Саба 34:31–54

ហើយពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះបាននិយាយថាៈ ពួកយើងមិនជឿនឹងគម្ពីរគួរអានដែលមូហាំម៉ាត់អះអាងថា វាជាគម្ពីរដែលត្រូវបានគេបញ្ចុះមកឲ្យរូបគេនោះជាដាច់ខាត ហើយពួកយើងក៏មិនជឿនឹងគម្ពីរដែលត្រូវបានបញ្ចុះពីលើមេឃពីមុនមកនោះដែរ។ ហើយប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានឃើញនៅពេលដែលពួកបំពានទាំងនោះត្រូវបានតម្រៀបឲ្យឈរនៅចំពោះមុខម្ចាស់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកដើម្បីជំនុំជម្រះនោះ ពួកគេនឹងស្តីបន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមកដោយចោទគ្នាទៅវិញទៅមកឲ្យទទួលខុសត្រូវ ដោយពួកទន់ខ្សោយដែលដើរតាមមេដឹកនាំរបស់ពួកគេនោះនឹងនិយាយទៅកាន់មេដឹកនាំរបស់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយថាៈ ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនបាននាំពួកយើងឲ្យវង្វេងទេនោះ ប្រាកដជាពួកយើងនឹងក្លាយជាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងចំពោះបណ្តាពួកអ្នកនាំសារទ្រង់ជាមិនខាន។

ពួកមេដឹកនាំដែលក្រអឺតក្រទមមិនទទួលយកការពិត បាននិយាយទៅកាន់ពួកទន់ខ្សោយដែលដើរតាមពួកគេៈ តើពួកយើងបានហាមឃាត់ពួកអ្នកមិនឲ្យទទួលយកការចង្អុលបង្ហាញដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននាំមកកាន់ពួកអ្នកឬ? គឺគ្មានទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកគឺជាពួកដែលបំពាន និងជាក្រុមដែលសាងបាបកម្ម និងបង្កវិនាសកម្ម។

ហើយពួកទន់ខ្សោយដែលដើរតាមមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ បាននិយាយទៅកាន់មេដឹកនាំរបស់ពួកគេដែលក្រអឺតក្រទមមិនទទួលយកការពិតវិញថាៈ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកបានរារាំងពួកយើងអំពីការទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ តាមរយៈការប្រើឧបាយកលរបស់ពួកអ្នកមកលើពួកយើងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ នៅពេលដែលពួកអ្នកបានប្រើពួកយើងឲ្យប្រឆាំងចំពោះអល់ឡោះ និងឲ្យគោរពសក្ការៈទៅកាន់ម៉ាខ្លូកទាំងឡាយក្រៅពីអល់ឡោះ។ ហើយពួកគេបានលាក់ទុកនូវវិប្បដិសារីចំពោះការប្រឆាំងដែលពួកគេបានធ្វើកាលនៅលើលោកិយ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មផ្ទាល់នឹងភ្នែក ហើយពួកគេបានដឹងថា ពិតណាស់ ពួកគេនឹងត្រូវគេដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ហើយយើងបានដាក់ច្រវាក់នៅនឹងករបស់ពួកប្រឆាំង។ ការដែលពួកគេត្រូវបានគេតបស្នងបែបនេះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីដោយសារតែពួកគេធ្លាប់គោរពសក្ការៈទៅកាន់អ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ និងប្រព្រឹត្តនូវអំពើល្មើសកាលនៅលើលោកិយនោះឡើយ។

ហើយយើងមិនបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារណាម្នាក់ទៅកាន់ភូមិស្រុកមួយក្នុងចំណោមភូមិស្រុកទាំងឡាយដើម្បីបន្លាចពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះឡើយ លើកលែងតែពួកមេដឹកនាំ ពួកដែលមានឋានៈបុណ្យសក្តិ និងពួកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបាននិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងជាអ្នកដែលប្រឆាំងចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នក(ឱអ្នកនាំសារទាំងឡាយ)ត្រូវបានគេតែងតាំងមក។

