង់យ៉ាងពេញលេញដោយគ្មានការខ្វះខាតឡើយ។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកបែរចេញពីការមានជំនឿចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបាននាំមកពីម្ចាស់របស់ខ្ញុំនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបារម្មណ៍ខ្លាចពួកអ្នកទទួលរងនូវទណ្ឌកម្មនាថ្ងៃដ៏រន្ធត់បំផុត នោះគឺថ្ងៃបរលោក។

កន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អមត្ថភាពនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ទ្រង់មិនអសមត្ថភាពក្នុងការពង្រស់ពួកអ្នក និងកាត់សេចក្តីពួកអ្នកបន្ទាប់ពីពួកអ្នកបានស្លាប់នោះឡើយ។

តើពុំមែនទេឬដែលថា ពិតប្រាកដណាស់ ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះបានបង្វែរចិត្តរបស់ពួកគេដើម្បីលាក់បាំងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងវាអំពីភាពសង្ស័យចំពោះអល់ឡោះដោយភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេ។ តើពុំមែនទេឬ ខណៈពេលពួកគេគ្របក្បាលរបស់ពួកគេនឹងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេនោះ អល់ឡោះដឹងនូវអ្វីដែលពួកគេលាក់បាំងនិងអ្វីដែលពួកគេកំពុងលាតត្រដាង។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាដឹងនូវអ្វីដែលលាក់បាំងនៅក្នុងដួងចិត្ត។

ហើយរាល់ម៉ាខ្លូកដែលរស់នៅលើភពផែនដីនេះ ទោះបីជានៅទីកន្លែងណាក៏ដោយ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ផ្តល់លាភសក្ការៈដល់ពួកវាដោយក្តីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ទាំងអស់។ ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតនូវកន្លែងស្នាក់នៅរបស់វានៅលើផែនដី ហើយទ្រង់ក៏ដឹងផងដែរនូវកន្លែងដែលវាត្រូវស្លាប់។ ហើយរាល់សត្វលោកទាំងអស់ លាភសក្ការៈរបស់វា និងកន្លែងស្នាក់នៅរបស់វា ហើយនិងកន្លែងស្លាប់របស់វា គឺមាន(កត់ត្រា)នៅក្នុងគម្ពីរយ៉ាងច្បាស់លាស់ គឺ(សៀវភៅកំណត់ត្រា)ឡាវហ៊ុលម៉ះហ៊្វូស។

ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដីដែលមានភាពធំធេងបំផុត ហើយទ្រង់បានបង្កើតអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងវាទាំងពីរក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។ ហើយអារ៉ស្ហរបស់ទ្រង់មុនពេលដែលទ្រង់បង្កើតវាទាំងពីរនោះ គឺស្ថិតនៅលើទឹក ដើម្បីទ្រង់នឹងសាកល្បងពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) ថាតើនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលមានអំពើល្អប្រសើរជាងគេដែលជាទង្វើដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ពេញចិត្ត ហើយតើនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលសាងនូវអំពើអាក្រក់ជាងគេដែលជាទង្វើដែលអល់ឡោះទ្រង់ខឹងសម្បារនោះ។ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេទាំងពីរក្រុមនេះនូវអ្វីដែលសាកសមសម្រាប់ពួកគេ។ ហើយប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលថាៈ ពិតណាស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នឹងត្រូវគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញក្រោយពីការស្លាប់របស់ពួកអ្នកដើម្បីជំនុំជម្រះនោះ ប្រាកដជាពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ ហើយបដិសេធនឹងការរស់ឡើងវិញនោះនឹងនិយាយថាៈ គម្ពីរគួរអានដែលអ្នកកំពុងសូត្រវានេះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីមន្តអាគមដ៏ច្បាស់លាស់នោះឡើយ។ ពិតណាស់ វា(គម្ពីរគួរអាន) គឺជាប្រការដែលមិនត្រឹមត្រូវយ៉ាងច្បាស់លាស់។

