Ат-Тавба 9:101–122

ហើយក្នុងចំណោមពួកអារ៉ាប់ជនបទដែលរស់នៅក្បែរទីក្រុងម៉ាទីណះនោះ មានអ្នកខ្លះគឺជាពួកពុតត្បុត។ ហើយក្នុងចំណោមអ្នកដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងម៉ាទីណះ ក៏មានអ្នកខ្លះជាពួកពុតត្បុតដែរ ដោយពួកគេនៅតែស្ថិតនៅក្នុងភាពពុតត្បុតនៅឡើយ ដែលអ្នក(ឱអ្នកនាំសារ)មិនស្គាល់ពួកគេនោះទេ តែអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្គាល់ពួកគេ។ អល់ឡោះទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេពីរដង ដោយមួយដងនៅក្នុងលោកិយ តាមរយៈលាតត្រដាងនូវភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ សម្លាប់ពួកគេ និងចាប់ពួកគេជាឈ្លើយសឹក ហើយមួយដងទៀត គឺនៅថ្ងៃបរលោក ដោយការដាក់ទណ្ឌកម្ម(ពួកគេ)នៅក្នុងផ្នូរ។ ក្រោយមក នៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅកាន់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅឯបាតនរក។

ហើយក្នុងចំណោមអ្នកដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងម៉ាទីណះនោះដែរ គឺមានមួយក្រុមផ្សេងទៀតដែលពួកគេមិនបានចូលរួម(ប្រយុទ្ធ)ក្នុងសមរភូមិដោយគ្មានហេតុផលដែលត្រូវបានគេអនុគ្រោះនោះឡើយ ហើយពួកគេទទួលស្គាល់ថា ពួកគេ(ពិតជាមិនបានចូលរួមប្រយុទ្ធដោយ)គ្មានហេតុផលដែលត្រូវបានគេអនុគ្រោះនោះមែន ហើយពួកគេក៏មិនបាននាំមកនូវលេសដោះសារភូតកុហកអ្វីនោះដែរ។ ពួកគេបានយកអំពើកុសលរបស់ពួកគេដែលបានសាងកន្លងមក ដូចជាការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ និងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវក្បួនច្បាប់របស់ទ្រង់ ហើយនិងការតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់មកលាយឡំជាមួយនឹងអំពើអាក្រក់ ដោយពួកគេសង្ឃឹមថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេ និងអធ្យាស្រ័យដល់ពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាអភ័យទោសចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដកហូតហ្សាកាត់ពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេមួយចំនួន ដើម្បីជាការជម្រះសម្អាតពួកគេពីភាពកខ្វក់នៃអំពើល្មើសនិងបាបកម្មទាំងឡាយតាមរយៈការបរិច្ចាគហ្សាកាត់នេះ និងដើម្បីឲ្យអំពើល្អរបស់ពួកគេកើនឡើង ហើយចូរអ្នកបួងសួងឲ្យពួកគេផងបន្ទាប់ពីអ្នកបានយកវា(ទ្រព្យហ្សាកាត់)ពីពួកគេហើយនោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការបួងសួងរបស់អ្នក គឺជាក្តីមេត្តាករុណាចំពោះពួកគេ និងធ្វើឲ្យចិត្តពួកគេនឹងនរ។ ហើយអល់ឡោះមហាឮបំផុតនូវការបួងសួងរបស់អ្នក មហាដឹងបំផុតនូវរាល់ទង្វើរបស់ពួកគេ និងការនៀត(តាំងចិត្ត)របស់ពួកគេ។