ហើយពួកដែលមានឋានៈសក្តិទាំងនោះបាននិយាយដោយភាពក្រអឺតក្រទម និងអំណួតថាៈ ពួកយើងជាអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅច្រើនជាងគេ។ ចំណែកឯអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងថា ពួកយើងនឹងត្រូវគេដាក់ទណ្ឌកម្មនោះ គឺជាការកុហកប៉ុណ្ណោះ។ ពិតណាស់ ពួកយើងនឹងមិនត្រូវបានគេដាក់ទណ្ឌកម្មឡើយ មិនថានៅលើលោកិយ ឬនៅថ្ងៃបរលោកនោះទេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោតដោយសារតែឧបការគុណដែលពួកគេបានទទួលបានទាំងនោះថាៈ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំទ្រង់បើកទូលាយនូវលាភសក្ការៈ(របស់ទ្រង់)ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដើម្បីសាកល្បងដល់គេ ថាតើរូបគេដឹងគុណ ឬក៏រមិលគុណ? ហើយទ្រង់ត្បិតត្បៀតលាភសក្ការៈទៅចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ដើម្បីសាកល្បងដល់គេផងដែរ ថាតើគេទ្រាំអត់ធ្មត់ ឬខឹងសម្បា? ក៏ប៉ុន្តែ មនុស្សលោកភាគច្រើនមិនបានដឹងឡើយថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុត។ ទ្រង់មិនកំណត់កិច្ចការណាមួយនោះឡើយ លើកលែងតែមានបុព្វហេតុច្បាស់លាស់ ដែលមានតែអ្នកដែលមានចំណេះដឹងប៉ុណ្ណោះដែលដឹង។ ចំណែកឯអ្នកដែលល្ងង់ខ្លៅវិញ គឺមិនដឹងឡើយ។

ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកមានមោទនភាពជាមួយវានោះ មិនអាចនាំពួកអ្នកទៅកាន់ការពេញចិត្តពីអល់ឡោះនោះឡើយ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះ និងបានសាងទង្វើកុសលទៅវិញទេដែលនឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដងនោះ។ ជាការពិតណាស់ ទ្រព្យសម្បត្តិអាចធ្វើឲ្យគេខិតជិតទ្រង់បានតាមរយៈការបរិច្ចាគវាក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ហើយកូនចៅ(ក៏អាចធ្វើឲ្យគេខិតជិតទ្រង់បានដែរ)តាមរយៈការបួងសួងរបស់កូនចៅឲ្យគេ។ ដូច្នេះ បណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលជាអ្នកសាងទង្វើកុសលនោះ ពួកគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដងនៃទង្វើកុសលដែលពួកគេបានសាង ហើយពួកគេនឹងស្ថិតនៅកន្លែងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃឋានសួគ៌ ជាអ្នកដែលមានសុខសុវត្ថិភាពអំពីអ្វីដែលពួកគេភ័យខ្លាច ដូចជាទណ្ឌកម្ម សេចក្តីស្លាប់ និងការកាត់ផ្តាច់នូវឧបការគុណ។

ហើយពួកប្រឆាំងដែលព្យាយាមបំផុតក្នុងការបង្វែរមនុស្សពីបណ្តាភស្តុតាងរបស់យើង និងបានប្រឹងប្រែងដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ពួកគេនោះ ពួកទាំងនោះហើយគឺជាពួកដែលទទួលការខាតបង់នៅក្នុងលោកិយ ហើយនិងត្រូវទទួលនូវទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោក។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលថាៈ ជាការពិតណាស់ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំទ្រង់បើកទូលាយនូវលាភសក្ការៈ(របស់ទ្រង់)ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ត្បិតត្បៀតវាទៅចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមពួកគេ។ ហើយអ្វីមួយដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះនោះ ពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់នឹងជំនួសវាឲ្យពួកអ្នកវិញនៅក្នុងលោកិយ ដោយប្រទានឲ្យពួកអ្នកនូវអ្វីដែលល្អប្រសើជាងវាទៅទៀត ហើយ(ទ្រង់នឹងជំនួសឲ្យ)នៅថ្ងៃបរលោកនោះ ដោយ(ការតបស្នង)ផលបុណ្យដ៏ច្រើនលើសលប់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ជាអ្នកដែលប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ល្អបំផុត។ ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលស្វែងរកលាភសក្ការៈនោះ ចូរឲ្យគេពឹងផ្អែកទៅកាន់ទ្រង់ចុះ។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅថ្ងៃដែលអល់ឡោះទ្រង់ប្រមូលផ្តុំពួកគេទាំងអស់គ្នា បន្ទាប់មក ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសចំពោះពួកមុស្ហរីគីនថាៈ តើពួកទាំងនោះឬដែលពួកគេធ្លាប់គោរពសក្ការៈមកចំពោះពួកអ្នកនៅក្នុងជីវិតលោកិយផ្សេងពីអល់ឡោះនោះ?

ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានឆ្លើយតបថាៈ ទ្រង់មហាស្អាតស្អំ មហាខ្ពង់ខ្ពស់! ទ្រង់គឺជាអ្នកគាំពារពួកយើង មិនមែនពួកគេឡើយ។ ពិតណាស់ រវាងពួកយើង និងពួកគេគ្មានភាពជាអ្នកគាំពារអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ ពួកគេបានគោរពសក្ការៈទៅចំពោះពពួកស្ហៃតន ដែលពួកស្ហៃតនទាំងនោះបានតំណែងខ្លួនជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏នាំគ្នាគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវា(ស្ហៃតន)ផ្សេងពីអល់ឡោះ ដោយភាគច្រើននៃពួកគេ គឺមានជំនឿចំពោះពពួកស្ហៃតននោះ។

នៅថ្ងៃប្រមូលផ្តុំនិងជំនុំជម្រះ(ថ្ងៃបរលោក)នោះ ពួកដែលត្រូវបានគោរពសក្ការៈនោះ មិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ឬក៏បង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីទៅដល់ពួកដែលបានគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាកាលនៅក្នុងលោកិយផ្សេងពីអល់ឡោះនោះឡើយ។ ហើយយើងបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើសថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក្សចុះនូវទណ្ឌកម្មភ្លើងនរកដែលពួកអ្នកធ្លាប់បដិសេធ(មិនជឿ)នឹងវាកាលនៅលើលោកិយនោះ។

ហើយនៅពេលដែលបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដ៏ច្បាស់លាស់ដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាដែលត្រូវបានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់យើងនោះត្រូវបានគេសូត្រឲ្យពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធទាំងនោះស្តាប់ ពួកគេបាននិយាយថាៈ បុរសម្នាក់នេះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលនាំនូវវាក្យខណ្ឌទាំងនោះមក គឺគ្មានគោលបំណងអ្វីក្រៅពីចង់បង្វែរពួកអ្នកចេញពីសាសនាដូនតារបស់ពួកអ្នកឡើយ។ ហើយពួកគេបាននិយាយថាៈ គម្ពីរគួរអាននេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីការភូតកុហកដែលមូហាំម៉ាត់បានប្រឌិតវាឡើង ហើយថាវាមកពីអល់ឡោះនោះឡើយ។ ហើយពួកដែលបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះបាននិយាយចំពោះគម្ពីរគួរអាន នៅពេលដែលវាបានមកដល់ពួកគេថាៈ គម្ពីរគួរអាននេះគ្មានអ្វីក្រៅពីមន្តអាគមយ៉ាងច្បាស់លាស់ ដើម្បីបំបែកបំបាក់រវាងប្តីប្រពន្ធ និងរវាងឪពុកនិងកូនតែប៉ុណ្ណោះ។

ហើយយើងមិនបានប្រទានគម្ពីរណាមួយដល់ពួកគេដែលពួកគេបានអានវា រហូតដល់វា(គម្ពីរនោះ)បានបង្ហាញប្រាប់ពួកគេថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអាននេះ គឺជាការភូតកុហកដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានប្រឌិតវាឡើងនោះទេ ហើយយើងក៏មិនបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារណាម្នាក់ដែលព្រមានបន្លាចពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះទៅកាន់ពួកគេ មុននឹង(យើង)បញ្ជូនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទៅកាន់ពួកគេនោះដែរ។