ហើយប្រសិនបើយើងពន្យារពេលដល់ពួកមុស្ហរីគីនចំពោះទណ្ឌកម្មដែលសាកសមសម្រាប់ពួកគេ(ទទួលបាន)នៅក្នុងលោកិយនេះរហូតដល់រយៈពេលកំណត់មួយនោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងនិយាយស្នើសុំឲ្យវាឆាប់កើតឡើងភ្លាមៗក្នុងន័យចំអកថាៈ តើអ្វីមួយដែលអាចរារាំងពួកយើងពីទណ្ឌកម្មបាននោះ? តើមិនមែនទេឬ ពិតណាស់ ទណ្ឌកម្មដែលពួកគេសមនឹងទទួលនោះ ត្រូវបានអល់ឡោះពន្យារពេល(ដល់ពួកគេ) ហើយនៅថ្ងៃដែលវា(ទណ្ឌកម្ម)មកដល់ពួកគេនោះ គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចបង្វែរវាចេញពីពួកគេបានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺវានឹងធ្លាក់ទៅលើពួកគេ។ ហើយទណ្ឌកម្មដែលពួកគេធ្លាប់បានសុំឲ្យវាឆាប់កើតឡើងក្នុងន័យចំអកនិងមើលស្រាលចំពោះវានោះ បានហ៊ុមព័ទ្ធពួកគេ។

ហើយប្រសិនបើយើងបានប្រទានឲ្យមនុស្សលោកនូវឧបការគុណណាមួយអំពីយើងដូចជា សុខភាពល្អ និងភាពមានបាន បន្ទាប់មក យើងដកហូតឧបការគុណទាំងនោះពីពួកគេវិញនោះ ពិតណាស់ ភាគច្រើននៃពួកគេនឹងមានការអស់សង្ឃឹមចំពោះក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះ ហើយរមិលគុណយ៉ាងខ្លាំងក្លាចំពោះឧបការគុណរបស់ទ្រង់។ ពួកគេបានភ្លេចឧបការគុណនោះ នៅពេលដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដកយកវាវិញអំពីពួកគេ។

តែប្រសិនបើយើងបានឲ្យពួកគេភ្លក្សនូវរសជាតិនៃលាភសក្ការៈដ៏ទូលំទូលាយ និងមានសុខភាពល្អក្រោយពីភាពក្រីក្រនិងមានជំងឺនោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងនិយាយថាៈ ប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយបានឃ្លាតចេញអំពីខ្ញុំហើយ ហើយគ្រោះថ្នាក់ក៏បានបាត់បង់ដែរ តែពួកគេមិនបានថ្លែងអំណរគុណចំពោះអល់ឡោះចំពោះរឿងនេះនោះទេ។ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេ គឺជាអ្នកដែលមានភាពសប្បាយរីករាយដោយមោទនភាពបំផុត និងជាអ្នកដែលក្រអឺតក្រទមទៅលើមនុស្សលោក ហើយអួតអាងចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះប្រទានចំពោះពួកគេ។

លើកលែងតែបណ្តាអ្នកដែលបានអត់ធ្មត់ចំពោះប្រការដែលពួកគេមិនពេញចិត្ត អត់ធ្មត់ក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិ និងអត់ធ្មត់(មិនប្រព្រឹត្ត)ចំពោះអំពើល្មើសនានា ហើយសាងនូវទង្វើកុសលប៉ុណ្ណោះ។ ពិតណាស់ ពួកគេគឺស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពមួយផ្សេងទៀត ដោយពួកគេមិនអស់សង្ឃឹម និងមិនរមិលគុណចំពោះឧបការគុណរបស់អល់ឡោះ ហើយនិងមិនក្រអឺតក្រទមលើមនុស្សលោកឡើយ។ បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះហើយ ពួកគេនឹងទទួលបានការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់ពួកគេចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងទទួលបាននូវការតបស្នងយ៉ាងធំធេងបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក។

