Сад 38:41–88

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចងចាំនូវរឿងខ្ញុំបម្រើរបស់យើង គឺព្យាការីអៃយ៉ូប នៅពេលដែលគេបានបួងសួងទៅកាន់អល់ឡោះដែលជាម្ចាស់របស់គេថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតនជាមូលហេតុធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការឈឺចាប់ និងទណ្ឌកម្ម។

ហើយយើងក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់គេវិញថាៈ ចូរអ្នកទន្ទ្រាំជើងរបស់អ្នកទៅនឹងដីចុះ។ ពេលនោះ គេក៏បានទន្ទ្រាំជើងរបស់គេទៅនឹងដី រួចហើយក៏មានទឹកផុសចេញដីនោះមកសម្រាប់ឲ្យគេផឹក និងងូតវា។ នៅពេលនោះ ជំងឺ និងការឈឺចាប់ដែលគេមាននោះ ក៏បានជាសះស្បើយ។

ដូច្នេះ យើងក៏បានឆ្លើយតបចំពោះគេ ហើយយើងបានបំបាត់នូវគ្រោះទាំងឡាយដែលគេជួបប្រទះ។ ហើយយើងបានប្រទានឲ្យគេនូវក្រុមគ្រួសាររបស់គេវិញ ហើយយើងបានបន្ថែមឲ្យគេលើសពីអ្វីដែលគេធ្លាប់មានពីមុននោះទៀត ដូចជាទទួលបានកូនចៅច្រើន ជាក្តីមេត្តាករុណាអំពីយើង និងជាការតបស្នងដល់គេលើការអត់ធ្មត់របស់គេ ក៏ដូចជាដើម្បីឲ្យបណ្តាអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាវាងវៃនោះត្រិះរិះពិចារណាថា ពិតណាស់ លទ្ធផលចុងក្រោយនៃការអត់ធ្មត់នោះ គឺការទទួលបាននូវភាពធូរស្រាល(រួចផុតពីទុក្ខកង្វល់) និងទទួលបាននូវផលបុណ្យ។

នៅពេលដែលព្យាការីអៃយ៉ូបបានខឹងសម្បាចំពោះប្រពន្ធរបស់គេ ហើយគេបានស្បថថានឹងវាយនាងមួយរយរំពាត់នោះ យើង(អល់ឡោះ)ក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់គេថាៈ ចូរអ្នក(ឱអៃយ៉ូប)យកស្មៅមួយកណ្តាប់ដៃ រួចវាយទៅលើនាងចុះ ដើម្បីជាការលាងសម្បថរបស់អ្នក ហើយសូមកុំបំពានចំពោះពាក្យសម្បថដែលអ្នកបានស្បថស្បែឲ្យសោះ។ ពេលនោះ ព្យាការីអៃយ៉ូបក៏បានយកស្មៅមួយកណ្តាប់ដៃនោះទៅវាយលើនាង(ភរិយារបស់គេ)។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានឃើញគេជាអ្នកដែលអត់ធ្មត់ទៅលើអ្វីដែលយើងបានសាកល្បងចំពោះគេ។ រូបគេ គឺជាខ្ញុំបម្រើដ៏ល្អប្រពៃម្នាក់។ ពិតប្រាកដណាស់ គេគឺជាអ្នកដែលតែងតែវិលត្រឡប់(សារភាពកំហុស)ទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចងចាំនូវបណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់យើងដែលយើងបានជ្រើសរើសពួកគេ និងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើងដែលយើងបានតែងតាំពួកគេ គឺព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ព្យាការីអ៊ីស្ហាក និងព្យាការីយ៉ាក់កូប។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានភាពខ្លាំងក្លា(រវាសរវៃ)ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះ និងស្វែងរកការពេញចិត្តពីទ្រង់ ហើយពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃចំពោះសេចក្តីពិត និងភាពស្មោះត្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានប្រទានឲ្យពួកគេជាពិសេស នោះគឺការធ្វើឲ្យដួងចិត្តរបស់ពួកគេគិតគូរជានិច្ចចំពោះថ្ងៃបរលោក និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃនោះដោយការសាងទង្វើកុសល ព្រមទាំងអំពាវនាវមនុស្សឲ្យសាងនូវទង្វើកុសលសម្រាប់ថ្ងៃនោះ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលយើងបានជ្រើសរើសពួកគេដើម្បីគោរពប្រតិបត្តិ និងគោរពសក្ការៈមកចំពោះយើង ហើយយើងបានជ្រើសរើសពួកគេដើម្បីពាំនាំសាររបស់យើង និងផ្សព្វផ្សាយវាទៅកាន់មនុស្សលោក។

ហើយចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ចងចាំពីព្យាការីអ៊ីស្មាអែលដែលកូនប្រុសរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ហើយចូរអ្នកចងចាំផងដែរពីព្យាការីអ៊ិលយ៉ាសាក់ និងព្យាការីហ្ស៊ុលគីហ្វលី ហើយចូរកោតសរសើរចំពោះពួកគេដោយការកោតសសើរយ៉ាងល្អប្រពៃចុះ ព្រោះពួកគេសាកសមនឹងទទួលបាននូវការកោតសរសើរនោះ។ ហើយអ្នកទាំងនោះ គឺសុទ្ធតែស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ទាំងនេះគឺជាការរៀបរាប់អំពីបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងនោះតាមរយៈការកោតសរសើរយ៉ាងល្អប្រពៃ(ចំពោះពួកគេ)នៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ សម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចដោយគោរពតាមការបង្គាប់ប្រើរបស់អល់ឡោះ និងជៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នោះ ពិតជានឹងទទួលបាននូវកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏ល្អប្រពៃនៅថ្ងៃបរលោក។

កន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏ល្អប្រពៃនោះ គឺឋានសួគ៌អាត់និន ដែលពួកគេនឹងបានចូលក្នុងវានៅថ្ងៃបរលោក។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្វាររបស់វាត្រូវបានគេបើកសម្រាប់ទទួលសា្វគមន៍ពួកគេយ៉ាងរាក់ទាក់បំផុត។

ពួកគេទម្រេតខ្លួននៅលើគ្រែដែលគេបានតុបតែងសម្រាប់ពួកគេ។ ពួកគេស្នើសុំពីអ្នកបម្រើរបស់ពួកគេដើម្បីបម្រើដល់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ ដូចជាផ្លែឈើជាច្រើនប្រភេទ និងភេសជ្ជៈដែលពួកគេចូលចិត្ត ដូចជាស្រា និងអ្វីផ្សេងទៀត។

ហើយពួកគេមានស្រ្តីទេពអប្សរជាច្រើនដែលពួកនាងមិនសម្លឹងទៅកាន់បុរសណាក្រៅពីស្វាមីរបស់ពួកនាងនោះឡើយ ហើយពួកនាងមានអាយុស្មើៗគ្នា។

ទាំងនេះគឺជាការតបស្នងដ៏ល្អប្រពៃនៅថ្ងៃបរលោកទៅលើទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាច)ដែលពួកអ្នកបានសាងនៅលើលោកិយ ដែលគេធ្លាប់បានសន្យាចំពោះពួកអ្នក(កាលពីមុន)។

ពិតប្រាកដណាស់ ការតបស្នងដែលយើងបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ គឺជាលាភសក្ការៈរបស់យើងដែលយើងនឹងប្រទានលាភសក្ការៈនេះទៅឲ្យបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចនៅថ្ងៃបរលោក ហើយវាគឺជាលាភសក្ការៈដែលមានជាប់ជានិច្ច គ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

អ្វីដែលយើងបានរៀបរាប់មកនេះ គឺជាការតបស្នងសម្រាប់អ្នកដែលកោតខ្លាច។ ហើយប្រាកដណាស់ សម្រាប់ពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះដោយការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តល្មើសវិញនោះ ការតបស្នងរបស់ពួកគេគឺផ្ទុយពីការតបស្នងចំពោះអ្នកដែលកោតខ្លាច ដោយពួកគេនឹងទទួលបានកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតដែលពួកគេនឹងវិលត្រឡប់ទៅកាន់វានៅថ្ងៃបរលោក។