ហើយប្រជាជាតិជំនាន់មុនៗ ដូចជា ក្រុមអាទ ក្រុមសាមូទ និងក្រុមរបស់ព្យាការីលូត បានបដិសេធ(មិនជឿចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ)។ ហើយពួកមុស្ហរីគីននៃក្រុមរបស់អ្នកនេះ(ពួកមុស្ហរីគីនម៉ាក្កះ) មិនទាន់បានទទួល សូម្បីតែមួយភាគដប់នៃអ្វីដែលប្រជាជាតិជំនាន់មុនទទួលបាននោះផង ដូចជាភាពខ្លាំងក្លា និងភាពខ្លាំងពូកែ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងមានគ្នាច្រើន តែពួកគេសុទ្ធតែបដិសេធ(មិនជឿ)លើអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលគេបានផ្តល់ឲ្យពួកគេនៃទ្រព្យសម្បត្តិ ភាពខ្លាំងក្លា និងមានគ្នាច្រើននោះ គឺគ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេឡើយ។ ដូចនេះ ទណ្ឌកម្មរបស់យើងបានធ្លាក់ទៅលើពួកគេ។ ហេតុនេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពិចារណាមើលចុះថា តើការមិនពេញចិត្តរបស់យើង និងទណ្ឌកម្មរបស់យើងទៅចំពោះពួកគេនោះយ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ពិតណាស់ ខ្ញុំសូមផ្តល់ការណែនាំ និងទូន្មានដល់ពួកអ្នកនូវរឿងមួយប៉ុណ្ណោះ នោះគឺ ចូរពួកអ្នកក្រោកឈរពីរនាក់ក៏បាន ម្នាក់ឯងក៏បាន ដោយស្មោះសចំពោះអល់ឡោះ។ បន្ទាប់មក ចូរពួកអ្នកគិតពិចារណាពីជីវប្រវត្តិមិត្តភក្តិរបស់ពួកអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ហើយអ្វីដែលពួកអ្នកបានដឹងអំពីប្រាជ្ញារបស់គាត់ ភាពសច្ចៈរបស់គាត់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ នោះវានឹងបញ្ជាក់ច្បាស់ដល់ពួកអ្នកថា ពិតណាស់ រូបគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)មិនមែនជាមនុស្សវិកលចរិតនោះទេ។ រូបគាត់គ្មានអ្វីក្រៅពីជាអ្នកដាស់តឿងព្រមានពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនព្រមសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះពីទង្វើស្ហ៊ីរិកទេនោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ អ្វីដែលខ្ញុំទាមទារពីពួកអ្នកនៃផលបុណ្យទៅលើអ្វីដែលខ្ញុំបាននាំមកឲ្យពួកអ្នក ដូចជាការចង្អុលបង្ហាញ និងប្រការល្អនោះ ពិតណាស់ វាគឺសម្រាប់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯផលបុណ្យរបស់ខ្ញុំ គឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលធ្វើសាក្សីលើអ្វីៗទាំងអស់។ ដូច្នេះ ទ្រង់នឹងធ្វើសាក្សីថា ពិតប្រាកដណាស់ រូបខ្ញុំពិតជាបានផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកអ្នករួចហើយ ហើយទ្រង់ក៏នឹងធ្វើសាក្សីលើទង្វើទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់នឹងធ្វើការតបស្នងឲ្យពួកអ្នកយ៉ាងពេញលេញ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានឲ្យប្រការពិតយកឈ្នះលើប្រការមិនពិត ហើយប្រការមិនពិតក៏បានក្លាយជាអសារបង់។ ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតនូវប្រការអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយ។ គ្មានអ្វីមួយដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដីអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទង្វើទាំងឡាយនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នោះ ក៏មិនអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានដែរ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ ការពិតបានមកដល់ហើយ នោះគឺសាសនាឥស្លាម ហើយប្រការមិនពិតក៏បានរលាយបាត់បង់ ដែលមិនបន្សល់នូវស្លាកស្នាម ឬថាមពលអ្វីឡើយ ហើយវាក៏មិនអាចវិលត្រឡប់សារជាថ្មីនោះដែរ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈប្រសិនបើខ្ញុំវង្វេងចេញពីការពិតចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយទៅកាន់ពួកអ្នកនោះ ពិតណាស់ គ្រោះថ្នាក់នៃការវង្វេងរបស់ខ្ញុំនោះ គឺធ្លាក់មកលើខ្ញុំតែម្នាក់គត់ដោយគ្មានប៉ះពាល់អ្វីដល់ពួកអ្នកនោះឡើយ។ តែប្រសិនបើខ្ញុំទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញវិញនោះ គឺដោយសារតែម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីឲ្យខ្ញុំដឹងប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាឮបំផុតចំពោះពាក្យសំដីនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នៅជិតបំផុតដោយគ្មានពាក្យសម្តីណាមួយរបស់ខ្ញុំដែលបាននិយាយ ទ្រង់ស្តាប់មិនឮនោះឡើយ។

