Аль-Маида 5:18–42

ទាំងពួកយូដា និងពួកណាសរ៉នីសុទ្ធតែបានអះអាងថា ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាបុត្ររបស់អល់ឡោះ និងជាសំណព្វចិត្តរបស់ទ្រង់។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)តបទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ (បើដូច្នោះមែន)ចុះហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកចំពោះបាបកម្មដែលពួកអ្នកបានសាងនោះ? ប្រសិនបើពួកអ្នកគឺជាសំណព្វចិត្តរបស់ទ្រង់ដូចដែលពួកអ្នកបានអះអាងមែននោះ ទ្រង់ពិតជានឹងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកអ្នកដោយការសម្លាប់ និងការប្រែរូបសណ្តាន(ពីមនុស្សទៅជាស្វា)នៅក្នុងលោកិយនេះ និង(ក៏នឹងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នក)ដោយភ្លើងនរកនៅថ្ងៃបរលោកនោះដែរ ពីព្រោះថា ទ្រង់មិនដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះអ្នកដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ជាដាច់ខាត។ តាមពិត ពួកអ្នកគ្រាន់តែជាមនុស្សលោកធម្មតាដូចគេឯងប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះជនណាដែលសាងអំពើល្អក្នុងចំណោមពួកគេនោះ ការតបស្នងរបស់គេគឺឋានសួគ៌ ហើយជនណាដែលសាងអំពើអាក្រក់ លទ្ធផលចុងក្រោយរបស់គេ គឺឋានរនក។ ពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់អភ័យទោសដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយក្តីសណ្តោសប្រណីរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយភាពយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់។ ការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ព្រមទាំងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះរវាងវាទាំងពីរ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះតែមួយគត់។ ហើយចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ជាកន្លែងដែលត្រូវវិលត្រឡប់។

ឱពួកអះលីគីតាបក្នុងចំណោមពួកយូដា និងពួកណាសរ៉នី! ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសាររបស់យើង គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានមកដល់ពួកអ្នកក្រោយពីបានដាច់មួយរយៈនូវការបញ្ជូនបណ្តាអ្នកនាំសារ និងដោយសារតែតម្រូវការចាំបាច់ខ្លាំងដែលត្រូវតែបញ្ជូនគាត់(មូហាំម៉ាត់)មក ដើម្បីកុំឲ្យពួកអ្នកនិយាយដោះសារថាៈ គ្មានអ្នកនាំសារណាម្នាក់បានមកដល់ពួកយើងដែលផ្តល់នូវដំណឹងរីករាយដល់ពួកយើងពីផលបុណ្យរបស់អល់ឡោះ និងព្រមានបន្លាចពួកយើងពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់នោះទេ។ ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ ដែលជាអ្នកផ្តល់ដំណឹងរីករាយ(ដល់ពួកអ្នក)នូវផលបុណ្យរបស់ទ្រង់ និងជាអ្នកព្រមានបន្លាច(ពួកអ្នក)ពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់នោះបានមកដល់ពួកអ្នកហើយ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ ហើយក្នុងចំណោមសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់នោះ គឺការបញ្ជូនបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយ ហើយទ្រង់បានបញ្ចប់ការបញ្ជូនអ្នកនាំសារទាំងនោះ ត្រឹមអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅពេលដែលព្យាការីមូសាបាននិយាយទៅកាន់ក្រុមរបស់គាត់ដែលជាអម្បូរអ៊ីស្រអែលថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នករំលឹកដោយចិត្តរបស់ពួកអ្នក និងដោយអណ្តាតរបស់ពួកអ្នកពីឧបការគុណរបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានមកឱ្យពួកអ្នក ខណៈដែលទ្រង់បានចាត់បញ្ជូននូវបណ្តាព្យាការីជាច្រើន(ចេញពី)ក្នុងចំណោមពួកអ្នក ដែលអំពាវនាវពួកអ្នកទៅកាន់ការចង្អុលបង្ហាញ ហើយទ្រង់បានចាត់តាំងឲ្យពួកអ្នកធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងនូវរាល់កិច្ចការទាំងឡាយដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់(ទទួលបានឯករាជ្យភាព)ក្រោយពីពួកអ្នកធ្លាប់ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់គេដោយត្រូវគេយកធ្វើជាទាសករ។ ហើយទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នកឧបការគុណជាច្រើនរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់មិនដែលប្រទានឲ្យនរណាម្នាក់នៅលើពិភពលោកនៅក្នុងសម័យកាលរបស់ពួកអ្នកនេះឡើយ។