ដូច្នេះ ប្រហែលជាអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នឹងបោះបង់ចោលនូវការផ្សព្វផ្សាយបទបញ្ជាមួយចំនួនដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើអ្នកឲ្យផ្សព្វផ្សាយវា(ព្រោះតែអ្នកប្រឈមមុខនឹងការប្រឆាំងពីពួកគេ ភាពចចេសរឹងរូស និងការជជែកដេញដោលចំពោះវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយ)ចំពោះអ្វីដែលពួកគេលំបាកក្នុងការអនុវត្តវា ហើយទ្រូងរបស់អ្នកមានភាពចង្អៀតចង្អល់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយវា ដោយខ្លាចក្រែងពួកគេនឹងនិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនបញ្ចុះកំណប់ទ្រព្យមកឲ្យគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដើម្បីឲ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកមាន ឬនាំមកជាមួយគាត់នូវម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់ដើម្បីបញ្ជាក់ពីសច្ចភាពរបស់គាត់ទៅ? ដូច្នេះ ចូរអ្នកកុំបោះបង់នូវវ៉ាហ៊ីមួយចំនួនដែលគេ(អល់ឡោះ)ផ្តល់ទៅកាន់អ្នកដោយសារតែមូលហេតុដូចនេះឲ្យសោះ។ តាមពិតរូបអ្នក គ្មានអ្វីក្រៅពីជាអ្នកដាស់តឿនព្រមាន(ដល់ពួកគេ)ដោយផ្សព្វផ្សាយនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាអ្នកឲ្យផ្សព្វផ្សាយវាប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនមែនជាតួនាទីរបស់អ្នកនោះទេក្នុងការនាំមកនូវសញ្ញាភស្តុតាងណាមួយតាមអ្វីដែលពួកគេស្នើសុំនោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកថែរក្សាការពារលើរាល់អ្វីៗទាំងអស់។

ឬមួយពួកមុស្ហរីគីននឹងនិយាយថាៈ មូហាំម៉ាត់បានប្រឌិតនូវគម្ពីរគួរអាននេះឡើង ហើយវាមិនមែនជាវ៉ាហ៊ីមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ពោលទៅកាន់ពួកដែលចោទប្រកាន់អ្នកដូច្នោះថាៈ ចូរពួកអ្នកនាំយកដប់ជំពូកដែលពួកអ្នកអាចបង្កើតឡើងឲ្យដូចនឹងគម្ពីរគួរអានដែលពួកអ្នកចោទប្រកាន់ថា វាត្រូវបានគេប្រឌិតឡើងនេះមក ហើយចូរពួកអ្នកកោះហៅអ្នកណាដែលពួកអ្នកអាចហៅពួកគេបានដើម្បីសុំឲ្យពួកគេជួយពួកអ្នកលើកិច្ចការនេះចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នក ជាពួកដែលត្រឹមត្រូវចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងថា ពិតណាស់ គម្ពីរគួរអានត្រូវបានគេប្រឌិតឡើងមែននោះ។

តែប្រសិនបើពួកគេមិនអាចមានសមត្ថភាពក្នុងការនាំមកតាមអ្វីដែលពួកអ្នកបានស្នើសុំពួកគេទេនោះ ដូច្នេះចូរពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលមានជំនឿ)ដឹង និងជឿជាក់ចុះថាៈ ពិតប្រាកណាស់ គម្ពីរគួរអាននោះ ត្រូវបានអល់ឡោះបញ្ចុះមកដោយចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់ទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់(មូហាំម៉ាត់) ហើយវាមិនត្រូវបានគេប្រឌិតឡើងនោះទេ។ ហើយចូរពួកអ្នកជ្រាបចុះថាៈ ពិតណាស់ គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ត្រឹមត្រូវក្រៅពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកនឹងប្រគល់ខ្លួនចំពោះទ្រង់(ក្លាយខ្លួនជាអ្នកមូស្លីម)បន្ទាប់ពីបានឃើញភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ទាំងនេះដែរឬទេ?