ដើម្បីឲ្យពួកដែលមិនបានតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះទាំងនោះ និងបណ្តាអ្នកដែលបានសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះដឹងថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ទទួលយកការសារភាពកំហុសពីបណ្ដាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលជាអ្នកសារភាពទោសកំហុសទៅចំពោះទ្រង់ និងទទួលយកការបរិច្ចាគទាំងឡាយ ហើយទ្រង់មហាមានលើសលប់ មិនត្រូវការវានោះឡើយ។ ហើយទ្រង់នឹងផ្តល់ផលបុណ្យដល់អ្នកដែលបរិច្ចាគចំពោះការបរិច្ចាគរបស់គេ។ ហើយទ្រង់ជាអ្នកទទួលយកការសារភាពកំហុសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលមិនបានចេញទៅប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ និងបណ្តាអ្នកដែលបានសារភាពកំហុសពីបាបកម្មរបស់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកមានភាពស្មោះសក្នុងទង្វើរបស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះ និងសាងនូវទង្វើដែលទ្រង់ពេញចិត្តចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយនិងបណ្ដាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយនឹងមើលឃើញទង្វើរបស់ពួកអ្នក។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រឡប់ទៅកាន់ម្ចាស់របស់ពួកអ្នកដែលជាអ្នកដឹងជ្រួតជ្រាបនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់។ ដូច្នេះ ទ្រង់ដឹងនូវអ្វីដែលពួកអ្នកលាក់បាំង និងអ្វីដែលពួកអ្នកលាតត្រដាង។ ហើយទ្រង់នឹងប្រាប់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់បានសាងនៅក្នុងលោកិយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកលើទង្វើទាំងនោះ។

ហើយក្នុងចំណោមអ្នកដែលអវត្តមានមិនបានចូលរួមក្នុងសង្រ្គាមតាពូកនោះ គឺមានមួយក្រុមផ្សេងទៀតដែលពួកគេមិនមានហេតុផលដែលគេអនុគ្រោះ(ក្នុងការមិនចូលរួមច្បាំង)នោះឡើយ។ ជាការពិតណាស់អ្នកទាំងនោះ ពួកគេត្រូវបានគេពន្យារពេលដើម្បីរង់ចាំការសម្រេចរបស់អល់ឡោះ និងការកាត់សេចក្ដីរបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេ ដោយទ្រង់នឹងកាត់សេចក្ដីពួកគេតាមអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា ដោយទ្រង់អាចនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេប្រសិនបើពួកគេមិនបានសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់ ឬក៏ទ្រង់នឹងទទួលយកការសារភាពកំហុសពីពួកគេប្រសិនបើពួកគេបានសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងបំផុត ថាតើជនណាដែលសក្តិសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ និងជនណាដែលសក្តិសមនឹងទទួលបានការអភ័យទោសពីទ្រង់។ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ និងចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។ អ្នកទាំងនោះគឺៈ មូរ៉រ៉ោះ កូនប្រុសរបស់ អាររ៉ពៀក, កាអាប់ កូនប្រុសរបស់ ម៉ាលិក និងហ៊ីឡាល កូនប្រុសរបស់ អ៊ូម៉ៃយ៉ះ។

ហើយក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុតនោះដែរ គឺមានអ្នកដែលបានកសាងម៉ាស្ជិតពុំមែនដើម្បីប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេកសាងម៉ាស្ជិតនេះឡើង គឺដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកមូស្លីម និងបង្ហាញនូវភាពគ្មានជំនឿតាមរយៈការធ្វើឲ្យពួកពុតត្បុតមានភាពខ្លាំងក្លា ហើយនិងដើម្បីបំបែកបំបាក់រវាងបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ ព្រមទាំងដើម្បីជាការត្រៀម និងរង់ចាំសម្រាប់ជនណាដែលបានធ្វើសង្រ្គាមប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់តាំងពីមុនពេលសាងសង់ម៉ាស្ជិតនេះឡើងប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកពុតត្បុតទាំងនោះប្រាកដជានឹងស្បថចំពោះពួកអ្នកថាៈ (ក្នុងការកសាងម៉ាស្ជិតនេះ) ពួកយើងគ្មានបំណងអ្វីក្រៅពីធ្វើល្អចំពោះអ្នកមូស្លីមឡើយ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ធ្វើសាក្សីថា ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលភូតកុហកនៅក្នុងការអះអាងរបស់ពួកគេនេះ។

