Аль-Араф

អាលីហ្វ ឡាម មីម សទ (បានបកស្រាយរួចហើយនៅដើមដំបូងនៃជំពូក អាល់ហ្ពាករ៉ោះ)

គម្ពីរគួរអាន គឺជាគម្ពីរមួយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះវាមកកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកកុំឲ្យមានការចង្អៀតចង្អល់នៅក្នុងទ្រូងរបស់អ្នកអំពីវា ហើយចូរកុំមានការសង្ស័យ(ចំពោះវា)ឲ្យសោះ។ ទ្រង់បានបញ្ចុះវាទៅកាន់អ្នកដើម្បីឲ្យអ្នកព្រមានបន្លាចដល់មនុស្សលោក និងដើម្បីឲ្យអ្នកយកវាធ្វើជាភស្តុតាង ព្រមទាំងដើម្បីជាការរំលឹកដល់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាអ្នកដែលទាញយកផលប្រយោជន៍ពីការរំលឹកនេះ។

ចូរពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)ប្រតិបត្តិតាមគម្ពីរ(គួរអាន)ដែលម្ចាស់របស់ពួកអ្នកបានបញ្ចុះមកឲ្យពួកអ្នក និងប្រតិបត្តិតាមមាគ៌ា(ស៊ុណ្ណះ)ព្យាការីរបស់ពួកអ្នកចុះ។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំដើរតាមទំនើងចិត្តរបស់ជនទាំងឡាយដែលពួកអ្នកឃើញថាពួកគេគឺមេដឹកនាំរបស់ស្ហៃតន ឬជាមេដឹកនាំដែលអាក្រក់ ដោយពួកអ្នកយកពួកគេធ្វើជាមេដឹកនាំដោយបោះបង់ចោល(មិនអនុវត្តន៍)នូវអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះមកឲ្យពួកអ្នកដើម្បីបំពេញតាមទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីដែលពួកអ្នកចងចាំ គឺតិចតួចបំផុត។ ប្រសិនបើពួកអ្នកចងចាំនោះ ប្រាកដជាពួកអ្នកនឹងមិនទទួលឥទ្ធិពលពីអ្វីផ្សេងក្រៅសេចក្តីពិតនោះឡើយ ហើយពួកអ្នកនឹងដើរតាមអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ពួកអ្នកបាននាំមក និងអនុវត្តន៍តាមវា ព្រមទាំងបោះបង់ចោលអ្វីដែលផ្សេងពីវាជាមិនខាន។

មានស្រុកភូមិជាច្រើនដែលយើងបានបំផ្លាញវាដោយទណ្ឌកម្មរបស់យើងនៅពេលដែលពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើការប្រឆាំង និងភាពវរង្វង។ ដូចនេះ យើងក៏បានបញ្ចុះនូវទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លារបស់យើងទៅកាន់វា(ភូមិស្រុក) ខណៈពេលដែលពួកគេ(អ្នកភូមិ)កំពុងគេងលក់នៅពេលយប់ ឬកំពុងតែសម្រាកនៅពេលថ្ងៃ។ ពេលនោះ ពួកគេគ្មានលទ្ធភាពការពារខ្លួនរបស់ពួកគេពីទណ្ឌកម្មនោះឡើយ ហើយព្រះនានារបស់ពួកគេដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈនោះ ក៏មិនអាចការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះបាននោះដែរ។

ហើយបន្ទាប់ពីទណ្ឌកម្មបានធា្លក់ទៅលើពួកគេរួចមក ពួកគេគ្មានអ្វីក្រៅពីការទទួលស្គាល់ចំពោះការបំពានរបស់ពួកគេដោយការប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។

ហើយនៅថ្ងៃបរលោក យើងពិតជានឹងសួរប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលយើងបានបញ្ជូនអ្នកនាំសាររបស់យើងទៅកាន់ពួកគេនោះនូវអ្វីដែលពួកគេបានឆ្លើយតបចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងនោះ។ ហើយយើងក៏ពិតជានឹងសួរបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើងចំពោះការផ្សព្វផ្សាយនូវអ្វីដែលគេបានដាក់បទបញ្ជាឲ្យពួកគេផ្សព្វផ្សាយ និងអំពីអ្វីដែលប្រជាជាតិរបស់ពួកគេបានឆ្លើយតបចំពោះពួកគេដែរ។