ការតបស្នងនេះ គឺនរកជើហាន់ណាំដែលហ៊ុមព័ទ្ធពួកគេ ហើយពួកគេនឹងទទួលរងនូវកម្ដៅរបស់វា និងអណ្តាតភ្លើងរបស់វា ហើយអណ្តាតភ្លើងនោះឯង គឺជាកម្រាលសម្រាប់ពួកគេ។ ពិតណាស់ កម្រាលដែលអាក្រក់បំផុត គឺកម្រាលរបស់ពួកគេនេះឯង។

ទណ្ឌកម្មនេះ គឺទឹកដ៏ក្តៅបំផុត ហើយនិងខ្ទុះដែលហូរចេញពីខ្លួនប្រាណពួកចូលនរកដែលត្រូវបានគេដាក់ទណ្ឌកម្មនៅក្នុងនោះ។ ដូច្នេះ ចូរឲ្យពួកគេផឹកវាចុះ។ វានោះហើយគឺជាភេសជ្ជៈរបស់ពួកគេដែលវាមិនអាចបំបាត់ការស្រេករបស់ពួកគេបាននោះឡើយ។

ហើយសម្រាប់ពួកគេ គឺមានទណ្ឌកម្មផ្សេងទៀតដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងទណ្ឌកម្មនេះដែរ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មជាច្រើនប្រភេទដែលគេនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយនៅពេលដែលពួកឋាននរកបានចូលក្នុងទៅក្នុងឋាននរកហើយនោះ ពួកគេបានឈ្លោះប្រកែកគ្នា និងបានប្រកែកយករួចខ្លួនរៀងៗខ្លួន ដោយពួកគេមួយចំនួនបាននិយាយថាៈ នេះគឺជាក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកឋាននរកដែលបានចូលឋាននរកជាមួយពួកអ្នក។ ពេលនោះ អ្នកទាំងនោះក៏បានឆ្លើយតបវិញថាៈ គ្មានការស្វាគមន៍អ្វីចំពោះពួកគេឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាពួកដែលត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរក ដូចដែលពួកយើងបានទទួលនេះដែរ។

មួយក្រុមនៃពួកដែលដើរតាមគេបាននិយាយទៅកាន់មេដឹកនាំរបស់ខ្លួនថាៈ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នក(ឱពួកមេដឹកនាំ) គឺគ្មានការស្វាគមន៍អ្វីសម្រាប់ពួកអ្នកឡើយ ព្រោះពួកអ្នក គឺជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យពួកយើងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺផ្សានេះ ដោយពួកអ្នកបានធ្វើឲ្យពួកយើងវង្វេង និងបានបោកប្រាស់ពួកយើង។ ពិតប្រាកដណាស់ កន្លែងស្នាក់អាស្រ័យដ៏អាក្រក់បំផុត គឺកន្លែងនេះហើយ ដែលជាកន្លែងស្នាក់អាស្រ័យសម្រាប់ទាំងអស់គ្នា នោះគឺឋាននរកជើហាន់ណាំ។

ពួកដែលដើរតាមគេនោះបាននិយាយទៀតថាៈ ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! ជនណាហើយដែលបានធ្វើឲ្យពួកយើងវង្វេងចេញពីការចង្អុលបង្ហាញក្រោយពីការចង្អុលបង្ហាញនោះបានមកដល់ពួកយើងហើយនោះ សូមទ្រង់មេត្តាដាក់ទណ្ឌកម្មទ្វេដងនៅក្នុងឋាននរក(ចំពោះពួកគេ)ផងចុះ។

ហើយពួកក្រអឺតក្រទម ក្អេងក្អាង ដែលបំពាននោះបាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាពួកយើងមិនឃើញពួកបុរសៗដែលកាលនៅលើលោកិយ ពួកយើងធ្លាប់បានចាត់ទុកពួកគេថា ជាពួកមនុស្សអាក្រក់ដែលសាកសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មនោះ ស្ថិតក្នុងឋាននរកជាមួយពួកយើង?