ជនណាដែលប្រាថ្នាចង់បានជីវិតរស់នៅក្នុងលោកិយ និងភាពសប្បាយរីករាយរបស់វាដែលមិនស្ថិតស្ថេរនេះតាមរយៈទង្វើរបស់គេដោយគេមិនចង់បាន(ការតបស្នង)សម្រាប់ថ្ងៃបរលោកទេនោះ យើងនឹងប្រទានឲ្យពួកគេនូវផលបុណ្យនៃទង្វើរបស់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះដូចជា (ឲ្យពួកគេ)សុខភាពល្អ មានសុខសុវត្ថិភាព ទទួលបានលាភសក្ការៈដ៏ទូលាយជាដើម ដោយពួកគេមិនត្រូវបានគេកាត់បន្ថយនូវផលបុណ្យនៃទង្វើរបស់ពួកគេបន្តិចណាឡើយ។

ពួកដែលមានគោលបំណងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដូចបានរៀបរាប់នេះ នៅថ្ងៃបរលោកនោះ ពួកគេនឹងមិនទទួលបានការតបស្នងអ្វីក្រៅពីការចូលឋាននរកនោះឡើយ ហើយផលនៃទង្វើទាំងឡាយរបស់គេបានបាត់បង់អំពីពួកគេ ហើយទង្វើ(កុសល)របស់ពួកគេក៏ត្រូវបានចាត់ទុកជាអសារបង់ ដោយសារតែពួកគេមិនមានជំនឿ និងមិនមានគោលបំណងត្រឹមត្រូវ ពីព្រោះពួកគេមិនបានសាងទង្វើទាំងនោះដើម្បីចង់បានការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ និងឋានបរលោកនោះឡើយ។

មិនស្មើគ្នាទេ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជាអ្នកដែលមាននៅជាមួយគេនូវភស្តុតាងពីម្ចាស់របស់គេ ហើយមានសាក្សីមកពីម្ចាស់របស់គេទៀត នោះគឺម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល ព្រមទាំងមានសាក្សីពីមុនមកផងដែរដែលបញ្ជាក់ពីភាពជាព្យាការីរបស់គេ នោះគឺគម្ពីរតាវរ៉តដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូសា ដែលជាគំរូមួយសម្រាប់មនុស្សលោក និងជាក្តីអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេនោះ។ គេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) និងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿជាមួយគេនោះ មិនស្មើគ្នានោះទេជាមួយនឹងពួកប្រឆាំងដែលងប់ងុលក្នុងភាពវង្វេងនោះ។ អ្នកទាំងនោះ ពួកគេមានជំនឿនឹងគម្ពីរគួរអាន និងមានជំនឿចំពោះព្យាការីមូហាំម៉ាត់ដែលគេបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានទៅកាន់គាត់។ ហើយជនណាដែលប្រឆាំងនឹងវា(គម្ពីរគួរអាន)ក្នុងចំណោមអ្នកដែលកាន់តាមសាសនាដទៃនោះ ពិតណាស់នាថ្ងៃបរលោក ឋាននរកគឺជាកន្លែងសន្យាសម្រាប់ពួកគេ។ ហេតុនេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំមានការមន្ទិលសង្ស័យចំពោះគម្ពីរគួរអាន និងការសន្យា(ដាក់ទណ្ឌកម្ម)ចំពោះពួកគេឲ្យសោះ ពីព្រោះ វាគឺជាការពិតដែលគ្មានការសង្ស័យនៅក្នុងវានោះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែមនុស្សភាគច្រើនគ្មានជំនឿនោះទេ ទោះបីជាមានភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងយ៉ាងច្បាស់លាស់ជាច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលបំពានជាងអ្នកដែលបានប្រឌិតរឿងភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះដោយចោទថា ទ្រង់មានដៃគូ ឬមានបុត្រនោះឡើយ។ ពួកដែលប្រឌិតរឿងភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះទាំងនោះ នឹងត្រូវគេយកទៅបង្ហាញនៅចំពោះមុខម្ចាស់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក ដើម្បីសួរនាំពីទង្វើរបស់ពួកគេ។ ហើយមានសាក្សីជាច្រើននៃបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ និងបណ្តាអ្នកនាំសារ(ដែលបានធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងនឹងរូបគេ)បាននិយាយថាៈ ពួកទាំងនោះ គឺជាពួកដែលបានភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះដោយពួកគេបានចោទប្រកាន់ថា ទ្រង់មានដៃគូ និងមានបុត្រ។ តើមិនមែនទេឬ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបណ្តេញពួកដែលបំពានចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ដោយសារតែការភូតកុហករបស់ពួកគេទៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ?