ហើយយើងប្រាកដជានឹងរៀបរាប់ប្រាប់ដល់ម៉ាខ្លូកទាំងអស់នូវទង្វើរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានសាងនៅលើលោកិយនេះដោយការដឹងរបស់យើង។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងគឺជាអ្នកដែលដឹងបំផុតនូវទង្វើទាំងអស់របស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត)ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីយើងបាននោះឡើយ។ ហើយយើងពុំមែនជាអ្នកអវត្តមានពីពួកគេ(មិននៅជាមួយពួកគេ)នោះទេ ទោះជាក្នុងពេលណាមួយក៏ដោយ។

ហើយការថ្លឹងទង្វើរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺមានភាពយុត្តិធម៌បំផុតដោយគ្មានភាពលម្អៀង និងភាពអយុត្តិធម៌នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលនៅពេលដែលគេថ្លឹង(ទង្វើនោះ) ទង្វើល្អរបស់គេមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងទង្វើអាក្រក់របស់គេនោះ ពិតណាស់ អ្នកទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលទទួលបានជោគជ័យ ដោយទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកគេស្នើសុំ ហើយរួចផុតពីអ្វីដែលពួកគេភ័យខ្លាច។

រីឯជនណាហើយដែលទង្វើអាក្រក់របស់គេមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងទង្វើល្អនៅក្នុងពេលថ្លឹង(ទង្វើ)នោះ ពួកទាំងនោះហើយគឺជាពួកដែលខាតបង់ខ្លួនឯងដោយបានបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងរណ្តៅនៃភាពអន្តរាយនៅថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែពួកគេប្រឆាំងនឹងបណ្តាភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតទីកន្លែងសម្រាប់ពួកអ្នក(ឱកូនចៅអាហ្ទាំ)នៅលើភពផែនដីនេះ ហើយយើងក៏បានរៀបចំការរស់នៅសម្រាប់ពួកអ្នកនៅលើវាផងដែរ។ ដូច្នេះ ចាំបាច់លើពួកអ្នកត្រូវថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះរឿងនេះ។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្វីដែលពួកអ្នកដឹងគុណនោះ គឺតិចតួចបំផុត។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតឪពុករបស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) គឺព្យាការីអាហ្ទាំ ក្រោយមក យើងបានធ្វើឲ្យគេមានរូបរាង និងមានលក្ខណៈសមសួន ។ ក្រោយមកទៀត យើងបានបញ្ជាទៅកាន់បណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយឲ្យស៊ូជោត(ទៅកាន់គេ)ជាការលើកតម្កើងចំពោះរូបគេ។ ពេលនោះ ពួកគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)ក៏បានអនុវត្តតាមបទបញ្ជានេះ ហើយពួកគេក៏ស៊ូជោតចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំ លើកលែងតែអ៊ីព្លីសប៉ុណ្ណោះដែលបដិសេធមិនព្រមស៊ូជោត ដោយសារតែភាពក្រអឺតក្រទម និងរឹងរូស(របស់វា)។

