Аль-Анбия

ចំពោះមនុស្សលោក ការជំនុំជម្រះលើទង្វើរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះបានខិតជិតមកដល់ហើយ ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពព្រងើយកន្តើយ ងាកចេញអំពីថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែការរវល់របស់ពួកគេនឹងរឿងលោកិយ(ភ្លេចអំពីថ្ងៃបរលោក)។

ហើយគ្មានវាក្យខណ្ឌដែលថ្មីណាមួយនៃគម្ពីរគួរអានដែលមកពីម្ចាស់របស់ពួកគេបានមកដល់ពួកគេនោះទេ លើកលែងតែពួកគេស្តាប់វាដោយទទេៗឥតប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្តាប់វាដោយលេងសើច មិនខ្វាយខ្វល់(យកចិត្តទុកដាក់)នឹងអ្វីដែលមាននៅក្នុងវានោះឡើយ។

ពួកគេស្តាប់វា(គម្ពីរគួរអាន)ទាំងដែលដួងចិត្តរបស់ពួកគេព្រងើយកន្តើយចំពោះវា។ ហើយពួកដែលបំពានដោយការប្រឆាំងនោះបាននិយាយខ្សឹបខ្សៀវគ្នាដោយស្ងាត់ៗថាៈ តើអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលអះអាងថា ខ្លួនគេជាអ្នកនាំសារនេះ គ្មានអ្វីក្រៅតែពីជាមនុស្សធម្មតាដូចពួកអ្នកដែលគ្មានអ្វីពិសេសលើសពួកអ្នកនោះឬ? ហើយចំពោះមន្តអាគមដែលគេបាននាំវាមកនេះ តើពួកអ្នកដើរតាមគេឬ ខណៈដែលពួកអ្នកដឹងថា គេក៏ជាមនុស្សលោកធម្មតាដូចពួកអ្នក ហើយអ្វីដែលគេនាំមកនោះគឺជាមន្តអាគមនោះ?

អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានពោលថាៈ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំទ្រង់ដឹងបំផុតនូវពាក្យសម្តីខ្សឹបខ្សៀវគ្នារបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានលាក់បាំង ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតនូវរាល់ពាក្យសម្តីដែលចេញពីមាត់របស់អ្នកដែលពួកអ្នកនិយាយ ទាំងនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដី។ ហើយទ្រង់មហាលឺបំផុតនូវពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំបម្រើទ្រង់(ដែលគេបាននិយាយ) និងមហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្ទាក់ស្ទើរចំពោះអ្វីដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននាំមក ដោយម្តងពួកគេនិយាយថាៈ វាជាសុបិន្តដែលច្របូកច្របល់ដែលមិនអាចបកស្រាយបាន ម្តងពួកគេនិយាយថាៈ ទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេ(មូហាំម៉ាត់)បានប្រឌិតវាឡើងដោយគ្មានមូលដ្ឋានអ្វីឡើយ ហើយម្តងទៀត ពួកគេបែរជានិយាយថាៈ គេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)គឺជាកវីនិពន្ធម្នាក់។ ហើយប្រសិនបើគេ(ព្យការីមូហាំម៉ាត់)ពិតជាអ្នកដែលទៀងត្រង់ចំពោះអ្វីដែលគេអះអាងមែននោះ ចូរឲ្យគេនាំមកឲ្យពួកយើងនូវអច្ឆរិយភាពណាមួយដូចបណ្តាអ្នកនាំសារជំនាន់មុនទាំងឡាយបាននាំមកចុះ។ ពិតណាស់ ពួកគេ(បណ្តាអ្នកនាំសារ)បាននាំមកនូវអច្ឆរិយភាពផ្សេងៗ ដូចជា ដំបងរបស់ព្យាការីមូសា និងសត្វអូដ្ឋញីរបស់សឡេះជាដើម។

គ្មាន(ប្រជាជន)ស្រុកភូមិណាមួយមុនពួកដែលបានទាមទារ(អច្ឆរិយភាព)ទាំងនេះមានជំនឿនៅពេលដែលយើងបានផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវអច្ឆរិយភាពដូចអ្វីដែលពួកគេបានទាមទារនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេ(នៅតែ)បដិសេធចំពោះវា(ដដែល)។ ដូចនេះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេទៅ។ តើពួកទាំងនោះ មានជំនឿឬទេ?

