Аль-Маида 5:110–120

ហើយចូរអ្នកចងចាំ នៅពេលដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់ព្យាការីអ៊ីសាថាៈ ឱអ៊ីសា កូនប្រុសម៉ារីយ៉ាំ! ចូរអ្នកចងចាំនូវឧបការគុណរបស់យើងដែលបានប្រទានឱ្យអ្នក ខណៈដែលយើងបានបង្កើតអ្នកដោយគ្មានឪពុក និងចូរអ្នកចងចាំនូវឧបការគុណរបស់យើងដែលបានប្រទានដល់ម្តាយរបស់អ្នក គឺម៉ារីយ៉ាំ ខណៈដែលយើងបានជ្រើសរើសនាងពីក្នុងចំណោមស្ត្រីទាំងឡាយនៅក្នុងជំនាន់របស់នាង។ ហើយចូរអ្នកចងចាំនូវឧបការគុណដែលយើងបានប្រទានដល់អ្នក ខណៈដែលយើងបានពង្រឹងអ្នកតាមរយៈមាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រេល ដោយឱ្យអ្នកចេះនិយាយទៅកាន់មនុស្ស(តាំងពីអ្នកនៅជាទារក)ដោយអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់អល់ឡោះ ហើយធ្វើឱ្យអ្នកនិយាយទៅកាន់ពួកគេនៅពេលអ្នកមានវ័យចំណាស់នូវអ្វីដែលយើងបានបញ្ជូនអ្នកទៅកាន់ពួកគេ។ ហើយ(ចូរអ្នកចងចាំ)ពីឧបការគុណដែលយើងបានប្រទានឱ្យអ្នក ដោយយើងបានបង្រៀនអក្សរដល់អ្នក និងបានបង្រៀនគម្ពីរតាវរ៉តដល់អ្នក ដែលជាគម្ពីរត្រូវបានបញ្ចុះទៅឱ្យព្យាការីមូសា និងបានបង្រៀនគម្ពីរអិនជីលដល់អ្នក ដែលជាគម្ពីរត្រូវបានបញ្ចុះមកឱ្យអ្នក។ ហើយយើងបានបង្រៀនដល់អ្នកនូវប្រការអាថ៌កំបាំងនៃច្បាប់បញ្ញត្តិ អត្ថប្រយោជន៍ និងបុព្វហេតុរបស់វា។ ហើយចូរអ្នកចងចាំនូវឧបការគុណដែលយើងបានប្រទានដល់អ្នក ដោយអ្នកអាចសូនដីឥដ្ឋធ្វើជារូប ដូចជារូបបក្សី រួចមកអ្នកក៏ផ្លុំវា ហើយវាក៏ក្លាយទៅជាបក្សីមួយក្បាល។ អ្នកអាចព្យាបាលជនពិការភ្នែកពីកំណើតឲ្យមើលឃើញបាន អ្នកអាចព្យាបាលអ្នកមានជំងឺឃ្លង់ ធ្វើឱ្យស្បែករបស់គេក្លាយទៅជាស្អាតវិញបាន។ ហើយអ្នកអាចប្រោសអ្នកស្លាប់ឱ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញដោយការបួងសួងសុំពីអល់ឡោះឲ្យទ្រង់ប្រោសពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ។ រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ គឺ(អាចកើតឡើងបាន)ដោយសារការអនុញ្ញាតពីយើង(អល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយក្នុងចំណោមឧបការគុណដែលយើងបានប្រទានដល់អ្នកដែរនោះ គឺយើងបានរារាំងអម្បូរអ៊ីស្រាអែលពីការប៉ុនប៉ងសម្លាប់អ្នក ពេលដែលអ្នកបាននាំមកឱ្យពួកគេនូវអច្ឆរិយភាពជាច្រើនដ៏ជាក់ច្បាស់។ ប៉ុន្តែពួកគេមួយចំនួនគ្មានអ្វីក្រៅពីការបដិសេធនោះទេ ដោយពួកគេបាននិយាយថាៈ អ្វីដែលព្យាការីអ៊ីសាបាននាំមកនេះ គឺជាមន្តអាគមយ៉ាងច្បាស់ណាស់។