ហើយប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានឃើញ នៅពេលដែលពួកដែលបដិសេធទាំងនោះមានការភ័យខ្លាចនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មផ្ទាល់នឹងភ្នែកនៅថ្ងៃបរលោក ដោយនៅពេលនោះ ពួកគេគ្មានកន្លែងរត់គេចពីទណ្ឌកម្មឡើយ ហើយក៏គ្មានកន្លែងជ្រកកោនណាដែលពួកគេអាចជ្រកកោនបាននោះដែរ។ ហើយពួកគេត្រូវបានគេចាប់យកពីកន្លែងដ៏ជិតដែលងាយស្រួលក្នុងការមើល(ដោយគ្រាន់តែក្រឡេកភ្នែកបន្តិច គឺអាចមើលឃើញហើយ)។ ប្រសិនបើអ្នកបានឃើញដូច្នោះនោះ ប្រាកដជាអ្នកបានឃើញរឿងមួយដ៏ធំធេង។

ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញកន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកគេ ពួកគេបាននិយាយថាៈ ពួកយើងមានជំនឿហើយនឹងថ្ងៃបរលោក។ តើពួកគេទទួលយកសេចក្តីជំនឿយ៉ាងដូចម្តេច ខណៈដែលកន្លែងដែលគេទទួលយកជំនឿបានឃ្លាតឆ្ងាយពីពួកគេ ដោយពួកគេបានចាកចេញពីលោកិយដែលជាឋានសាងទង្វើមិនមែនឋានតបស្នង ទៅកាន់ឋានបរលោកដែលជាឋានតបស្នងមិនមែនជាឋានសាងទង្វើហើយនោះ?

តើការមានជំនឿនោះកើតឡើងចំពោះពួកគេ ហើយគេទទួលយកយ៉ាងដូចម្តេច ខណៈដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រឆាំងនឹងទ្រង់កាលនៅលើលោកិយហើយនោះ ហើយពួកគេបានចោទប្រកាន់ខុសយ៉ាងឆ្ងាយចំពោះការពិត ដោយពួកគេបាននិយាយចោទប្រកាន់ទៅលើអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ថា ជាគ្រូមន្តអាគម ជាគ្រូទាយ និងជាកវីនិពន្ធនោះ?

ហើយពួកដែលបដិសេធទាំងនោះត្រូវបានគេរារាំងពីការទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នានៃរសជាតិជីវិត(ក្នុងថ្ងៃបរលោក) និងត្រូវបានគេរារាំងអំពីការសារភាពកំហុសពីការប្រឆាំង និងការរួចចាកផុតពីភ្លើងនរក ព្រមទាំងត្រូវបានគេរារាំងពីការវិលត្រឡប់ទៅកាន់ជីវិតលោកិយម្តងទៀត ដូចដែលគេបានធ្វើចំពោះប្រជាជាតិជំនាន់មុនៗដែលបានបដិសេធដូចពួកគេនោះដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេធ្លាប់មានភាពមន្ទិលសង្ស័យចំពោះអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសារបាននាំមកកាន់ពួកគេ ដូចជាការគោរពសក្ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ និងការមានជំនឿចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញ ជាការសង្ស័យដែលនាំពួកគេទៅរកភាពគ្មានជំនឿ។