តើការមើលងាយ និងការចំអកឡកឡឺយរបស់ពួកយើងចំពោះពួកគេនោះខុស ដោយពួកគេមិនមែនជាអ្នកដែលសាកសមត្រូវទទួលទណ្ឌកកម្ម ឬក៏ការចំអកឡកឡឺយរបស់ពួកយើងចំពោះពួកគេនោះត្រឹមត្រូវ ដោយពួកគេបានចូលឋាននរកហើយ គ្រាន់តែពួកយើងមិនបានឃើញពួកគេ?

ពិតប្រាកដណាស់ ការឈ្លោះប្រកែកគ្នារបស់ពួកប្រឆាំងនៅថ្ងៃបរលោកដែលយើងបានរៀបរាប់ប្រាប់អ្នកនោះ គឺជារឿងពិតដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យចំពោះវាឡើយ។

ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកប្រឆាំងនៃក្រុមរបស់អ្នកថាៈ តាមពិត ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ ខ្លាចក្រែងទណ្ឌកម្មនោះធ្លាក់មកលើពួកអ្នកដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នកចំពោះទ្រង់ និងការបដិសេធរបស់ពួកអ្នកចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។ ហើយគ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដនោះ គឺមានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាម្ចាស់តែមួយគត់ចំពោះភាពធំធេង លក្ខណៈសម្បត្តិ និងព្រះនាមរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែ ដែលជាអ្នកខ្លាំងពូកែលើសអ្វីៗទាំងអស់។ ដូចនេះ អ្វីៗទាំងអស់ គឺឱនលំទោនទៅចំពោះទ្រង់។

ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ព្រមទាំងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះរវាងវាទាំងពីរ។ ទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះបាបកម្មរបស់អ្នកដែលសារភាពកំហុសក្នុចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។

ចូរអ្នក(អ្នកនាំសារឱមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអានគឺជាដំណឹងដែលមានរឿងរ៉ាវដ៏ធំធេង។

តែពួកអ្នកបែរជាងាកចេញពីដំណឺងដ៏ធំធេងនេះទៅវិញ ដោយពួកអ្នកមិនងាកមើលវាឡើយ។

ខ្ញុំពុំបានដឹងអំពីអ្វីដែលពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានសន្ទនាគ្នានៅក្នុងរឿងបង្កើតព្យាការីអាហ្ទាំនោះទេ ប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីដល់ខ្ញុំ និងមិនបានប្រាប់ខ្ញុំទេនោះ។

តាមពិត អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានផ្តល់វ៉ាហ៊ីមកកាន់ខ្ញុំនេះ គឺដោយសារតែខ្ញុំជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់នូវការដាស់តឿនព្រមានមួយយ៉ាងច្បាស់លាស់ប៉ុណ្ណោះ។

ចូរអ្នកចងចាំ នៅពេលដែលម្ចាស់របស់អ្នកបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ យើងជាអ្នកបង្កើតមនុស្សលោកពីដីឥដ្ឋ គឺព្យាការីអាហ្ទាំ។

ហើយនៅពេលដែលយើងបង្កើតគេ(ព្យាការីអាហ្ទាំ)រួចរាល់ និងបានធ្វើឲ្យគេមានរូបរាងសមសួនពេញលក្ខណៈហើយនោះ ព្រមទាំងបានផ្លុំបញ្ចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេនូវវិញ្ញាណរបស់យើងហើយនោះ ចូរពួកអ្នក(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)ឱនស៊ូជូតទៅចំពោះគេចុះ។

ពេលនោះ បណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងអស់ក៏បានគោរពតាមបទបញ្ជានៃម្ចាស់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេទាំងអស់ក៏បានឱនស៊ូជូតចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំទាំងអស់គ្នា ជាការស៊ូជូតក្នុងន័យលើកតម្កើង(ពុំមែនក្នុងន័យគោរពសក្ការៈនោះទេ) ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលមិនស៊ូជោតនោះឡើយ។

លើកលែងតែអ៊ិព្លីសប៉ុណ្ណោះដែលវាក្រអឺតក្រទម ក្អេងក្អាងមិនព្រមស៊ូជូទចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំឡើយ ហើយដោយសារតែភាពក្រអឺតក្រទមរបស់វាចំពោះបទបញ្ជានៃម្ចាស់របស់វានោះ វាក៏បានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកដែលប្រឆាំង។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលថាៈ ឱអ៊ិព្លីស! តើមានអ្វីដែលរារាំងឯងមិនឲ្យស៊ូជូទចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំដែលយើងបានបង្កើតរូបគេដោយដៃទាំងពីររបស់យើងនោះ? តើភាពក្រអឺតក្រទមនោះឬដែលរារាំងឯងមិនឲ្យស៊ូជូត ឬមួយក៏អ្នកមានភាពក្រអឺតក្រទមចំពោះម្ចាស់របស់ឯងតាំងពីមុនមកហើយ?