ចូរអ្នក(ព្យាការីអ៊ីសា)ចងចាំនូវឧបការគុណរបស់យើងដែលបានប្រទានឱ្យអ្នក ដោយយើងបានធ្វើឱ្យអ្នកសប្បាយចិត្តដោយមានអ្នកគាំទ្រជាច្រើន ខណៈដែលយើងបានជម្រុញចិត្តទៅដល់ពួកហាវ៉ារីយូន(បណ្តាអ្នកដែលដើរតាមព្យាការីអ៊ីសា)ថាៈ ចូរពួកអ្នកមានជំនឿចំពោះយើង និង(មានជំនឿ)ចំពោះអ្នកចុះ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏បានគោរពតាម និងបានទទួលយក ព្រមទាំងបានឆ្លើយតបវិញថាៈ ពួកយើងបានជឿហើយ ហើយសូមទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង)មេត្ដាធ្វើសាក្សីថា ពួកយើងពិតជាអ្នកប្រគល់ខ្លួន(ជាជនមូស្លីម) និងជាអ្នកដែលគោរពតាមទ្រង់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ នៅពេលដែលពួកហាវ៉ារីយូន(បណ្តាអ្នកដែលដើរតាមព្យាការីអ៊ីសា)បាននិយាយថាៈ តើម្ចាស់របស់អ្នក(ឱព្យាការីអ៊ីសា)អាចបញ្ចុះមកឱ្យពួកយើងនូវតុអាហារមួយពីលើមេឃបានដែរឬទេ នៅពេលអ្នកបួងសួងសុំពីទ្រង់នោះ? ព្យាការីអ៊ីសាបានតបទៅកាន់ពួកគេវិញ ដោយប្រើពួកគេឲ្យកោតខ្លាចអល់ឡោះ និងឱ្យបោះបង់ចោលសំណើរដែលពួកគេបានសុំ ព្រោះរឿងនោះអាចនាំនូវភាពចលាចលដល់ពួកគេ ដោយគាត់(ព្យាការីអ៊ីសា)បាននិយាយប្រាប់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រគល់ក្តីទុកចិត្តលើម្ចាស់របស់ពួកអ្នកក្នុងការស្វែងរកលាភសក្ការៈចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នកជាអ្នកដែលមានជំនឿមែននោះ។

ពួកហាវ៉ារីយូនបាននិយាយទៅកាន់ព្យាការីអ៊ីសាថាៈ ពួកយើងចង់ទទួលទានអាហារនៅលើតុនេះ ដើម្បីឱ្យចិត្ដរបស់ពួកយើងមានភាពនឹងនរដោយ(បានដឹងពី)សមត្ថភាពដ៏ពេញលក្ខណៈរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ និងបញ្ជាក់ថា អ្នកពិតជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ពិតមែន និងដើម្បីឲ្យពួកយើងដឹងកាន់តែច្បាស់ថា អ្វីៗដែលអ្នកនាំមកឱ្យនេះ គឺមកពីអល់ឡោះពិតប្រាកដមែន ហើយពួកយើងនឹងជួយធ្វើសាក្សីលើរឿងនេះសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលគ្មានវត្តមាន។

ពេលនោះ ព្យាការីអ៊ីសាក៏បានឆ្លើយតបទៅតាមការស្នើរសុំរបស់ពួកគេ ហើយគាត់ក៏បានបួងសួងសុំពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ថាៈ ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! សូមទ្រង់មេត្ដាបញ្ចុះតុអាហារមួយពីលើមេឃមកឱ្យពួកយើងផង ដើម្បីពួកយើងនឹងប្រកាន់យកថ្ងៃបញ្ចុះតុអាហារនោះធ្វើជាថ្ងៃបុណ្យដើម្បីជាការដឹងគុណចំពោះទ្រង់ និងដើម្បីជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា ទ្រង់គឺជាព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ ហើយនិងដើម្បីបញ្ជាក់ពីសច្ចៈភាពនូវអ្វីដែលទ្រង់បានតែងតាំងខ្ញុំមក។ ហើយសូមទ្រង់មេត្តាប្រទានលាភសក្ការៈដល់ពួកយើងដែលជួយទ្រទ្រង់ពួកយើងលើការគោរពសក្កាៈចំពោះទ្រង់ផងចុះ។ ហើយទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង) គឺជាអ្នកប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ប្រសើរបំផុត។

ដូចនេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានឆ្លើយតបនឹងការបួងសួងរបស់ព្យាការីអ៊ីសា ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ យើងនឹងបញ្ចុះតុអាហារដែលពួកអ្នកបានស្នើសុំនេះទៅឱ្យពួកអ្នក។ ដូច្នេះ បើជនណាហើយដែលគ្មានជំនឿបន្ទាប់ពី(យើង)បានបញ្ចុះវា(តុអាហារ)ហើយនោះ ចូរកុំឱ្យគេបន្ទោសអ្នកណាក្រៅពីខ្លួនគេឱ្យសោះ។ ពិតណាស់ យើងនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មគេនូវទណ្ឌកម្មមួយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតដែលយើងមិនធ្លាប់បានដាក់ទៅលើអ្នកណាម្នាក់ឡើយ ពីព្រោះគេជាអ្នកដែលឃើញភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ទាំងនេះផ្ទាល់នឹងភ្នែក(តែគេនៅតែមិនជឿ)។ ដូចនេះ ភាពគ្មានជំនឿរបស់គេ គឺជាភាពគ្មានជំនឿដោយសារភាពចចេសរឹងរូស(មិនទទួលយកការពិត)។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានបញ្ចុះតុអាហារមកឱ្យពួកគេ ដើម្បីបញ្ជាក់ឱ្យពួកគេបានឃើញពីការសន្យារបស់ទ្រង់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ នៅពេលដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានសួរទៅកាន់ព្យាការីអ៊ីសា កូនរបស់ម៉ារយ៉ាំ នៅថ្ងៃបរលោកថាៈ ឱអ៊ីសា កូនប្រុសម៉ារីយ៉ាំ! តើអ្នកបាននិយាយទៅកាន់មនុស្សលោកថា ចូរពួកអ្នកយកខ្ញុំ និងម្ដាយរបស់ខ្ញុំធ្វើជាព្រះក្រៅពីអល់ឡោះឬទេ? ព្យាការីអ៊ីសាបានឆ្លើយតបដោយបញ្ជាក់ពីភាពស្អាតស្អំនៃម្ចាស់របស់គាត់ថាៈ មិនគប្បីឡើយសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការនិយាយនូវអ្វីដែលពុំមែនជាការពិតទៅកាន់ពួកគេនោះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបាននិយាយបែបនេះមែន ទ្រង់ប្រាកដជាបានដឹងជាមិនខានឡើយ ព្រោះថា គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ទ្រង់ដឹងទាំងអស់នូវអ្វីដែលលាក់ទុកក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនដឹងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងខ្លួនទ្រង់ឡើយ។ ហើយទ្រង់តែមួយគត់ជាអ្នកដែលមហាដឹងបំផុតនូវរាល់ប្រការអាថ៌កំបាំង ប្រការដែលគេលាក់បាំង និងនិងរាល់ប្រការដែលគេស្តែងឱ្យឃើញ។

ព្យាការីអ៊ីសាបាននិយាយទៅកាន់ម្ចាស់របស់គាត់ទៀតថាៈ ខ្ញុំមិនបាននិយាយទៅកាន់មនុស្សលោកក្រៅពីអ្វីដែលទ្រង់បានប្រើខ្ញុំឱ្យនិយាយនោះទេ គឺប្រើពួកគេឱ្យគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយគត់។ ហើយខ្ញុំជាអ្នកតាមដានលើអ្វីដែលពួកគេកំពុងនិយាយ ដរាបណាខ្ញុំមានវត្តមាននៅក្នុងចំណោមពួកគេ។ តែនៅពេលដែលទ្រង់បានបពា្ចប់រយៈពេលនៃការស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំជាមួយពួកគេ ដោយទ្រង់បានលើកខ្ញុំយកទៅលើមេឃទាំងនៅមានជីវិតនោះ គឺទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ)ជាអ្នកឃ្លាំមើលគ្រប់សកម្មភាពរបស់ពួកគេ។ ហើយទ្រង់ជាសាក្សីលើអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយអាចគេចផុតពីទ្រង់បានទេ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេ និងអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយបន្ទាប់ពីខ្ញុំនោះ ក៏មិនអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានដែរ។

ប្រសិនបើទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ)ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់អាចធ្វើអ្វីចំពោះពួកគេតាមដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយប្រសិនបើទ្រង់ផ្តល់ការអភ័យទោសឱ្យអ្នកដែលមានជំនឿក្នុងចំណោមពួកគេនោះ ក៏គ្មាននរណាមួយអាចរារាំងទ្រង់មិនឱ្យធ្វើដូច្នោះបានដែរ ពីព្រោះ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែបំផុតដែលគ្មានអ្វីអាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតនៅក្នុងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់ព្យាការីអ៊ីសាថាៈ ថ្ងៃនេះ គឺជាថ្ងៃដែលបណ្តាអ្នកមានជំនឿទទួលផលពីការនៀត(ប៉ងប្រាថ្នា) ទង្វើ និងការនិយាយពិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹងទទួលបានឋានសួគ៌ដែលមានទនេ្លជាច្រើនហូរពីក្រោមវិមាននិងដើមឈើរបស់វា ដោយពួកគេស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈ។ ពួកគេនឹងមិនស្លាប់ជាដាច់ខាត។ អល់ឡោះបានពេញចិត្តចំពោះពួកគេ ដោយទ្រង់មិនខឹងសម្បារពួកគេជារៀងរហូត ហើយពួកគេក៏បានពេញចិត្តចំពោះទ្រង់វិញដែរ ដោយសារតែអ្វីដែលពួកគេបានទទួលនៃការសើយសុខដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ ការតបស្នង និងការពេញចិត្តរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេនោះហើយ គឺជាជោគជ័យដ៏ធំធេងបំផុតដែលគ្មានភាពជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ពីព្រោះទ្រង់ជាអ្នកបង្កើតវាទាំងពីរ និងជាអ្នករៀបចំកិច្ចការរបស់វាទាំងពីរ។ ការគ្រប់គ្រងម៉ាខ្លូកទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងវាទាំងពីរ ក៏ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់ដែរ។ ហើយទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។