ម៉ាស្ជិតដែលកសាងឡើងក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)កុំទទួលយកការអញ្ជើញរបស់ពួកពុតត្បុតដែលបានអញ្ជើញអ្នកឲ្យទៅសឡាតនៅក្នុងម៉ាស្ជិតនោះឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ម៉ាស្ជិតគូហ្ពាក ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងតាំងពីដំបូង ដែលសង់ឡើងនៅលើការកោតខ្លាច(អល់ឡោះ)នោះ គឺសាកសមបំផុតសម្រាប់អ្នកក្នុងការសឡាតនៅក្នុងវាជាងម៉ាស្ជិតដែលគេ(ពួកពុតត្បុត)កសាងឡើងនៅលើភាពគ្មានជំនឿ។ នៅក្នុងម៉ាស្ជិតគូហ្ពាកនោះ មានបុរសជាច្រើនដែលពួកគេចូលចិត្តសម្អាត(ខ្លួនរបស់គេ)ពីប្រការអាក្រក់និងប្រការកខ្វក់ទាំងឡាយនឹងទឹក ហើយនិងសម្អាតពីអំពើល្មើសដោយការសារភាពកំហុសនិងការសុំអភ័យទោស។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ស្រឡាញ់ចូលចិត្តបណ្ដាអ្នកដែលស្អាតស្អំពីប្រការអាក្រក់ ស្អាតស្អំពីប្រការកខ្វក់ និងពីបាបកម្មទាំងឡាយ។

តើអ្នកដែលបានកសាងគ្រឹះនៃសំណង់(ម៉ាស្ជិត)របស់គេនៅលើការកោតខ្លាចអល់ឡោះតាមរយៈការអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់ហាមឃាត់ និង(នៅលើ)ការពេញចិត្តពីអល់ឡោះតាមរយៈការពង្រីកនូវទង្វើល្អនោះ មានភាពស្មើគ្នាដែរឬទេជាមួយនឹងអ្នកដែលបានកសាងម៉ាស្ជិតដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកមូស្លីម និងដើម្បីពង្រឹងភាពគ្មានជំនឿ ព្រមទាំងដើម្បីបំបែកបំបាក់រវាងបណ្ដាអ្នកមានជំនឿនោះ? ពិតប្រាកដណាស់ ក្រុមទាំងពីរនេះមិនអាចស្មើគ្នាជាដាច់ខាត ពីព្រោះ អ្នកទីមួយ គ្រឹះនៃសំណង់របស់គេមានភាពរឹងមាំ ស្អិតរមួតជាប់គ្នា ដែលគេមិនមានការភ័យខ្លាចពីការធ្លាក់ស្រុតនោះឡើយ។ រីឯអ្នកទីពីរវិញ ការប្រៀបធៀប(សំណង់)របស់គេ គឺប្រៀបដូចជាអ្នកដែលសង់សំណង់នៅលើមាត់ជ្រោះដែលចាំតែនឹងធ្លាក់បាក់ស្រុតប៉ុណ្ណោះ ហើយរូបគេនិងសំណង់របស់គេនឹងធ្លាក់ទៅជាមួយគ្នាទៅក្នុងបាតឋាននរកជើហាន់ណាំ។ ហើយអល់ឡោះនឹងមិនចង្អុលបង្ហាញក្រុមដែលបំពានដោយការប្រឆាំង ពុតត្បុត និងអ្វីផ្សេងទៀតនោះឡើយ។