(ពេលនោះ)អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់អ៊ីព្លីសក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសថាៈ តើអ្វីទៅដែលរារាំងឯងមិនឲ្យអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់យើងដែលបានប្រើឯងឲ្យស៊ូជោតចំពោះព្យការីអាហ្ទាំនោះ? អ៊ីព្លីសបានឆ្លើយតបចំពោះម្ចាស់របស់វាវិញថាៈ អ្វីដែលរារាំងខ្ញុំ(មិនឲ្យស៊ូជោតចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំ)នោះ គឺដោយសារតែខ្ញុំល្អប្រសើរជាងគាត់(អាហ្ទាំ)។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានបង្កើតរូបខ្ញុំអំពីភ្លើង ហើយទ្រង់បានបង្កើតគាត់អំពីដី ហើយភ្លើង គឺល្អប្រសើរថ្លៃថ្លាជាងដី។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលទៅកាន់វាទៀតថាៈ ចូរឯងចុះចេញពីឋានសួគ៌នេះភ្លាម។ វាមិនសាកសមទេសម្រាប់ឯងដែលក្អេងក្អាងនៅទីនេះ ពីព្រោះវាជាកន្លែងរបស់អ្នកដែលល្អប្រសើរ និងអ្នកដែលស្អាតស្អំ។ ដូច្នេះ គេមិនអនុញ្ញាតឲ្យឯងរស់នៅទីនេះទៀតនោះទេ។ ពិតណាស់ឯង(នែអ៊ីព្លីស) គឺស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលទាបថោកបំផុត ប្រសិនបើឯងយល់ថា ខ្លួនឯងល្អប្រសើរជាងព្យាការីអាហ្ទាំនោះ។

អ៊ីព្លីសបាននិយាយថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាទុកពេលដល់ខ្ញុំរហូតដល់ថ្ងៃដែលគេពង្រស់ឡើងវិញ(ថ្ងៃបរលោក) ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចអូសទាញអ្នកដែលខ្ញុំអាចអូសទាញពួកគេបានក្នុងចំណោមមនុស្សលោកទាំងឡាយផងចុះ។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់វាវិញថាៈ ពិតណាស់ឯង(នែអ៊ីព្លីស) គឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបានគេពន្យារពេលឲ្យ ដែលពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវគេបានកត់ត្រាឲ្យពួកគេនូវសេចក្តីស្លាប់នៅថ្ងៃដែលគេផ្លំត្រែលើកទីមួយខណៈដែលម៉ាខ្លូកទាំងអស់ត្រូវស្លាប់ លើកលែងតែអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលជាអ្នកបង្កើតពួកគេតែមួយគត់(ដែលនៅជាអមតៈ)។

អ៊ីព្លីសបាននិយាយថាៈ ដោយសារតែទ្រង់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំវង្វេងរហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំបោះបង់នូវការអនុវត្តបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ដែលប្រើឲ្យស៊ូជោតចំពោះអាហ្ទាំនោះ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងព្យាយាមអូសទាញកូនចៅអាហ្ទាំឲ្យចេញពីមាគ៌ារបស់ទ្រង់ដ៏ត្រឹមត្រូវជាមិនខាន ដើម្បីខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យពួកគេបែរចេញនិងវង្វេងចេញពីមាគ៌ារបស់ទ្រង់ ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំបានវង្វេងចេញពីការស៊ូជោតចំពោះអាហ្ទាំដែលជាឪពុករបស់ពួកគេដូច្នោះដែរ។

ក្រោយមកទៀត ខ្ញុំប្រាកដជានឹងទៅរំខានពួកគេពីគ្រប់ទិសទាំងអស់ តាមរយៈការធ្វើឲ្យពួកគេលះបង់បរលោក(មិនសាងទង្វើកុសលសម្រាប់ថ្ងៃបរលោក) ហើយស្រឡាញ់ងប់ងល់នឹងលោកិយ បង្កើតឲ្យពួកគេនូវភាពសង្ស័យ ហើយនិងតុបតែងលំអនូវចំណង់តណ្ហារបស់ពួកគេ។ ហើយទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ)នឹងមិនឃើញថា ពួកគេភាគច្រើន គឺជាអ្នកដែលដឹងគុណចំពោះទ្រង់នោះឡើយដោយសារតែខ្ញុំបោកបញ្ឆោតពួកគេឲ្យប្រឆាំងនឹងទ្រង់។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់វាវិញថាៈ ចូរឯង(នែអ៊ីព្លីស)ចុះចេញពីឋានសួគ៌នេះដោយត្រូវគេស្អប់ខ្ពើម និងត្រូវគេបណ្តេញចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះចុះ។ ហើយយើងប្រាកដជានឹងបំពេញរនកជើហាន់ណាំនៅថ្ងៃបរលោកដោយរូបឯង និងអ្នកទាំងឡាយដែលដើរតាមឯង គោរពតាមឯង ហើយប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់គេ(ទាំងអស់គ្នា)ជាមិនខាន។

អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់ព្យាការីអាហ្ទាំថាៈ ឱអាហ្ទាំ! ចូរអ្នកនិងភរិយារបស់អ្នក ហាវ៉ាក ស្នាក់នៅក្នុងឋានសួគ៌នេះចុះ ហើយចូរអ្នកទាំងពីរទទួលទាននូវអ្វីដែលល្អៗដែលមាននៅក្នុងឋានសួគ៌នេះតាមអ្វីដែលអ្នកទាំងពីរប្រាថ្នា។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកទាំងពីរមិនត្រូវទទួលទានផ្លែឈើពីដើមឈើមួយដើមនេះជាដាច់ខាត(ជាដើមឈើដែលអល់ឡោះបានកំណត់វាជាព្រំដែនសម្រាប់គេទាំងពីរនាក់)។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរទទួលទានវាក្រោយពីយើងបានហាមឃាត់អ្នកទាំងពីរហើយនោះ អ្នកទាំងពីរនឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះហើយ។

ហើយអ៊ីព្លីសបាននិយាយញុះញង់ អូសទាញពួកគេទាំងពីរ(ព្យាការីអាហ្ទាំ និងភរិយារបស់គាត់ ហាវ៉ាក)ដោយស្ងាត់ៗ ដើម្បីលាតត្រដាងឲ្យពួកគេទាំងពីរបានឃើញនូវកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់ពួកគេទាំងពីរដែលគេ(អល់ឡោះ)បានបិតបាំងមិនឲ្យគេទាំងពីរមើលឃើញ ហើយវាបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេទាំងពីរនាក់ថាៈ ការដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ហាមឃាត់អ្នកទាំងពីរមិនឲ្យបរិភោគផ្លែឈើដែលចេញពីដើមឈើនេះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីទ្រង់មិនពេញចិត្តនឹងឲ្យអ្នកទាំងពីរក្លាយជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ ឬក៏មិនពេញចិត្តនឹងឲ្យអ្នកទាំងពីរក្លាយជាអ្នកដែលមានជីវិតអមតៈនៅក្នុងឋានសួគ៌នេះនោះឡើយ។

ហើយវាក៏បានស្បថនឹងអល់ឡោះនៅចំពោះមុខពួកគេទាំងពីរថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកផ្តល់យោបល់ដល់អ្នកទាំងពីរ(ឱអាហ្ទាំ និងហាវ៉ាក)ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានចង្អុលបង្ហាញអ្នកទាំងពីរចំពោះវានោះ។

ដូច្នេះ វាបានព្យាយាមធ្វើឲ្យពួកគេទាំងពីរឃ្លាតចេញពីកន្លែងដែលពួកគេទាំងពីរធ្លាប់រស់នៅដោយការកុហកនិងបោកប្រាស់។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលគេទាំងពីរទទួលទានផ្លែឈើពីដើមឈើដែលគេបានហាមឃាត់គេទាំងពីរមិនឲ្យបរិភោគនោះ ភាពអាក្រាតនៃកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានលាតត្រដាងឡើង ហើយគេទាំងពីរក៏បានបេះស្លឹកឈើឋានសួគ៌មកបិតបាំងកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់ពួកគេ។ ពេលនោះ ម្ចាស់របស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានហៅពួកគេទាំងពីរដោយបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថាៈ តើយើងមិនបានហាមឃាត់អ្នកទាំងពីរមិនឲ្យបរិភោគផ្លែឈើដែលបានមកពីដើមឈើមួយដើមនេះ និងបានព្រមានប្រាប់អ្នកទាំងពីរថា ពិតប្រាកដណាស់ស្ហៃតន គឺជាសត្រូវយ៉ាងពិតប្រាកដចំពោះអ្នកទាំងពីរទេឬ?