ពួកដែលហាមឃាត់អ្នកដទៃពីមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយពួកគេទាមទារចង់ឲ្យមាគ៌ារបស់ទ្រង់មានភាពវៀចវេរចេញពីភាពត្រឹមត្រូវដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់អាចដើរតាមវាបាននោះ ពួកគេគឺជាពួកដែលប្រឆាំង និងបដិសេធ(គ្មានជំនឿ)នឹងការរស់ឡើងវិញក្រោយពេលស្លាប់។

ពួកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ ពួកគេគ្មានលទ្ធភាពក្នុងការរត់គេចពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះបានឡើយនៅពេលណាដែលទ្រង់ទម្លាក់ទៅលើពួកគេ ហើយពួកគេក៏គ្មានអ្នកគាំពារ និងគ្មានអ្នកជួយដែលអាចការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះក្រៅពីទ្រង់នោះដែរ។ គេនឹងបន្ថែមទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេនាថ្ងៃបរលោកថែមទៀតដោយសារតែពួកគេបានបង្វែរខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ និងបានបង្វែរអ្នកដទៃទៀតពីមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ។ នៅលើលោកិយនេះ ពួកគេគ្មានលទ្ធភាពស្តាប់លឺអ្វីដែលជាការពិតនិងការចង្អុលបង្ហាញ ដោយការស្តាប់លឺហើយទទួលយកវានោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនធ្លាប់មើលឃើញនូវបណ្តាភស្តុតាងរបស់អល់ឡោះនៅក្នុងចក្រវាឡនេះនូវការមើលឃើញដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេនោះដែរ ដោយសារតែពួកគេងាកចេញយ៉ាងខ្លាំងអំពីការពិត។

ពួកដែលមានលក្ខណៈដូចដែលបានរៀបរាប់នេះ គឺជាពួកដែលខាតបង់ខ្លួនឯង ដោយសារការបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅនៃភាពអន្តរាយតាមរយៈការយកព្រះនានាមកគោរពសក្ការៈរួមនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ហើយព្រះនានា និងអ្នកដែលពួកគេធ្លាប់សុំអន្តរាគមន៍ដែលពួកគេបានប្រឌិតឡើងនោះ ក៏បានបាត់បង់ពីពួកគេដែរ។

វាជាការពិត ពួកគេគឺជាពួកដែលខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែពួកគេប្តូរយកភាពគ្មានជំនឿនឹងភាពមានជំនឿ និងប្តូរយកលោកិយនឹងថ្ងៃបរលោក ហើយប្តូរយកទណ្ឌកម្មនឹងក្តីមេត្តាករុណា។

ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងបានសាងនូវទង្វើកុសល ហើយពួកគេបន្ទាបខ្លួននិងឱនលំទោនចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ អ្នកទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកឋានសួគ៌ ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។

ការប្រៀបធៀបរវាងក្រុមទាំងពីរ គឺក្រុមអ្នកគ្មានជំនឿនិងក្រុមអ្នកមានជំនឿ គឺប្រៀបដូចជាមនុស្សពិការភ្នែកដែលមិនអាចមើលអ្វីឃើញ ហើយនិងមនុស្សថ្លង់ដែលស្តាប់អ្វីមិនលឺនោះដែរ។ នេះគឺប្រៀបដូចទៅនឹងក្រុមអ្នកដែលគ្មានជំនឿ ដែលពួកគេមិនអាចស្តាប់លឺការពិតនូវការស្តាប់លឺហើយទទួលយកនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនអាចមើលឃើញ(ការពិត)នូវការមើលឃើញដែលអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេនោះដែរ។ ហើយអ្នកដែលស្តាប់លឺ និងអ្នកដែលអាចមើលឃើញនោះ គឺប្រៀបដូចទៅនឹងក្រុមអ្នកមានជំនឿ ដែលពួកគេអាចស្តាប់លឺនិងអាចមើលឃើញបាន។ តើស្ថានភាព និងលក្ខណៈរបស់ក្រុមទាំងពីរនេះស្មើគ្នាដែរឬទេ? គឺក្រុមទាំងពីរនេះពិតជាមិនអាចស្មើគ្នានោះទេ។ ដូចនេះ តើពួកអ្នកមិនយកភាពមិនស្មើគ្នានៃក្រុមទាំងពីរនេះធ្វើជាមេរៀនទេឬ?