ហើយយើងមិនបានតែងតាំងនរណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះ ក្រៅពីពួកបុរសៗដែលជាមនុស្សលោកធម្មតាដែលយើងផ្តល់វ៉ាហ៊ីដល់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ហើយយើងក៏មិនបានតែងតាំងពួកគេ(អ្នកនាំសារ)នោះ ជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះដែរ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកសួរពួកដែលគេប្រទានគម្ពីរឲ្យមុនពួកអ្នកចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនបានអំពីរឿងនេះទេនោះ។

ហើយយើងមិនបានបង្កើតបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយដែលយើងបានបញ្ជូនទៅកាន់ពួកគេនោះមានរូបរាងកាយដែលមិនទទួលទានចំណីអាហារនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេទទួលទានអាហារដូចអ្នកដទៃទៀតដែរ ហើយពួកគេក៏មិននៅគង់វង្សនៅលើលោកិយដោយមិនស្លាប់នោះដែរ។

ក្រោយមក យើងបានធ្វើឲ្យអ្វីដែលយើងបានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើងក្លាយជាការពិត ដោយយើងបានសង្គ្រោះពួកគេ ហើយនិងអ្នកដែលយើងមានចេតនាក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿអំពីភាពវិនាសកម្ម។ ហើយយើងបានបំផ្លាញពួកដែលបំពានព្រំដែនដោយការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ហើយនិងប្រព្រឹត្តល្មើសរបស់ពួកគេ។

ជាការពិតណាស់ យើងបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានទៅកាន់ពួកអ្នក ដែលមាននៅក្នុងវានោះ គឺភាពខ្ពង់ខ្ពស់និងភាពថ្លៃថ្នូររបស់ពួកអ្នក ប្រសិនបើពួកអ្នកមានជំនឿនឹងវា ហើយអនុវត្តតាមអ្វីដែលមានចែងនៅក្នុងវា។ តើពួកអ្នកមិនចេះគិតពិចារណាចំពោះរឿងនេះ ហើយរួសរាន់ទៅកាន់ការមានជំនឿចំពោះវា និងអនុវត្តនូវអ្វីដែលមានផ្ទុកនៅក្នុងវាទេឬ?

ហើយស្រុកភូមិជាច្រើនមកហើយដែលយើងបានបំផ្លាញវា ដោយសារតែការបំពានរបស់វា(ចំពោះយើង)ដោយការប្រឆាំង។ ក្រោយមក យើងបានបង្កើតក្រុមមួយផ្សេងទៀតបន្ទាប់ពីវា។

ហើយនៅពេលដែលពួកដែលនឹងត្រូវគេបំផ្លាញទាំងនោះបានឃើញនូវទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លារបស់យើង ស្រាប់តែពួកគេរត់ចេញពីភូមិស្រុករបស់ពួកគេយ៉ាងលឿនដើម្បីគេចចេញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ។

ពេលនោះ មានគេស្រែកហៅពួកគេក្នុងន័យសើចចំអកថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំរត់គេចឲ្យសោះ ហើយចូរពួកអ្នកវិលត្រឡប់ទៅកាន់អ្វីដែលពួកអ្នកធ្លាប់មាននៃការសើយសុខ និង(ទៅកាន់)លំនៅដ្ឋានរបស់ពួកអ្នកវិញចុះ ប្រហែលជាពួកអ្នកនឹងត្រូវគេសួរអ្វីមួយអំពីលោកិយរបស់ពួកអ្នកមិនខាន។

ពួកដែលបំពានទាំងនោះបាននិយាយដោយទទួលស្គាល់ចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេថាៈ វិនាសអន្តរាយ និងខាតបង់ហើយពួកយើង! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងគឺជាពួកដែលធ្លាប់បំពានដោយពួកយើងបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយពួកគេនៅតែបន្តទទួលស្គាល់បាបកម្មរបស់ពួកគេ និងនៅតែបន្តបួងសួងសុំឲ្យខ្លួនរបស់ពួកគេវិនាសអន្តរាយ រហូតទាល់តែយើងធ្វើឲ្យពួកគេប្រៀបដូចជាដំណាំដែលគេច្រូតកាត់ដែលងាប់គ្មានកម្រើកអ្វីទាំងអស់។

ហើយយើងមិនបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដី ព្រមទាំងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងវាទាំងពីរជាការលេងសើច ទទេៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបង្កើតវាទាំងពីរនេះ គឺដើម្បីជាភស្តុតាងបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើយើងមានបំណងចង់យកមហេសី ឬបុត្រនោះ ប្រាកដជាយើងនឹងយកវាពីអ្នកដែលនៅក្បែរយើងមិនខានឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែយើងមិនធ្វើដូច្នោះនោះឡើយ ពីព្រោះយើងស្អាតស្អំពីប្រការនោះ។

ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងបំភ្លឺភាពពិតដែលយើងបានផ្តល់វាជាវ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់យើងទៅលើភាពមិនពិតរបស់ពួកប្រឆាំង ហើយវារលាយសាបសូន្យ។ ពេលនោះ ភាពមិនពិតរបស់ពួកគេក៏បានបាត់បង់ និងសាបសូន្យ។ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នក(នែអ្នកដែលនិយាយថា អល់ឡោះទ្រង់មានមហេសី និងមានបុត្រ) គឺនឹងវិនាសអន្តរាយ ដោយសារតែពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទៅលើអល់ឡោះនូវអ្វីដែលមិនសាកសមនឹងទ្រង់។

ហើយអ្នកដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្នកដែលនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលនៅក្បែទ្រង់នោះ ពួកគេមិនក្រអឺតក្រទមក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនមានការនឿយហត់ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់នោះដែរ។

ពួកគេនាំគ្នាលើកតម្កើងអល់ឡោះជាប្រចាំជាប់ជានិច្ចដោយគ្មានការធុញទ្រាន់នោះឡើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនបានយកព្រះនានាក្រៅពីអល់ឡោះធ្វើជាម្ចាស់ ដែលពួកវាទាំងនោះមិនអាចប្រោសជីវិតដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញបានឡើយ។ ដូច្នេះ តើពួកគេគោរពចំពោះអ្នកដែលអសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើដូច្នោះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

ប្រសិនបើនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដីមានព្រះច្រើនផ្សេងៗគ្នានោះ វាទាំងពីរ(មេឃនិងផែនដី)ច្បាស់ជាអន្តរាយជាមិនខាន ដោយសារតែព្រះទាំងនោះនឹងបែងចែកគ្នាយកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរៀងៗខ្លួន។ តែជាក់ស្តែង គឺវាផ្ទុយពីនោះ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហនោះ ទ្រង់មហាស្អាតស្អំអំពីអ្វីដែលពួកគេនិយាយប្រឌិតភូតកុហកដែលចោទថា ទ្រង់មានដៃគូនោះ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺទ្រង់តែម្នាក់គត់ដែលមានសិទ្ធិនៅក្នុងការគ្រប់គ្រង និងការកំណត់របស់ទ្រង់ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់សួរទ្រង់អំពីអ្វីដែលទ្រង់បានកំណត់នោះទេ តែទ្រង់ទៅវិញទេដែលជាអ្នកសួរខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ពីទង្វើរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានយកព្រះផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះមកគោរពសក្ការៈ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកនាំយកនូវអំណះអំណាងរបស់ពួកអ្នកដែលបញ្ជាក់ពីភាពសាកសមរបស់វា(ព្រះនានា)ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាមក។ ជាការពិតណាស់ គម្ពីរ(គួរអាន)ដែលគេបានបញ្ចុះមកកាន់ខ្ញុំ និងបណ្តាគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលគេបានបញ្ចុះទៅលើបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយនោះ នៅក្នុងវាមិនមានភស្តុតាងសម្រាប់ពួកអ្នក(ចំពោះការគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវា)នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនភាគច្រើនមិនមានអ្វីជាសំអាងក្រៅភាពល្ងង់ខ្លៅ និងធ្វើតាមគេដោយល្ងិតល្ងង់នោះឡើយ ពីព្រោះពួកគេ ពួកគេគឺជាពួកដែលបដិសេធមិនទទួលយកការពិតឡើយ។