អ៊ិព្លីសបានឆ្លើយថាៈ ខ្ញុំល្អជាងអាហ្ទាំ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានបង្កើតខ្ញុំអំពីភ្លើង ហើយទ្រង់បានបង្កើតអាហ្ទាំពីដីឥដ្ឋប៉ុណ្ណោះ។ ហើយតាមការអះអាងរបស់វា(អ៊ិព្លីស) គឺវាយល់ថា ភ្លើងប្រសើរថ្កំថ្កើងជាងដី។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់អ៊ិព្លីសថាៈ ដូច្នេះ ចូរឯងចាកចេញពីឋានសួគ៌ចុះ ព្រោះថា ពិតណាស់ ឯងគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេដាក់បណ្តាសាដែលត្រូវបានជេរស្តីហើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ឯងត្រូវបានគេបណ្តេញចេញពីឋានសួគ៌ រហូតដល់ថ្ងៃតបស្នង ពោលគឺថ្ងៃបរលោក។

អ៊ិព្លីសបាននិយាយថាៈ បើដូច្នេះ សូមទ្រង់មេត្តាពន្យារពេល និងសូមទុកជីវិតដល់ខ្ញុំ រហូតដល់ថ្ងៃដែលទ្រង់ពង្រស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ឲ្យរស់ឡើងវិញផងចុះ។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ឯងគឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានគេពន្យារពេល

រហូតដល់ថ្ងៃដែលត្រូវបានគេកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ដើម្បីបំផ្លាញអ្នក។

អ៊ិព្លីសបាននិយាយថាៈ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ និងភាពខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ថា ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងធ្វើឲ្យកូនចៅរបស់អាហ្ទាំទាំងអស់វង្វេង។

លើកលែងតែជនណាដែលទ្រង់បានការពាររូបគេពីការពង្វក់(ធ្វើឲ្យវង្វេង)របស់ខ្ញុំ និងធ្វើឲ្យគេមានចិត្តស្មោះសក្នុងការគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ការពិត គឺមកអំពីយើង ហើយបន្ទូលរបស់យើង គឺជាការពិត ដោយយើងមិនមានបន្ទូលនូវអ្វីដែលមិនមែនជាការពិតឡើយ។

នៅថ្ងៃបរលោក យើងពិតជានឹងបំពេញនរកជើហាន់ណាំអំពីឯង(អ៊ិព្លីស) និងអ្នកដែលដើរតាមឯងក្នុងការប្រឆាំងក្នុងចំណោមកូនចៅអាហ្ទាំទាំងអស់គ្នា។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ខ្ញុំមិនបានស្នើសុំកម្រៃពីពួកអ្នកចំពោះការផ្សព្វផ្សាយនូវដំបូន្មានទាំងឡាយដែលខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយទៅកាន់ពួកអ្នកនោះឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកដែលប្រឌិតបន្ថែមពីលើអ្វីដែលគេបានបញ្ជាមកចំពោះខ្ញុំ(ឲ្យផ្សព្វផ្សាយវា)នោះដែរ។

គម្ពីរគួរអាននេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីការដាស់រំឭកដល់បណ្តាអ្នកដែលត្រូវទទួលកាតព្វកិច្ចក្នុងចំណោមមនុស្សលោក និងពួកជិននោះឡើយ។

ហើយពួកអ្នកប្រាកដជានឹងបានដឹងពីដំណឹងនៃគម្ពីរគួរអាននេះ ក្រោយពីពេលនេះតទៅ រហូតដល់ពេលពួកអ្នកស្លាប់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអាន គឺជាការពិតពិតប្រាកដមែន។