ការីមូសាបានបន្តថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នកចូលទៅកាន់ទឹកដីដ៏ស្អាតស្អំ (ទីក្រុងយេរូសាឡិម និងបរិវេណជុំវិញទីក្រុងនេះ)ដែលអល់ឡោះបានសន្យាចំពោះពួកអ្នកឲ្យចូលទៅទីនោះ និងសម្លាប់ពួកគ្មានជំនឿដែលមាននៅក្នុងទឹកដីនោះចុះ ហើយចូរពួកអ្នកកុំចុះចាញ់នៅចំពោះមុខពួកផ្តាច់ការឱ្យសោះ ជាហេតុធ្វើឲ្យពួកអ្នកក្លាយជាពួកដែលខាតបង់ទាំងក្នុងលោកិយ និងថ្ងៃបរលោក។

ក្រុមរបស់គាត់បានតបមកកាន់គាត់វិញថាៈ ឱមូសា! ពិតណាស់ នៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្អាតស្អំនោះ គឺមានមនុស្សមួយក្រុមដែលខ្លាំងពូកែនិងជាអ្នកក្លាហានបំផុត ដែលពួកនេះបានរារាំងពួកយើងមិនឲ្យចូលទៅ(ក្នុងទីក្រុងនេះ)បាន។ ដូច្នេះ ពួកយើងមិនអាចចូលទៅកាន់ទីនោះបានឡើយដរាបណាពួកគេស្ថិតនៅទីនោះ ពីព្រោះពួកយើងគ្មានកម្លាំងប្រយុទ្ធនឹងពួកគេនោះទេ។ តែប្រសិនបើពួកគេចាកចេញពីទីនោះ ពួកយើងពិតជានឹងចូលទៅកាន់ទីនោះ។

មានបុរសពីរនាក់នៃក្រុមរបស់ព្យាការីមូសាដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះ និងខ្លាចទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់បានប្រទានឧបការគុណដល់គេទាំងពីរតាមរយៈការចង្អុលបង្ហាញ(រូបគេ)ឲ្យគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់នោះ គេទាំងពីរបានជម្រុញក្រុមរបស់ពួកគេឲ្យអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ព្យាការីមូសា ដោយគេទាំងពីរបាននិយាយថាៈ ចូរពួកអ្នកសម្រុកចូលទៅកាន់ក្រុមដែលខ្លាំងពួកែនោះតាមទ្វារក្រុងចុះ។ នៅពេលដែលពួកអ្នកបានសម្រុកចូលតាមច្រកទ្វារ ហើយពួកអ្នកបានចូលដល់ហើយនោះ ពិតណាស់(ដោយការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះ) ពួកអ្នកនឹងទទួលបានជ័យជម្នះលើពួកគេដោយមានទំនុកចិត្តចំពោះការសន្យារបស់អល់ឡោះ និងតាមរយៈប្រកាន់យកមូលហេតុផ្សេងៗ(ដែលនាំឲ្យទទួលបានជ័យជម្នះ) ដូចជាការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងការត្រៀមមធ្យោបាយសម្ភារៈផ្សេងៗ(ដើម្បីប្រយុទ្ធ)។ ហើយចូរពួកអ្នកពឹងផ្អែកទៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ និងប្រគល់ការទុកចិត្តចំពោះទ្រង់ចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នកគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការមានជំនឿ គឺចាំបាច់ត្រូវមានការប្រគល់ការទុកចិត្តចំពោះទ្រង់។

ក្រុមរបស់ព្យាការីមូសានៃអម្បូរអ៊ីស្រាអែលដែលនៅបន្តបំពានលើបទបញ្ជារបស់ព្យាការីរបស់ពួកគេ គឺព្យាការីមូសានោះ បាននិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងនឹងមិនចូលទៅក្នុងទីក្រុងនេះជាដាច់ខាត ដរាបណាពួកមនុស្សដែលខ្លាំងពូកែទាំងនោះនៅទីនោះ។ ចូរអ្នក(ឱមូសា) និងម្ចាស់របស់អ្នកចូលទៅប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកមនុស្សដែលខ្លាំងពូកែទាំងនោះចុះ។ ចំណែកឯពួកយើងវិញ ពួកយើងនឹងនៅនឹងកន្លែងរបស់ពួកយើង ដោយពួកយើងមិនចូលរួមប្រយុទ្ធជាមួយពួកអ្នកទាំងពីរឡើយ។

ព្យាការីមូសាបាននិយាយទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់របស់គាត់ថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! រូបខ្ញុំគ្មានអំណាចគ្រប់គ្រងទៅលើនរណាម្នាក់ក្រៅពីខ្លួនឯង និងបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ ព្យាការីហារូននោះឡើយ។ ហេតុនេះ សូមទ្រង់មេត្តាបំបែករវាងពួកយើងនិងក្រុមមនុស្សដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ និងចាកចេញពីការប្រតិបត្តិចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ផងចុះ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលតបទៅកាន់ព្យាការីរបស់ទ្រង់ គឺព្យាការីមូសាថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានដាក់បម្រាមទៅលើអម្បូរអ៊ីស្រាអែលមិនឲ្យចូលទៅកាន់ទឹកដីដ៏ស្អាតស្អំនេះរយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ពួកគេនឹងវង្វងនៅលើវាលរហោស្ថានដោយដើរវិលវល់ គ្មានគោលដៅឡើយ។ ហេតុនេះ ឱមូសា! ចូរអ្នកកុំព្រួយបារម្ភចំពោះក្រុមមនុស្សដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីដែលពួកគេទទួលរងអំពីទណ្ឌកម្មនោះ គឺដោយសារតែអំពើល្មើស និងអំពើបាបកម្មរបស់ពួកគេនេះឯង។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)និទានប្រាប់ពួកដែលបំពាន ច្រណែនឈ្នានីសក្នុងចំណោមពួកយូដាទាំងនេះពីរឿងរ៉ាវនៃកូនប្រុសទាំងពីររបស់ព្យាការីអាហ្ទាំ(អាដាម) គឺកពេល និងហាពេល ដោយពិតប្រាកដ គ្មានការសង្ស័យនៅក្នុងរឿងនោះ ខណៈដែលគេទាំងពីរបានធ្វើគួរហ្ពាន(តង្វាយ)ដើម្បីបញ្ជិតខ្លួនរបស់គេទាំងពីរទៅកាន់អល់ឡោះ។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានទទួលយកការធ្វើគួរហ្ពាន(ដង្វាយ)ដែលហាពេលបានធ្វើ ដោយសារតែរូបគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាច តែទ្រង់មិនទទួលយកការធ្វើគួរហ្ពាន(ដង្វាយ)របស់កពេលនោះទេ ដោយសារតែគេមិនមែនស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាច។ ពេលនោះ កពេលមិនសុខចិត្តនឹងការ(ដែលអល់ឡោះ)ទទួលយកការធ្វើគួរហ្ពានរបស់ហាពេលដោយក្តីច្រណែនឈ្នានីស ហើយគេបាននិយាយថាៈ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងសម្លាប់ឯង នែហាពេល! ពេលនោះ ហាពេលក៏បានតបវិញថាៈ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ទទួលយកការធ្វើគួរហ្ពានតែពីអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចទ្រង់ដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើអ្នកលើកដៃរបស់អ្នកមកចំពោះខ្ញុំក្នុងបំណងចង់សម្លាប់ខ្ញុំនោះ ខ្ញុំនឹងមិនតបតចំពោះអ្នកវិញដូចអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើនោះឡើយ។ នេះពុំមែនមកពីខ្ញុំកំសាកនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់នៃម៉ាខ្លូកទាំងឡាយ។

ពេលនោះ គេ(ហាពេល)បាននិយាយបំភ័យចំពោះកពេលថាៈ ពិតណាស់ ខ្ញុំចង់ឲ្យបាបកម្មនៃការ(ដែលអ្នក)សម្លាប់ខ្ញុំដោយបំពាននិងភាពជាសត្រូវនេះធ្លាក់ទៅលើអ្នកបន្ថែមទៅលើបាបកម្មរបស់អ្នកដែលមានពីមុនមក។ ពេលនោះ អ្នកនឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកឋាននរកដែលនឹងត្រូវចូលទៅក្នុងវានៅថ្ងៃបរលោក។ ការតបស្នងនេះ គឺជាការតបស្នងចំពោះពួកដែលបំពាន ហើយខ្ញុំមិនចង់ទទួលបាបកម្មនៃការ(ដែលខ្ញុំ)សម្លាប់អ្នក ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេនោះទេ។