ព្យាការីអាហ្ទាំ និង(ភរិយារបស់គាត់)ហាវ៉ាក បានបួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! ពួកយើងបានបំពានលើខ្លួនឯងដោយជ្រុលជ្រួសធ្វើនូវប្រការដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ពួកយើងមិនឲ្យបរិភោគផ្លែឈើនោះ។ ប្រសិនបើទ្រង់មិនអភ័យទោសដល់ពួកយើងនូវបាបកម្មរបស់ពួកយើង និងមិនមានក្តីមេត្តាករុណាមកចំពោះពួកយើងទេនោះ ពួកយើងច្បាស់ជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលខាតបង់ដោយការបាត់បង់នូវលាភសំណាងរបស់ពួកយើងទាំងនៅក្នុងលោកិយនិងនៅថ្ងៃបរលោកជាមិនខានឡើយ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំ ហាវ៉ាក និងអ៊ីព្លីសថាៈ ចូរពួកអ្នកចុះចេញពីឋានសួគ៌នេះទៅកាន់ភពផែនដីចុះ ហើយពួកអ្នកនឹងក្លាយជាសត្រូវរវាងគ្នានឹងគ្នា។ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នកនៅលើផែនដីនោះ គឺជាកន្លែងសម្រាប់ពួកអ្នករស់នៅរហូតដល់ពេលកំណត់ និងសោយសុខជាមួយនឹងអ្វីដែលមាននៅទីនោះរហូតដល់ថ្ងៃអវសាន(នៃជីវិត)។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅចំពោះព្យាការីអាហ្ទាំ ហាវ៉ាក និងកូនចៅពូជពង្សរបស់ពួកគេទាំងពីរថាៈ នៅលើភពផែនដីនេះ ពួកអ្នកនឹងមានជីវិតរស់នៅលើវាក្នុងរយៈពេលមួយដែលត្រូវបានអល់ឡោះកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ ហើយពួកអ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ ហើយនឹងត្រូវគេបញ្ចុះនៅលផែនដីនោះវិញ។ ក្រោយមកទៀត គេនឹងពង្រស់ពួកអ្នកទាំងអស់គ្នាចេញពីផ្នូរមកវិញ(នៅថ្ងៃបរលោក)។

ឱកូនចៅអាហ្ទាំ(មនុស្សលោក)! ជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតសម្រាប់ពួកអ្នកនូវសម្លៀកបំពាក់ដែលចាំបាច់សម្រាប់បិទបាំងកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់ពួកអ្នក ហើយយើងក៏បានបង្កើតសម្រាប់ពួកអ្នកផងដែរនូវសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់តុបតែងលម្អខ្លួនប្រាណរបស់ពួកអ្នកនៅក្នុងចំណោមមនុស្សលោកទាំងឡាយ។ ចំណែកឯសម្លៀកបំពាក់នៃការកោតខ្លាច (ពោលគឺការប្រតិបត្តិតាមនូវរាល់បទបញ្ជារបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើ និងចៀសវាងឲ្យឆ្ងាយពីបម្រាមទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់) គឺវាល្អប្រសើរជាងសម្លៀកបំពាក់(សម្រាប់បិទបាំងរាងកាយនិងសម្រាប់តុបតែងលម្អ)ទាំងនោះទៅទៀត។ សម្លៀកបំពាក់ដែលបានលើកឡើងនេះ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមសញ្ញាភស្តុតាងរបស់អល់ឡោះដែលបង្ហាញទៅលើសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ សង្ឃឹមថា ពួកអ្នកនឹងចងចាំនូវឧបការគុណទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលបានប្រទានដល់ពួកអ្នក ហើយថ្លែងអំណរគុណទៅលើឧបការគុណទាំងនោះ។