ហើយយើងមិនបានតែងតាំងអ្នកនាំសារណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះឡើយ លើកលែងតែយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេថាៈ ជាការពិតណាស់ គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែយើងប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះយើងតែមួយគត់ ហើយចូរពួកអ្នកកុំធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងយើងនូវអ្វីមួយឲ្យសោះ។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបាននិយាយថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានយកពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ធ្វើជាបុត្រី(កូនស្រី)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាស្អាតស្អំ និងមហាខ្ពង់ខ្ពស់អំពីពាក្យប្រឌិតភូតកុហកដែលពួកគេបាននិយាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះ គឺជាខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះដែលត្រូវបានគេលើកតម្កើង និងជាអ្នកជំនិតចំពោះទ្រង់។

ពួកគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)មិនហ៊ានផ្តើមសម្តីមុនម្ចាស់របស់ពួកគេនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិននិយាយអ្វីនោះដែរ លុះត្រាតែទ្រង់ប្រើពួកគេ(ឲ្យនិយាយ)ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកគេប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយពួកគេមិនប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជាណាមួយរបស់ទ្រង់ឡើយ។

ទ្រង់ដឹងពីទង្វើរបស់ពួកគេកាលពីមុន និងទង្វើដែលនៅខាងមុខ(ដែលពួកគេនឹងសាង)។ ហើយពួកគេមិនសុំអន្តរាគមន៍ដល់នរណានោះទេ លើកលែងតែដោយការអនុញ្ញាតរបស់ទ្រង់សម្រាប់ជនណាដែលអល់ឡោះពេញចិត្តឲ្យធ្វើអន្តរាគមន៍ចំពោះគេប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកគេប្រុងប្រយ័ត្នដោយកោតខ្លាចទ្រង់។ ហេតុនេះ ពួកគេមិនប្រព្រឹត្តផ្ទុយពីបទបញ្ជា និងបម្រាមរបស់ទ្រង់នោះទេ។

ហើយជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលនិយាយថា “ពិតណាស់ ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈក្រៅពីអល់ឡោះ”នោះ យើងពិតជានឹងតបស្នងចំពោះសម្តីដែលគេនិយាយនោះនូវទណ្ឌកម្មនៃនរកជើហាន់ណាំនាថ្ងៃបរលោកដោយគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។ ហើយដូចនឹងការតបស្នងនេះដែរ យើងនឹងតបស្នងដល់ពួកដែលបំពានដោយការប្រឆាំង និងការស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះ។

តើពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះមិនបានដឹងទេឬថា ជាការពិតណាស់ មេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី វាទាំងពីរគឺធ្លាប់ស្ថិតនៅជាប់គ្នាដោយគ្មានចន្លោះរវាងវាទាំងពីរនោះទេ។ នៅពេលនោះ ទ្រង់ក៏បានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងអំពីវា ហើយយើងក៏បានបំបែកវាទាំងពីរចេញពីគ្នាវិញ។ ហើយយើងបានបង្កើតចេញពីទឹកដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមកកាន់ផែនដីនោះរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ដូចជាសត្វពាហនៈ និងរុក្ខជាតិទាំងឡាយ។ ដូច្នេះ តើពួកគេមិនយករឿងនោះធ្វើជាមេរៀន ហើយមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយទេឬ?