ពេលនោះ តណ្ហាដែលអូសទាញទៅរកប្រការអាក្រក់នោះបានមកអូសទាញកពេលឲ្យសម្លាប់ប្អូនប្រុសរបស់គេ ហាពេល ដោយបំពាន ហើយគេក៏ក្លាយទៅជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលខាតបង់ទាំងនៅក្នុងលោកិយ និងបរលោក។

ក្រោយមក អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានបញ្ជូនសត្វក្អែកមួយក្បាលឱ្យមកកកាយដីនៅនឹងមុខកពេលដើម្បីកប់សត្វក្អែកមួយក្បាលទៀតដែលងាប់ដើម្បីជាការបង្រៀនកពេលពីរបៀបបិទបាំងខ្លួនប្រាណ(បញ្ចុះ)សាកសពប្អូនប្រុសរបស់គេ។ នៅពេលនោះ គេក៏បានត្អួញត្អែថាៈ អនិច្ចាហើយខ្ញុំ! តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំអសមត្ថភាពមិនអាចធ្វើដូចសត្វក្អែកនេះដើម្បីបញ្ចុះសពប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបាន? បន្ទាប់មក រូបគេ(កពេល)ក៏ក្លាយទៅជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានវិប្បដិសារី។

ដោយមូលហេតុនៃការដែលកពេលបានសម្លាប់ប្អូនប្រុសរបស់គេនោះហើយទើបយើងបានប្រាប់ដល់អម្បូរអ៊ីស្រាអែលឲ្យបានដឹងថាៈ ជាការពិតណាស់ ជនណាហើយដែលបានសម្លាប់បុគ្គលណាម្នាក់ដោយគ្មានមូលហេតុដែលត្រូវសម្លាប់ ឬបានបង្កវិនាសកម្មនៅលើផែនដីដោយការប្រឆាំង ឬការបង្កសង្គ្រាម គឺរូបគេហាក់បីដូចជាបានសម្លាប់មនុស្សលោកទាំងអស់ដែរ ពីព្រោះគេគ្មានការបែងចែករវាងមនុស្សល្អនិងមនុស្សអាក្រក់។ ហើយជនណាដែលបានទប់ខ្លួនមិនសម្លាប់ជីវិតបុគ្គលណាម្នាក់ដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់ដោយដឹងច្បាស់ពីបម្រាមនៃការសម្លាប់នោះ ហើយរូបគេមិនបានសម្លាប់ទេនោះ ហាក់បីដូចជាគេបានទុកជីវិតមនុស្សលោកទាំងអស់ដូច្នោះដែរ ដោយសារតែទង្វើនោះ គឺផ្តល់នូវសុវត្ថិភាពដល់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ហើយជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើងបានមកដល់អម្បូរអ៊ីស្រាអែលដោយនាំមកនូវភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ និងអំណះអំណាងជាក់ស្តែងជាច្រើន។ តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏ភាគច្រើននៃពួកគេ គឺជាពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះដោយការប្រព្រឹត្តនូវទង្វើបាបកម្ម និងល្មើស(នឹងបទបញ្ជា)នៃបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេដដែល។

ទណ្ឌកម្មសម្រាប់ពួកដែលធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងប្រកាសសង្គ្រាម(នឹងអល់ឡោះ)ដោយភាពជាសត្រូវ និងបង្កវិនាសកម្មនៅលើផែនដីតាមរយៈការកាប់សម្លាប់ ការយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃ និងការកាត់ផ្តាច់ផ្លូវនោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីត្រូវ(កាត់ទោសដោយ)ប្រហារជីវិតដោយមិនបាច់ចងឆ្កាង ឬប្រហារជីវិតដោយចងឆ្កាងលើបង្គោលឈើ ឬត្រូវកាត់ដៃខាងស្តាំនិងជើងខាងឆ្វេងរបស់ពួកគេ(កាត់ដៃជើងឆ្លាស់គ្នា) ឬក៏ត្រូវនិរទេសចេញពីស្រុកភូមិនោះទេ។ ទណ្ឌកម្មនោះ គឺជាការបកអាក្រាតចំពោះពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះ។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។