ម៉ាស្ជិតរបស់ពួកគេ(ពួកពុតត្បុត)ដែលពួកគេបានកសាងវាឡើងដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់(ដល់អ្នកមូស្លីម)នោះ នៅតែស្ថិតក្នុងភាពមន្ទិលសង្ស័យ និងភាពពុតត្បុតក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេដដែល លុះត្រាតែវា(ចិត្ត)ត្រូវបានកាត់ដោយការស្លាប់ ឬត្រូវបានសម្លាប់ដោយផ្លែដាវ។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងបំផុតនូវរាល់ទង្វើនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាគតិបណ្ឌិតចំពោះអ្វីដែលទ្រង់កាត់សេចក្ដីចំពោះវានៃការតបស្នងទៅលើប្រការល្អ ឬប្រការអាក្រក់។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានទិញ(ប្តូរ)ពីបណ្ដាអ្នកមានជំនឿនូវជីវិតរបស់ពួកគេ(ខណៈដែលពួកគេ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់)នឹងតម្លៃមួយដ៏ខ្ពស់បំផុត នោះគឺឋានសួគ៌ ខណៈដែលពួកគេប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកប្រឆាំងដើម្បីឲ្យបន្ទូលរបស់អល់ឡោះមានភាពខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដោយពួកគេបានសម្លាប់ពួកប្រឆាំង ហើយពួកប្រឆាំងក៏បានសម្លាប់ពួកគេវិញដែរ។ ការសន្យារបស់អល់ឡោះចំពោះរឿងនេះ គឺជាការសន្យាមួយដ៏ពិតប្រាកដពីទ្រង់ដែលមានបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរតាវរ៉ត (ជាគម្ពីរដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូសា) គម្ពីរអ៊ីញជីល(ជាគម្ពីរដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីអ៊ីសា) និងគម្ពីរគួរអាន(ជាគម្ពីរដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលគោរពពាក្យសន្យារបស់ខ្លួនជាងអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿ)សប្បាយរីករាយជាមួយនឹងការលក់ដូររបស់ពួកអ្នកដែលបានព្រមព្រៀងវាជាមួយនឹងអល់ឡោះចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកនឹងទទួលបាននូវផលចំណេញមួយដ៏ធំធេងបំផុត ហើយកិច្ចព្រមព្រៀងនោះ វាគឺជាជោគជ័យមួយដ៏ធំធេង។

បណ្តាអ្នកដែលទទួលបាននូវការតបស្នងបែបនេះ ពួកគេទាំងនោះ គឺបណ្តាអ្នកដែលវិលត្រឡប់(ងាកចេញ)ពីអ្វីដែលអល់ឡោះមិនពេញចិត្តនិងខឹងសម្បារ ទៅកាន់អ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់ស្រឡាញ់និងពេញចិត្ត បណ្តាអ្នកដែលឱនលំទោននិងបន្ទាបខ្លួនដោយការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ ដោយពួកគេប្រឹងប្រែងក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ បណ្ដាអ្នកកោតសរសើរចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេនៅគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ បណ្ដាអ្នកដែលបួស បណ្ដាអ្នកដែលប្រតិបត្តិសឡាត បណ្ដាអ្នកដែលប្រើគ្នាឲ្យធ្វើនូវអ្វីដែលអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានដាក់បទបញ្ជា និងបណ្ដាអ្នកដែលហាមឃាត់គ្នាអំពីប្រការដែលអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានដាក់បម្រាមហាមឃាត់ ហើយនិងបណ្ដាអ្នកថែរក្សាបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះដោយការគោរពតាម និង(ថែរក្សា)ប្រការដែលទ្រង់ហាមឃាត់ដោយការចៀសវាង។ ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្ដល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្ដាអ្នកមានជំនឿដែលមាននូលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះនូវដំណឹងល្អដែលនាំឲ្យពួកគេរីករាយទាំងនៅក្នុងលោកិយនិងនៅថ្ងៃបរលោកចុះ។

១១៣. មិនគប្បីនោះទេចំពោះព្យាការី ហើយក៏មិនគប្បីដែរចំពោះបណ្ដាអ្នកមានជំនឿ ក្នុងការសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះឲ្យពួកមុស្ហរីគីននោះ ទោះបីជាពួកគេនោះជាសាច់ញាតិនឹងគ្នាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីគេបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដល់ពួកគេថា ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេ(ពួកមុស្ហរីគីន) គឺជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមពួកនរក ដោយការស្លាប់របស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ហ៊ីរិក(ចំពោះអល់ឡោះ)ហើយនោះ។