ហើយយើងបានបង្កើតនៅលើផែនដីនោះនូវភ្នំជាច្រើនសម្រាប់ទប់លំនឹងវាដើម្បីកុំឲ្យវាញ័ររញ្ជួយដល់អ្នកដែលនៅលើផែនដីនេះ។ ហើយយើងបានបង្កើតឲ្យមានផ្លូវជាច្រើនយ៉ាងធំទូលាយនៅលើផែនដីនេះ សង្ឃឹមថាពួកគេទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញនៅក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់គោលដៅដែលពួកគេចង់ទៅ។

ហើយយើងបានបង្កើតមេឃធ្វើជាដំបូលដែលត្រូវបានការពារពីការធ្លាក់ ដោយវាគ្មានសសរ(សម្រាប់ទ្រ)នោះឡើយ ព្រមទាំងត្រូវបានការពារអំពីការលួចស្តាប់(របស់ពួកស្ហៃតន)។ តែពួកមុស្ហរីគីនវិញ ចំពោះសញ្ញាភស្តុតាងជាច្រើនដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់(ដូចជាព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ)នោះ ពួកគេបែរជាងាកចេញមិនព្រមយកវាធ្វើជាមេរៀនទៅវិញ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលជាអ្នកបានបង្កើតពេលយប់ដើម្បីសម្រាក និងបានបង្កើតពេលថ្ងៃដើម្បីរកស៊ីទទួលទាន។ ហើយទ្រង់បានបង្កើតព្រះអាទិត្យជាសញ្ញាបង្ហាញថាពេលថ្ងៃ និងព្រះចន្ទជាសញ្ញាបង្ហាញថាជាពេលយប់។ ហើយទាំងព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទនោះ គឺពួកវាកំពុងធ្វើដំណើរតាមគន្លងរបស់វារៀងៗខ្លួន ដោយវាមិនងាកចេញពីគន្លងរបស់វាឡើយ។

ហើយយើងមិនបានផ្តល់ឲ្យមនុស្សលោកណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវជីវិតអមតៈនៅលើផែនដីនេះនោះទេ។ ប្រសិនបើជីវិតរបស់អ្នកត្រូវបានកំណត់(ឲ្យមានទីបញ្ចប់)នៅក្នុងឆាកជីវិតលោកិយនេះ ហើយអ្នកត្រូវស្លាប់នោះ ដូច្នេះ តើពួកគេទាំងនោះអាចនៅគង់វង្សជាអមតៈបន្ទាប់ពីអ្នកឬ? គឺមិនអាចនោះទេ។

រាល់ជីវិតទាំងអស់ មិនថាអ្នកមានជំនឿ ឬអ្នកគ្មានជំនឿនោះទេ គឺនឹងភ្លក្សរសជាតិនៃសេចក្តីស្លាប់នៅក្នុងលោកិយនេះ ហើយយើងនឹងសាកល្បងពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)នៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះដោយការដាក់កាតព្វកិច្ចនានា ការប្រទានឧបការគុណ និងប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយ។ ក្រោយមក បន្ទាប់ពីពួកអ្នកស្លាប់ទៅ ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រឡប់មកកាន់យើងតែមួយគត់ មិនមែនត្រឡប់ទៅកាន់អ្នកណាផ្សេងពីយើងនោះទេ ហើយយើងនឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយនៅពេលដែលពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះបានឃើញអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ពួកគេមិននិយាយអ្វីក្រៅពីការមើលងាយចំពោះអ្នកនោះទេ ដោយពួកគេនិយាយថាៈ តើគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នេះឬដែលជេរប្រមាថព្រះនានារបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈនោះ? ហើយជាមួយនឹងការសើចចំអកចំពោះអ្នកនេះផងដែរ ពួកគេក៏ជាពួកដែលបដិសេធចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកគេនៃគម្ពីរគួរអានផងដែរ ហើយចំពោះឧបការគុណដែលទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេវិញ គឺពួកគេប្រឆាំង(រមិលគុណ)។ ពិតណាស់ ពួកគេសាកសមនឹងទទួលភាពអាប់ឱនបំផុត ដោយសារតែពួកគេប្រមូលផ្តុំទៅដោយប្រការអាក្រក់ទាំងអស់។