ឱកូនចៅអាហ្ទាំ! ចូរកុំឲ្យស្ហៃតនបោកបញ្ឆោតពួកអ្នកតាមរយៈការតុបតែងលម្អនូវអំពើល្មើស(ឲ្យមើលទៅឃើញថាល្អ) ដោយការបោះបង់ចោលនូវសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់បិទបាំងរាងកាយ ឬបោះបង់នូវសម្លៀកបំពាក់នៃការកោតខ្លាចឲ្យសោះ។ ជាការពិតណាស់ វាធ្លាប់បានបោកប្រាស់ឪពុកម្តាយទាំងពីរបស់ពួកអ្នក ដោយការតុបតែងលម្អឲ្យគេទាំងពីរបរិភោគផ្លែឈើ(ពីដើមឈើដែលយើងបានហាឃាត់) ហើយជាលទ្ធផល ធ្វើឲ្យយើងបណ្តេញគេទាំងពីរចេញពីឋានសួគ៌ និងធ្វើឲ្យកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់ពួកគេទាំងពីរបានលាតត្រដាង(ស្ថិតក្នុងភាពអាក្រាត)។ ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតននិងបក្សពួករបស់វាអាចមើលឃើញពួកអ្នក ក៏ប៉ុន្តែពួកអ្នកមិនអាចមើលពួកវាឃើញឡើយ។ ហេតុនេះ ចាំបាច់លើពួកអ្នកត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នអំពីវានិងបក្សពួករបស់វា។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានធ្វើឲ្យស្ហៃតនក្លាយជាមេដឹកនាំសម្រាប់ពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ។ រីឯបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដែលជាអ្នកសាងទង្វើកុសលវិញ ពួកវាគ្មានផ្លូវណាអាចធ្វើអ្វីពួកគេបានឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលពួកមុស្ហរីគីនបានប្រព្រឹត្តនូវទង្វើអាក្រក់ណាមួយដូចជា ការធ្វើស្ហ៊ីរិក ដើរតវ៉ាហ្វ(ប្រទក្សិណ)ជុំវិញកាក់ហ្ពះដោយអាក្រាតកាយ និងទង្វើផ្សេងពីនេះទៀតនោះ ពួកគេយកលេសថា ពួកគេធ្លាប់បានឃើញជីដូនជីតារបស់ពួកគេប្រព្រឹត្តបែបនេះដែរ ហើយថាពិតណាស់អល់ឡោះបានប្រើពួកគេឲ្យធ្វើដូច្នោះ។ ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)តបទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនបានប្រើនរណាម្នាក់ឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានហាមឃាត់មិនឲ្យធ្វើវាថែមទៀត។ ដូចនេះ ហេតុអ្វីបានជាពូកអ្នកអះអាងយ៉ាងដូច្នោះចំពោះទ្រង់ទៅវិញ ឬមួយពួកអ្នក(ឱពួកមុស្ហរីគីន) និយាយកុហក និងបំផ្លើសលើអល់ឡោះនូវអ្វីដែលពួកអ្នកមិនដឹងឬ?

ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានប្រើឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពយុត្តិធម៌ ហើយទ្រង់មិនបានប្រើឲ្យប្រព្រឹត្តនូវទង្វើអសីលធម៌ និងអំពើទុច្ចរិតនោះឡើយ។ ហើយទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នកឲ្យមានភាពស្មោះសក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់នៅគ្រប់កន្លែងទាំងអស់ ជាពិសេសគឺនៅក្នុងម៉ាស្ជិត ហើយពួកអ្នកត្រូវបួងសួងសុំពីទ្រង់តែមួយគត់ដោយចិត្តជ្រះថ្លាក្នុងការគោរពប្រណិបត្តិ។ ដូចដែលទ្រង់បានបង្កើតពួកអ្នកពីគ្មានអ្វីសោះកាលពីដំបូងនោះដែរ ទ្រង់នឹងត្រឡប់ពួកអ្នកឲ្យរស់រានមានជីវិតសារជាថ្មីម្តងទៀត(នៅថ្ងៃបរលោក)។ ពិតណាស់ អ្នកដែលមានសមត្ថភាពក្នុងការចាប់ផ្តើមបង្កើតពួកអ្នកនោះ ក៏ជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពក្នុងការត្រឡប់ពួកអ្នក និងពង្រស់ពួកអ្នកឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀត(នៅថ្ងៃបរលោក)ដែរ។