ហើយការសុំអភ័យទោសរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមឲ្យឳពុករបស់គាត់នោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីដោយសារតែហេតុផលដែលគាត់បានសន្យានឹងឪពុករបស់គាត់ថា នឹងសុំការអភ័យទោស(ពីអល់ឡោះ)ឲ្យគាត់ ដោយសង្ឃឹមថា គាត់នឹងចូលឥស្លាមនោះឡើយ។ តែនៅពេលដែលគេបានបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមយ៉ាងច្បាស់ថា ពិតណាស់ ឪពុករបស់គាត់ គឺជាសត្រូវរបស់អល់ឡោះ ដោយសារតែការទូន្មានរបស់គាត់(ចំពោះឪពុកគាត់)នោះ មិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីឡើយ ឬក៏គាត់បានដឹងតាមរយៈវ៉ាហ៊ី(ដែលគេផ្តល់ឲ្យគាត់បានដឹង)ថាៈ ពិតណាស់ ឪពុករបស់គាត់នឹងស្លាប់ក្នុងភាពជាអ្នកគ្មានជំនឿនោះ គាត់ក៏បានចាកចេញពីឪពុករបស់គាត់វិញ។ ហើយការសុំអភ័យទោសរបស់គាត់ឲ្យឪពុករបស់គាត់នោះ វាគឺជាការព្យាយាមរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ ដោយវាមិនមែនជាការបំពានលើច្បាប់ដែលអល់ឡោះបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីឲ្យគាត់នោះឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម គឺអ្នកដែលឱនលំទោនទៅចំពោះអល់ឡោះយ៉ាងច្រើនបំផុត ជាអ្នកអភ័យទោសនិងអធ្យាស្រ័យច្រើនបំផុតដល់ក្រុមរបស់គាត់ដែលជាពួកបំពាន។

ហើយអល់ឡោះមិនសម្រេចឲ្យក្រុមណាមួយវង្វេងក្រោយពីពួកគេទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញនោះឡើយ លុះត្រាតែទ្រង់បានបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់ពួកគេនូវប្រការដែលគេហាមឃាត់ដែលពួកគេចាំបាច់ត្រូវចៀសវាង។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើពួកគេបានប្រព្រឹត្តនូវទង្វើដែលគេបានហាមឃាត់ចំពោះពួកគេក្រោយពី¬បានបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់ពួកគេថា វាជាប្រការដែលគេហាមឃាត់ហើយនោះ ទើបទ្រង់សម្រេចឲ្យពួកគេវង្វេង។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹងបំផុតចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយពិតណាស់ ទ្រង់បានបង្រៀនពួកអ្នកនូវអ្វីដែលពួកអ្នកមិនបានដឹង។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអំណាចគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ដោយទ្រង់គ្មានដៃគូនោះឡើយនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងវាទាំងពីរនោះ។ គ្មានអាថ៌កំបាំងណាមួយដែលមាននៅក្នុងវាទាំងពីរ(មេឃដី)អាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ទ្រង់គឺជាអ្នកធ្វើឲ្យរស់ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាចង់ឲ្យគេរស់ ហើយទ្រង់ជាអ្នកធ្វើឲ្យស្លាប់ចំពោះជនណាដែលមានចេតនាឲ្យគេស្លាប់។ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)គ្មានអ្នកគាំពារណាដែលអាចគាំពារកិច្ចការរបស់ពួកអ្នកក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ ហើយពួកអ្នកក៏គ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចជួយការពារពួកអ្នកពីប្រការអាក្រក់ និងជួយពួកអ្នកឲ្យយកឈ្នះលើសត្រូវរបស់ពួកអ្នក(ក្រៅពីអល់ឡោះ)នោះដែរ។

ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានទទួលយកការសារភាពកំហុសពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់នៅពេលដែលគាត់បានអនុញ្ញាតឲ្យពួកពុតត្បុតមិនចូលរូមក្នុងសង្រ្គាមតាពូក។ ហើយជាការពិតណាស់ ទ្រង់ក៏បានទទួលយកការសារភាពកំហុសផងដែរពីពួកមូហាជីរីន និងពួកអាន់សរ៍ ដែលពួកគេមិនបានអវត្តមានពីសង្គ្រាមឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានគោរពតាមគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដោយចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមតាពូកនេះ ទោះបីជាអាកាសធាតុក្តៅខ្លាំង មានគ្នាតិច ហើយសត្រូវមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ក្រោយពីក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ) ចិត្តរបស់ពួកគេស្ទើរតែបោះបង់ចោលសមរភូមិប្រយុទ្ធទៅហើយ ដោយសារតែក្នុងសង្គ្រាមនោះ ពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុត។ ក្រោយមក អល់ឡោះបានធ្វើឲ្យពួកមានភាពនឹងនរ និងបានចាកចេញទៅប្រយុទ្ធវិញ ហើយទ្រង់ក៏បានទទួលយកការសារភាពកំហុសពីពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាមេត្តាករុណា មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ ហើយក្នុងចំណោមក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់(ចំពោះពួកគេ)នោះ គឺទ្រង់បានចង្អុលបង្ហាញពួកគេឲ្យសារភាពកំហុស និងទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសពីពួកគេ។

ហើយជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានទទួលយកការសារភាពកំហុសផងដែរពីបុគ្គលបីរូប ដែលពួកគេនោះគឺ កាអាប់ កូនប្រុសរបស់ ម៉ាលិក, មូរ៉រោះ កូនប្រុសរបស់ អាររ៉ពៀក, និងហ៊ីឡាល កូនប្រុសរបស់ អ៊ូម៉ៃយ៉ះ ដែលពួកគេត្រូវបានគេទុកចោល ហើយគេបានពន្យារពេលក្នុងការទទួលយកការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេ(ទាំងបី) ក្រោយពីពួកគេមិនបានចេញទៅចូលរួមក្នុងសមរភូមិតាពូកជាមួយនឹងអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់។ ពេលនោះ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ បានប្រើមនុស្សលោកឲ្យគេបោះបង់ចោលពួកគេ(មិននិយាយរកពួកគេ) ហើយពួកគេ(ទាំងបី)ក៏ទទួលរងនូវទុក្ខព្រួយចំពោះរឿងនោះ រហូតដល់ផែនដីដែលមានភាពទូលំទូលាយនោះបែរជាចង្អៀតចំពោះពួកគេ ហើយដួងចិត្តរបស់ពួកគេក៏មានភាពចង្អៀតចង្អល់ផងដែរ ដោយសារតែពួកគេទទួលនូវភាពឯកោ។ ហើយពួកគេបានដឹងថា ពិតណាស់ គ្មានកន្លែងជ្រកកោនណាសម្រាប់ពួកគេឡើយ លើកលែងតែការវិលត្រឡប់ទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏មានក្តីមេត្តាករុណាចំពោះពួកគេដោយចង្អុលបង្ហាញពួកគេឲ្យទទួលសារភាពកំហុស។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានទទួលយកការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាអ្នកដែលទទួលយកការសារភាពកំហុសរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងដើរតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយបានអនុវត្តតាមក្បួនច្បាប់របស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងឲ្យឆ្ងាយពីបម្រាមទាំងឡាយដែលទ្រង់ហាមឃាត់ ហើយពួកអ្នកត្រូវស្ថិតនៅជាមួយបណ្ដាអ្នកដែលទៀងត្រង់ ទាំងក្នុងការមានជំនឿ ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់ពួកគេ។ ពិតណាស់ គ្មានអ្វីដែលអាចជួយសង្រ្គោះពួកអ្នកនោះទេ លើកលែងតែភាពទៀងត្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