លើកលែងតែបណ្តាអ្នកដែលបានសារភាពកំហុសនៃអ្នកដែលបានធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងទាំងនោះមុនពេលដែលពួកអ្នក(ឱពួកមេដឹកនាំ)មានសមត្ថភាពចាប់ពួកគេបាន។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកដឹងចុះថា ពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាអភ័យទោសដល់ពួកគេក្រោយពីការសារភាពកំហុស និងមហាអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេ ហើយក្នុងចំណោមក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេនោះ គឺការជម្រុះចោលនូវការដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយអនុវត្តនូវរាល់បទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងឲ្យឆ្ងាយពីប្រការទាំងឡាយណាដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។ ហើយចូរពួកអ្នកស្វែងរកការបញ្ជិតខ្លួនអំពីទ្រង់តាមរយៈការអនុវត្តនូវអ្វីដែលទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើចំពោះពួកអ្នក និងចៀសឆ្ងាយពីអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ពួកអ្នក។ ហើយចូរពួកអ្នកតស៊ូ(ប្រយុទ្ធ)នឹងពួកប្រឆាំងដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីទ្រង់ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកអ្នកចង់បាន និងបានចៀសឆ្ងាយពីអ្វីដែលពួកអ្នកភ័យខ្លាចប្រសិនបើពួកអ្នកធ្វើបានដូច្នោះនោះ។

ជាការពិតណាស់ ពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ប្រសិនបើគេកំណត់ឲ្យពួកគេម្នាក់ៗមានកម្មសិទ្ធិលើអ្វីៗទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះ និងមានអ្វីដែលដូចនឹងផែនដីនេះទៀត(មកបន្ថែម) ហើយពួកគេយកវាទាំងនោះទៅលោះខ្លួនរបស់ពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោកក៏ដោយ ក៏គេមិនទទួលយកនូវការលោះនោះពីពួកគេដែរ ហើយពួកគេនឹងត្រូវទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុត។

ពួកគេមានបំណងចង់ចេញពីឋាននរកនៅពេលដែលពួកគេបានចូលទៅក្នុងវាហើយនោះ។ តើពួកគេអាចទទួលបានសិទ្ធិបែបនោះឬ? ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេមិនអាចចេញពីវាបានជាដាច់ខាត ហើយពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មជារៀងរហូតនៅក្នុងឋាននរកនោះ។

ចំពោះចោរប្រុស និងចោរស្រី ចូរពួកអ្នក(ឱចៅក្រមទាំងឡាយ)កាត់ដៃខាងស្តាំរបស់ចោរទាំងពីរភេទនេះចុះ ជាការតបស្នងចំពោះពួកគេទាំងពីរ និងជាទណ្ឌកម្មមកពីអល់ឡោះចំពោះពួកគេទាំងពីរ ដោយសារតែអ្វីដែលគេទាំងពីរបានប្រព្រឹត្តនៃការយកទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកដទៃដោយខុសច្បាប់នោះ និងដើម្បីជាការបំភ័យដល់គេទាំងពីរក៏ដូចជាអ្នកដទៃទៀត(កុំឲ្យប្រព្រឹត្តដូចនោះ)ផងដែរ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែបំផុតដែលគ្មានអ្វីមួយអាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតចំពោះការកំណត់របស់ទ្រង់ និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

ក៏ប៉ុន្តែ ចំពោះចោរទាំងឡាយដែលបានសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះ ហើយបានកែប្រែទង្វើរបស់គេ(កែខ្លួន)វិញនោះ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ពិតជាទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់គេដោយក្តីសណ្តោសប្រណីរបស់ទ្រង់។ ពិតណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំបម្រើទ្រង់ដែលបានសារភាពកំហុស និងមហាអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះបំផុតពួកគេ។ ក៏ប៉ុន្តែ ការដាក់ទោសទណ្ឌចំពោះគេ(ចោរ)នោះ គឺមិនអាចរួចផុតដោយសារការសារភាពកំហុស(ចំពោះអល់ឡោះ)នោះទេ ប្រសិនបើកិច្ចការនោះបានទៅដល់ដៃចៅក្រម ឬអ្នកជំនុំជម្រះក្តីហើយនោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានដឹងហើយថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអំណាចគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ដែលទ្រង់ចាត់ចែងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងមេឃនិងផែនដីតាមដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយពិតណាស់ ទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយភាពយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ក៏អភ័យទោសចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាផងដែរដោយក្តីសណ្តោសប្រណីរបស់ទ្រង់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់! ចូរអ្នកកុំព្រួយបារម្ភដោយសារតែពួក(ពួកពុតត្បុត)ដែលប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុងការបង្ហាញពីទង្វើប្រឆាំងរបស់ពួកគេដើម្បីពួកគេធ្វើឲ្យអ្នកខឹងសម្បារ ដែលពួកគេបង្ហាញឱ្យឃើញនូវភាពមានជំនឿរបស់ពួកគេ និងលាក់ទុកនូវភាពគ្មានជំនឿនោះ។ ហើយចូរអ្នកកុំព្រួយបារម្ភដោយសារតែពួកយូដា ដែលពួកគេស្តាប់និងទទួលយកនូវពាក្យភូតកុហកនៃថ្នាក់ដឹកនាំកំពូលៗរបស់ពួកគេ។ ពួកគេធ្វើតាមមេដឹកនាំរបស់ពួកគេទាំងងងឹតងងុលដែលពួកគេមិនធ្លាប់បានមករកអ្នកឡើយ ជាការដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះអ្នក។ ពួកគេកែប្រែពាក្យបន្ទូលរបស់អល់ឡោះនៅក្នុងគម្ពីរតាវរ៉តឲ្យស្របតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេ(ពួកមេដឹកនាំ)បាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលដើរតាមពួកគេថាៈ ប្រសិនបើច្បាប់របស់មូហាំម៉ាត់ស្របតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពួកអ្នកនោះ ចូរពួកអ្នកធ្វើតាមចុះ។ តែប្រសិនបើវាខុសនឹងចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពួកអ្នកនោះ ចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្នអំពីវា។ ហើយជនណាក្នុងចំណោមមនុស្សលោកដែលអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាធ្វើឲ្យគេវង្វេងនោះ គឺអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នឹងមិនឃើញមានអ្នកការពារពួកគេពីភាពវង្វេងនោះទេ និងក៏មិនឃើញមានអ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់មាគ៌ាដែលត្រឹមត្រូវនោះដែរ។ ពួកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះនៃពួកយូដា និងពួកពុតត្បុតនោះ គឺជាពួកដែលអល់ឡោះមិនចង់សម្អាតចិត្តពួកគេពីភាពគ្មានជំនឿឡើយ។ ពួកគេនឹងទទួលនូវភាពអាម៉ាស់ជាទីបំផុតនៅក្នុងលោកិយនេះ។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត នោះគឺទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរក។

ពួកយូដាទាំងនោះ គឺជាពួកដែលចូលចិត្តស្តាប់នូវពាក្យភូតកុហកបំផុត និងចូលចិត្តស៊ីទ្រព្យសម្បត្តិដែលគេហាមឃាត់ ដូចជាស៊ីប្រាក់ការជាដើម។ ដូចនេះ ប្រសិនបើពួកគេស្វែងរកការកាត់សេចក្តីពីអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ចូរអ្នកកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេចុះប្រសិនបើអ្នកចង់ ឬបោះបង់មិនកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេក៏បានប្រសិនបើអ្នកចង់។ ដូច្នេះ អ្នកមានជម្រើសពីរ។ ប្រសិនបើអ្នកបោះបង់មិនកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេទេនោះ ក៏ពួកគេពិតជាមិនអាចបង្កនូវគ្រោះថ្នាក់អ្វីមួយដល់អ្នកបានដែរ។ តែប្រសិនបើអ្នកកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេនោះ ចូរអ្នកកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេដោយភាពយុត្តិធម៌ចុះ ទោះបីជាពួកគេជាពួកបំពាន និងជាសត្រូវ(នឹងអ្នក)ក៏ដោយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្រឡាញ់បណ្តាអ្នកដែលយុត្តិធម៌នៅក្នុងការកាត់សេចក្តីរបស់ពួកគេ បើទោះបីជាអ្នកដែលគេត្រូវកាត់សេចក្តីឲ្យនោះ គឺជាសត្រូវររបស់អ្នកដែលកាត់សេចក្តីឲ្យក៏ដោយ។