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានតែងតាំងព្យាការីនួហ ជាអ្នកនាំសារម្នាក់ទៅកាន់ក្រុមរបស់គេ ហើយគេបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ជាការពិតណាស់ រូបខ្ញុំគឺជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នកអំពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ ជាអ្នកបញ្ជាក់ដល់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលគេបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់ពួកអ្នក។

ហើយខ្ញុំអំពាវនាវពួកអ្នកទៅកាន់ការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកកុំគោរពសក្ការៈ(ចំពោះអ្វីមួយ) លើកលែងតែទៅចំពោះទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ ពិតណាស់ ខ្ញុំខ្លាចពួកអ្នកទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់នៅថ្ងៃណាមួយ។

ពួកដែលមានឋានៈសក្តិនិងពួកមេដឹកនាំដែលជាពួកប្រឆាំងក្នុងចំណោមក្រុមរបស់គេបាននិយាយថាៈ ពួកយើងមិនទទួលយកការអំពាវនាវរបស់អ្នកដាច់ខាត ព្រោះអ្នកគ្មានលក្ខណៈពិសេសអ្វីលើសពួកយើងនោះទេ។ ពិតណាស់ អ្នកក៏ជាមនុស្សធម្មតាដូចពួកយើងដែរ និងដោយសារតែពួកយើងមិនបានមើលឃើញអ្នកដែលដើរតាមអ្នកនោះ ក្រៅពីមនុស្សដែលទន់ខ្សោយនៃពួកយើងដែលឆាប់ជឿដោយគ្មានការពិចារណានោះដែរ។ ហើយនិងក៏ដោយសារតែពួកអ្នកមិនមានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងឋានៈសក្តិប្រសើរជាងពួកយើង ដើម្បីឲ្យពួកយើងដើរតាមពួកអ្នកនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកយើងគិតថា ពួកអ្នកជាពួកដែលភូតកុហកបោកប្រាស់ចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកអំពាវនាវ។

ព្យាការីនួហបានតបទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នកប្រាប់ខ្ញុំមក ប្រសិនបើខ្ញុំមានភស្តុតាងពីម្ចាស់របស់ខ្ញុំដែលជាសាក្សីបញ្ជាក់ពីសច្ចភាពរបស់ខ្ញុំ ហើយគេបង្គាប់ប្រើលើពួកអ្នកឲ្យមានជំនឿជាក់ចំពោះខ្ញុំ ហើយទ្រង់បានប្រទានដល់ខ្ញុំនូវក្តីមេត្តាករុណាអំពីទ្រង់ នោះគឺភាពជាព្យាការី និងសារ(អំពីទ្រង់) តែគេបានបិទបាំងវាទៅលើពួកអ្នកដោយសារតែភាពអវិជ្ជារបស់ពួកអ្នកចំពោះវានោះ តើខ្ញុំបង្ខំពួកអ្នកឲ្យមានជំនឿចំពោះវា និងបញ្ចូលវា(ជំនឿ)ទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកអ្នកទាំងដែលពួកអ្នកមិនពេញចិត្តនោះឬ? ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពនឹងធ្វើដូច្នេះនោះឡើយ។ ជាការពិតណាស់ អ្នកដែលអាចចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ការមានជំនឿនោះ គឺមានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។