គេបានបង្កើតមនុស្សលោកមក គឺមានលក្ខណៈអន្ទះសារ ដោយពួកគេតែងសុំចង់ឲ្យប្រការអ្វីមួយកើតឡើងមុនពេលវេលាកំណត់របស់វាមកដល់ ហើយក្នុងចំណោមនោះដែរ គឺពួកមុស្ហរីគីនបានសុំឲ្យគេដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេភ្លាមៗ។ យើងនឹងបង្ហាញឲ្យពួកអ្នក(នែពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មរបស់យើងឆាប់មកដល់)បានឃើញនូវអ្វីដែលពួកអ្នកសុំវាឲ្យកើតឡើងនោះ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំសុំឲ្យវាឆាប់មកដល់ពេក ។

ហើយពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធចំពោះការពង្រស់មនុស្សឡើងវិញ ពួកគេបាននិយាយក្នុងន័យសុំឲ្យវាឆាប់កើតឡើងថាៈ តើការពង្រស់មនុស្សលោកឲ្យរស់ឡើងវិញដែលពួកអ្នក(ឱអ្នកមូស្លីម)បានសន្យានឹងពួកយើងថានឹងកើតឡើងនោះនឹងមកដល់នៅពេលណា ប្រសិនបើពួកអ្នកគឺជាអ្នកដែលនិយាយពិតចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងថា វាពិតជានឹងកើតឡើងមែននោះ?

ប្រសិនបើពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះបានដឹងពីពេលវេលាដែលពួកគេមិនអាចរុញច្រាន(ការពារ)ភ្លើងនរកចេញពីមុខរបស់ពួកគេ និងពីខ្នងរបស់ពួកគេបាន ហើយនិងគ្មានអ្នកណាដែលអាចជួយការពារទណ្ឌកម្មពីពួកគេបានទេនោះ ប្រសិនពួកគេបានដឹងដូច្នោះនោះ ម្ល៉ោះពួកគេនឹងមិនសុំឲ្យទណ្ឌកម្មនោះឆាប់មកដល់(ពួកគេ)ភ្លាមៗនោះទេ។

ភ្លើងនរកដែលគេនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេនឹងវានោះ នឹងមិនមកដល់ពួកគេដោយឲ្យពួកគេដឹងមុននោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ វានឹងមកដល់ពួកគេភ្លាមៗ។ ពេលនោះ ពួកគេនឹងមិនមានសមត្ថភាពរុញច្រាន(ទប់ទល់)វាចេញពីពួកគេនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវបានគេពន្យារពេលដើម្បីឲ្យពួកគេសារភាពកំហុស ហើយទទួលបាននូវការអាណិតស្រឡាញ់(ពីអល់ឡោះ)នោះដែរ។

ហើយប្រសិនបើក្រុមរបស់អ្នកបានសើចចំអកចំពោះអ្នកនោះ ពិតណាស់ អ្នកមិនមែនជាមនុស្សដំបូងគេនោះទេដែលទទួលរងការសើចចំអកបែបនេះនោះ។ ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសារជាច្រើនទៀតមុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ក៏ពួកគេទទួលរងនូវការសើចចំអក(ពីសំណាក់ក្រុមរបស់ពួកគេ)ដូចគ្នាដែរ។ ហើយទណ្ឌកម្មដែលពួកប្រឆាំងធ្លាប់បានសើចចំអកចំពោះវាកាលនៅក្នុងលោកិយនៅពេលដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបានព្រមានបន្លាចពួកគេអំពីវានោះ ក៏បានហ៊ុមព័ទ្ធពួកគេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)សួរទៅកាន់ពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មឆាប់កើតឡើងទាំងនោះថាៈ តើមានអ្នកណាដែលអាចការពារពួកអ្នកនៅពេលយប់និងនៅពេលថ្ងៃអំពីទណ្ឌកម្ម និងការបំផ្លិចបំផ្លាញពួកអ្នកដែលម្ចាស់មហាសប្បុរសទ្រង់មានចេតនាទម្លាក់ទៅលើពូកអ្នកនោះ? ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគឺជាពួកដែលងាកចេញពីការំលឹក និងដំបូន្មានរបស់ម្ចាស់ពួកអ្នក ព្រមទាំងងាកចេញពីភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ដោយពួកគេមិនយកអ្វីមួយអំពីវាមកត្រិះរិះពិចារណាឡើយ ដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅ និងការខ្សោយប្រាជ្ញារបស់ពួកគេ។