ចំពោះអ្នកដែលរស់នៅទីក្រុងម៉ាទីណះនិងពួកអារ៉ាប់ជនបទដែលរស់នៅជុំវិញពួកគេ គឺមិនអាចបោះបង់អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះបានឡើយ នៅពេលដែលគាត់ចេញទៅប្រយុទ្ធដោយខ្លួនរបស់គាត់ផ្ទាល់នោះ ហើយពួកគេក៏មិនអាចស្រឡាញ់ខ្លួនពួកគេនិងការពារខ្លួនពួកគេជាងខ្លួនអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់នោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចាំបាច់លើពួកគេត្រូវលះបង់ខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេដើម្បីការពារគាត់។ នោះគឺដោយសារតែការស្រេកទឹក ការនឿយហត់ និងការស្រកឃ្លានមិនប៉ះពាល់ដល់ពួកគេនៅក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ(សង្រ្គាម)ឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនឈានជើងទៅកន្លែងណាដែលធ្វើឲ្យពួកប្រឆាំងមានកំហឹងនោះដែរ ហើយពួកគេក៏មិនដែលជួបប្រទះភាពគ្រោះថ្នាក់អ្វីពីសត្រូវ ដូចជាការសម្លាប់ ការចាប់ជាឈ្លើយសឹក ឬភាពបរាជ័យនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ អល់ឡោះបានកត់ត្រាឲ្យពួកគេនូវផលបុណ្យពីទង្វើកុសលដែលពួកគេបានសាង ហើយទ្រង់បានទទួលយកវាពីពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមិនបំបាត់ផលបុណ្យរបស់បណ្ដាអ្នកដែលសាងអំពើល្អឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់នឹងផ្តល់វាដល់ពួកគេយ៉ាងពេញលេញ និងបន្ថែមឲ្យពួកគេទ្វេដង។

ហើយទោះបីជាពួកគេលះបង់(បរិច្ចាគ)ទ្រព្យសម្បត្តិតិចក្ដី ច្រើនក្ដី ហើយទោះបីជាពួកគេឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំណាមួយក៏ដោយ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានគេកត់ត្រាសម្រាប់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកបានប្រព្រឹត្តនៃការលះបង់ និងការធ្វើដំណើរ ដើម្បីឲ្យអល់ឡោះនឹងតបស្នងដល់ពួកគេយ៉ាងពេញលេញ។ ហេតុនេះ នៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះនឹងតបស្នងឲ្យពួកគេនូវផលបុណ្យដ៏ប្រសើរបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេបានសាង។

ហើយចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ គឺមិនគប្បីចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមទាំងអស់គ្នានោះទេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេត្រូវបានសត្រូវសម្លាប់ទាំងអស់គ្នាប្រសិនបើសត្រូវរបស់ពួកគេបង្ហាញខ្លួនចំពោះពួកគេ។ ដូច្នេះ មួយក្រុមក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវចេញទៅប្រយុទ្ធ និងទុកមួយក្រុមទៀតឲ្យនៅជាមួយអ្នកនាំសារអល់ឡោះ និងឲ្យពួកគេស្វែងយល់ពីសាសនានូវអ្វីដែលពួកគេស្ដាប់ឮពីអ្នកនាំសារអំពីគម្ពីរគួរអាន និងក្បួនច្បាប់ផ្សេងៗ និងដើម្បីទូន្មាននូវអ្វីដែលពួកគេបានដឹងទៅចំពោះក្រុមរបស់ពួកគេនៅពេលដែលពួកគេបានត្រឡប់មកពីធ្វើសង្គ្រាមវិញ។ សង្ឃឹមថាពួកគេនឹងប្រុងប្រយ័ត្នពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ និងការដាក់ទោសរបស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ ពួកគេត្រូវអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់របស់ទ្រង់។ ច្បាប់នេះគឺចំពោះកងពលតូច(សារីយ៉ះ)ដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានបញ្ជូនទៅកាន់តំបន់ណាមួយ ហើយគាត់បានជ្រើសរើសមួយក្រុមក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិរបស់គាត់ដើម្បីចេញទៅប្រយុទ្ធ។