អល់ឡោះទ្រង់បានបង្កើតមនុស្សជាពីរក្រុមគឺ ៖ មួយក្រុមក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺទ្រង់បានចង្អុលបង្ហាញដល់គេ ព្រមទាំងសម្រួលដល់គេនូវមូលហេតុទាំងឡាយដែលនាំទៅកាន់ការចង្អុលបង្ហាញ និងបង្វែររូបគេចេញពីប្រការទាំងឡាយដែលរារាំងពីការចង្អុលបង្ហាញនេះ។ រីឯមួយក្រុមទៀត ពិតណាស់ពួកគេគឺជាពួកដែលវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ។ នោះគឺដោយសារតែពួកគេបានយកស្ហៃតនធ្វើជាអ្នកគាំពារក្រៅពីអល់ឡោះដែលនាំឲ្យពួកគេទទួលបាននូវភាពល្ងង់ខ្លៅអវិជ្ជា ហើយពួកគេគិតស្មានថា ពិតណាស់ពួកគេគឺជាអ្នកដែលទទួលបាននូវការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ាត្រឹមត្រូវទៅវិញ។

ឱកូនចៅអាហ្ទាំ! ចូរពួកអ្នកស្លៀកពាក់នូវសម្លៀកបំពាក់ដែលអាចបិទបាំងរាងកាយរបស់ពួកអ្នក និងសម្លៀកបំពាក់ដែលល្អ និងជ្រះស្អាត(ពីប្រការកខ្វក់)នៅរាល់ពេលដែលពួកអ្នកប្រតិបត្តិសឡាត និងពេលតវ៉ាហ្វ(ប្រទក្សិណជុំវិញកាក់ហ្ពះ)។ ហើយចូរពួកអ្នកទទួលទាន និងផឹកចុះនូវអ្វីដែលអ្នកប្រាថ្នាអំពីចំណីអាហារល្អៗដែលអល់ឡោះទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នក(អាចទទួលទាន)។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំបំពានព្រំដែនដែលសមល្មមក្នុងការទទួលទាននិងផឹកនេះឲ្យសោះ(ពោលគឺកុំខ្ជះខ្ជាយ) និងមិនត្រូវបំពានប្រការដែលគេអនុញ្ញាតទៅរកប្រការដែលគេហាមឃាត់នោះឡើយ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនស្រឡាញ់ពួកដែលបំពានព្រំដែននៃភាពសមល្មមនោះទេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបានដាក់បម្រាមនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានអនុញ្ញាត ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ និងចំណីអាហារដែលល្អៗ និងអ្វីផ្សេងពីទៀតថាៈ តើនរណាជាអ្នកដែលដាក់បម្រាមលើពួកអ្នកចំពោះសម្លៀកបំពាក់ដែលវាជាការលម្អសម្រាប់ពួកអ្នកនោះ? ហើយតើនរណាជាអ្នកដែលដាក់បម្រាមលើពួកអ្នកចំពោះចំណីអាហារនិងភេសជ្ជៈដែលល្អៗ និងអ្វីក្រៅពីនេះទៀតដែលអល់ឡោះបានប្រទានវាជាលាភសក្ការៈដល់ពួកអ្នកនោះ? ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ របស់ដែលល្អៗទាំងនោះ គឺសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ(ទទួលទាននិងប្រើប្រាស់)នៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះ ទោះបីជាអ្នកផ្សេងក្រៅពីពួកគេចូលរួម(អាចទទួលទានឬប្រើប្រាស់)ជាមួយពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះក៏ដោយ ក៏ប៉ុន្តែរបស់ទាំងនោះ គឺសម្រាប់តែពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ប៉ុណ្ណោះនៅថ្ងៃបរលោក ដោយពុំមានពួកគ្មានជំនឿណាម្នាក់ក្រៅពីពួកគេអាចចូលរួម(ទទួលទានឬប្រើប្រាស់)ជាមួយពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)បាននោះឡើយ ពីព្រោះ ឋានសួគ៌ គឺត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះពួកគ្មានជំនឿ។ ដូចជាការបកស្រាយបញ្ជាក់ចំពោះរឿងនេះដែរ យើងបានបកស្រាយបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នូវភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់យើងសម្រាប់ក្រុមដែលចេះដឹង ពីព្រោះពួកគេគឺជាអ្នកដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍អំពីវា។