At-Tawbah 9:107–129

Kabilang sa mga mapagpaimbabaw rin ay ang mga nagpatayong iyon ng isang masjid para sa hindi pagtalima kay Allāh, bagkus para sa pagpinsala sa mga Muslim at paghahayag ng kawalang-pananampalataya sa pamamagitan ng pagpapalakas sa mga kampon ng pagpapaimbabaw, para sa paghahati-hati sa pagitan ng mga mananampalataya, at para sa paghihintay sa sinumang nakidigma kay Allāh at sa Sugo Niya bago pa ng pagpapatayo ng masjid. Talagang manunumpa nga ang mga mapagpaimbabaw na ito sa inyo: "Wala kaming nilayon kundi ang kabaitan sa mga Muslim," samantalang si Allāh ay sumasaksi na tunay na sila ay talagang mga sinungaling sa pag-aangkin nilang ito.

Ang isang masjid na ito ang katangian niyon ay huwag kang tumugon, O Propeta, sa paanyaya para sa iyo ng mga mapagpaimbabaw para sa pagdarasal doon sapagkat tunay na ang Masjid ng Qubā' na itinatag sa unang pagkatatag sa pangingilag magkasala ay higit na marapat na pagdasalan mo kaysa sa masjid na itinatag sa kawalang-pananampalataya. Sa Masjid ng Qubā' ay may mga lalaking naiibigan na magpakadalisay mula sa mga kalagayang nangangailangan ng paligo at mga karumihan sa pamamagitan ng tubig at mula sa mga pagsuway sa pamamagitan ng pagbabalik-loob at paghingi ng tawad. Si Allāh ay umiibig sa mga nagpapakadalisay mula sa mga kalagayang nangangailangan ng paligo, mga karumihan, at mga pagkakasala.

Ang nagtatag ng gusali niya sa isang pangingilag magkasala kay Allāh sa pamamagitan ng pagsunod sa mga ipinag-uutos Niya at pag-iwas sa mga sinasaway Niya at pagkalugod ni Allāh sa pamamagitan ng pagpapakalawak sa mga gawain ng pagpapakabuti ay nakapapantay ba ng nagtayo ng isang masjid para sa pagpinsala sa mga Muslim, pagpapalakas sa kawalang-pananampalataya, at pagpapawatak-watak sa pagitan ng mga mananampalataya? Hindi sila nagkakapantay magpakailanman. Ang una, ang gusali niya ay malakas at siksik na hindi kinatatakutan dito ang pagbagsak. Itong [ikalawa], ang paghahalintulad nito ay katulad ng nagpatayo ng isang gusali sa gilid ng isang hukay, na nawasak at bumagsak kaya gumuho sa kanya ang gusali niya sa kailaliman ng Impiyerno. Si Allāh ay hindi nagtutuon sa mga taong tagalabag sa katarungan sa pamamagitan ng kawalang-pananampalataya, pagpapaimbabaw, at iba pa roon.

Hindi titigil ang masjid nilang itinayo nila sa pagiging isang pamiminsala, pagdududa, at pagpapaimbabaw na nanatili sa mga puso nila hanggang sa magkakapira-piraso ang mga puso nila dahil sa kamatayan o pagkapatay sa tabak. Si Allāh ay Maalam sa mga gawain ng mga lingkod Niya, Marunong sa ihinahatol Niya na pagganti sa kabutihan o kasamaan.

Tunay na si Allāh – kaluwalhatian sa Kanya – ay bumili mula sa mga mananampalataya ng mga sarili nila – gayong sila ay pag-aari Niya bilang isang pagmamabuting-loob mula sa Kanya – sa isang halagang mahal: ang Paraiso, yayamang nakikipaglaban sila sa mga tagatangging sumampalataya upang ang Salita ni Allāh ay maging ang pinakamataas, kaya nakapapatay sila ng mga tagatangging sumampalataya at nakapapatay sa kanila ang mga tagatangging sumampalataya. Nangako si Allāh ng gayon ayon sa isang pangakong tapat sa Torah, ang aklat ni Moises, sa Ebanghelyo, ang aklat ni Jesus – sumakanilang dalawa ang pagbati ng kapayapaan – at sa Qur’ān, ang Aklat ni Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan. Walang isang higit na palatupad sa kasunduan kaysa kay Allāh – kaluwalhatian sa Kanya. Kaya magsaya kayo at matuwa kayo, O mga mananampalataya, sa pagbibilihan ninyong nakipagbilihan kayo kay Allāh sapagkat ang tubo ninyo roon ay isang tubong sukdulan. Ang pagbibilihang iyon ay ang tagumpay na sukdulan.

Ang mga magtatamo ng ganting ito ay ang mga nanunumbalik mula sa kinasuklaman ni Allāh at kinainisan Niya tungo sa naiibigan Niya at kinalulugdan Niya, na mga nagpakaaba bilang takot kay Allāh at pagpapakumbaba kaya nagtaimtim sila sa pagtalima sa Kanya, na mga nagpupuri sa Panginoon nila sa bawat kalagayan, na mga nag-aayuno, na mga nagdarasal, na mga nag-uutos sa ipinag-utos ni Allāh o ipinag-utos ng Sugo Niya, na mga sumasaway sa sinaway ni Allāh at ng Sugo Niya, at mga nag-iingat sa mga ipinag-uutos ni Allāh sa pamamagitan ng pagsunod at sa mga sinasaway Niya sa pamamagitan ng pag-iwas. Magpabatid ka, O Sugo, sa mga mananampalatayang nailalarawan sa mga katangiang ito ng magpapatuwa sa kanila sa Mundo at Kabilang-buhay.

Hindi nararapat para sa Propeta at hindi nararapat para sa mga mananampalataya na humiling sila ng kapatawaran mula kay Allāh para sa mga tagapagtambal kahit pa man ang mga ito ay mga kaanak nila, nang matapos na lumiwanag para sa kanila na ang mga ito ay kabilang sa mga maninirahan sa Apoy dahil sa pagkamatay ng mga ito sa shirk.

Walang iba ang paghiling ni Abraham ng kapatawaran para sa ama niya kundi dahilan sa pangako niya roon na talagang hihiling nga siya nito para roon sa pag-asang maligtas iyon. Ngunit noong lumiwanag para kay Abraham na ang ama niya ay isang kaaway kay Allāh dahil sa kawalan ng pakinabang sa pagpapayo roon o dahil sa pagkaalam niya sa pamamagitan ng pagkakasi na ang ama niya ay mamatay na isang tagatangging sumampalataya, nagpawalang-kaugnayan siya roon. Ang paghingi niya ng tawad para roon ay isang pagsisikap [na makatulong] mula sa kanya, hindi pagsalungat sa patakarang ikinasi ni Allāh sa kanya. Tunay na si Abraham – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ay talagang madalas ang pagsusumamo, madalas ang pagpapaumanhin at ang pagpapalampas sa [kasalanan ng] mga kababayan niyang mga tagalabag ng katarungan.

Hindi nangyaring si Allāh ay ukol na humatol sa mga tao ng pagkaligaw, matapos na nagtuon Siya sa kanila sa kapatnubayan, hanggang sa nagpalinaw Siya sa kanila ng mga ipinagbabawal na kinakailangan ang pag-iwas sa mga ito. Kaya kung nakagawa sila ng ipinagbawal sa kanila matapos ng paglilinaw sa pagbabawal nito ay hahatol Siya sa kanila ng pagkaligaw. Tunay na si Allāh sa bawat bagay ay Maalam: walang nakakukubli sa Kanya na anuman. Nagturo nga Siya sa inyo ng hindi ninyo dati nalalaman.

Tunay na si Allāh ay nagtataglay ng paghahari sa mga langit at paghahari sa lupa. Walang katambal sa Kanya sa mga ito. Walang nakakukubli sa Kanya sa mga ito na isang tagakubli. Nagbibigay-buhay Siya sa sinumang niloob Niya ang pagbibigay-buhay at nagbibigay-kamatayan Siya sa sinumang niloob Niya ang pagbibigay-kamatayan. Walang ukol sa inyo, O mga tao, maliban pa kay Allāh na anumang katangkilik na tatangkilik sa mga nauukol sa inyo at walang ukol sa inyo na anumang mapag-adyang magtutulak palayo sa inyo ng kasagwaan at mag-aadya sa inyo laban sa kaaway ninyo.

Talaga ngang tumanggap si Allāh ng pagbabalik-loob kay Propeta Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – noong nagpahintulot ito sa mga mapagpaimbabaw sa pagpapaiwan palayo sa pagsalakay sa Tabūk. Talaga ngang tumanggap Siya ng pagbabalik-loob sa mga lumikas at sa mga tagaadya na mga hindi nagpaiwan palayo roon, bagkus sumunod sila sa Propeta sa pagsalakay sa Tabūk sa kabila ng tindi ng init, kakauntian ng yaman, at lakas ng mga kaaway, matapos na halos kumiling [sa pag-iwas] ang mga puso ng isang pangkatin kabilang sa kanila na nagbalak ng pag-iwan ng pagsalakay dahil sa taglay nila na mabigat na kagipitan. Pagkatapos nagtuon sa kanila si Allāh sa katatagan at paglisan tungo sa pagsalakay, at tumanggap Siya ng pagbabalik-loob sa kanila. Tunay na Siya – kaluwalhatian sa Kanya – ay Mahabagin sa kanila, Maawain. Bahagi ng awa Niya sa kanila ang pagtuon sa Kanila sa pagbabalik-loob at ang pagtanggap nito mula sa kanila.

Talagang tumanggap na si Allāh sa tatlo ng pagbabalik-loob. Sila ay sina Ka`b bin Mālik, Murārah bin Ar-Rabī`, at Hilāl bin Umayyah, na mga pinagkaitan [dati] ng pagbabalik-loob at ipinahuli ang pagtanggap sa pagbabalik-loob nila matapos ng pagpapaiwan nila sa pagsugod kasama sa Sugo ni Allāh – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – papuntang Tabūk. Kaya nag-utos ang Propeta – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – sa mga tao ng pag-iwas sa kanila. May dumapo sa kanila na lungkot at lumbay dahil doon hanggang sa sumikip sa kanila ang lupa sa kabila ng luwang nito at sumikip ang mga dibdib nila dahil sa nangyari sa kanila na pangungulila. Nalaman nila na walang kalingaan para sa kanila na makapagpapakalinga sila maliban kay Allāh lamang. Kaya naawa Siya sa kanila sa pamamagitan ng pagtutuon sa kanila sa pagbabalik-loob. Pagkatapos tumanggap Siya sa pagbabalik-loob nila. Tunay na Siya ay ang Palatanggap ng pagsisisi sa mga lingkod Niya, ang Maawain sa kanila.

O mga sumampalataya kay Allāh, sumunod sa Sugo Niya, at gumawa ayon sa batas Niya, mangilag kayong magkasala kay Allāh sa pamamagitan ng pagsunod sa mga ipinag-uutos Niya at pag-iwas sa mga sinasaway Niya, at maging kasama kayo sa mga tapat sa pananampalataya nila, mga sinasabi nila, at mga ginagawa nila sapagkat walang kaligtasan para sa inyo kundi sa katapatan.

Hindi ukol sa mga naninirahan sa Madīnah ni ukol sa sinumang nasa palibot nila kabilang sa mga naninirahan sa ilang na magpaiwan sila palayo sa Sugo ni Allāh – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – kapag sumugod siya tungo sa pakikibaka sa pamamagitan ng sarili niya. Hindi ukol sa kanila na magmaramot ng mga sarili nila at mangalaga ng mga ito higit sa sarili niya – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan. Bagkus ang kinakailangan sa kanila ay magkaloob ng mga sarili nila sa halip ng sarili niya. Iyon ay dahil sila ay hindi dinadapuan ng isang uhaw ni ng isang pagod ni ng isang gutom dahil sa landas ni Allāh, hindi nanunuluyan sa isang pook na pumupukaw ang kairalan nila roon sa ngitngit ng mga tagatangging sumampalataya, at hindi dumaranas mula sa kaaway ng pagkapatay o pagkabihag o pagkasamsam ng ari-arian o pagkatalo malibang nagtala si Allāh para sa kanila dahil doon ng isang gantimpala sa isang gawang maayos na tatanggapin Niya mula sa kanila. Tunay na si Allāh ay hindi magwawala ng pabuya sa mga tagagawa ng maganda, bagkus magtutumbas Siya sa kanila niyon nang buo at magdaragdag Siya sa kanila roon.

Hindi sila nagkakaloob ng kaunting yaman ni marami at hindi sila lumalampas sa isang lambak malibang itinala para sa kanila ang ginawa nila na isang pagkakaloob o isang paglalakbay upang tumumbas sa kanila si Allāh para magbigay Siya sa kanila sa Kabilang-buhay ng pabuya na higit na maganda sa dati nilang ginagawa.

Hindi nararapat para sa mga mananampalataya na sumugod sila sa pakikipaglaban nang lahatan, upang hindi sila malipol kapag nanaig sa kanila ang kaaway nila. Kaya bakit kaya hindi sumugod sa pakikibaka ang isang pangkat kabilang sa kanila at manatili ang isang pangkat upang makisama sa Sugo ni Allāh – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – at magpakaunawa sa relihiyon sa pamamagitan ng naririnig nila mula sa kanya – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – mula sa Qur'ān at mga patakaran ng Batas ng Islām, at magbabala sa mga tao nila ng natutunan nila kapag bumalik ang mga ito tungo sa kanila, sa pag-asang mag-ingat ang mga ito sa pagdurusa mula kay Allāh at parusa Niya para sumunod ang mga ito sa mga ipinag-uutos Niya at umiwas sa mga sinasaway Niya. Ito noon ay sa mga ekspedisyong ipinadadala ng Sugo sa mga pook. Pumipili siya para sa mga ito ng isang pangkatin kabilang sa mga Kasamahan niya.

Nag-utos si Allāh – pagkataas-taas Siya – sa mga mananampalataya ng pakikipaglaban sa mga kumakaratig sa kanila kabilang sa mga tagatangging sumampalataya dahil sa isinasanhi ng mga ito na isang panganib sa mga mananampalataya dahilan sa kalapitan ng mga ito. Nag-utos Siya sa kanila, gayon din, na magpakita sila ng kalakasan at katindihan alang-alang sa pagpapangilabot sa mga ito at pagtutulak sa kasamaan ng mga ito. Si Allāh – pagkataas-taas Siya – ay kasama sa mga mananampalatayang tagapangilag magkasala sa pamamagitan ng tulong Niya at pag-alalay Niya.

Kapag nagpababa si Allāh ng isang kabanata sa Sugo Niya – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – ay mayroon sa mga mapagpaimbabaw na nagtatanong habang nangungutya at nanunuya: "Alin sa inyo ang nakadagdag sa kanya ng pananampalataya ang bumababang kabanatang ito sa pamamagitan ng inihatid ni Muḥammad?" Kaya tungkol sa mga sumampalataya kay Allāh at naniniwala sa Sugo Niya, nakadagdag sa kanila ng pananampalataya sa dating pananampalataya nila ang pagbaba ng kabanata habang sila ay mga pinatutuwa dahil sa bumaba na pagkakasi dahil sa dulot nito na mga pakinabang sa kanila na pangmundo at pangkabilang-buhay.

Tungkol naman sa mga mapagpaimbabaw, tunay na ang pagbaba ng Qur'ān kalakip ng taglay nito na mga patakaran at mga kasaysayan ay nakadaragdag sa mga puso nila ng karamdaman at rimarim dahilan sa pagpapasinungaling nila sa pinabababa. Kaya nadaragdagan ang karamdaman ng mga puso nila dahil sa pagkadagdag ng pagbaba ng Qur'ān dahil sila, sa tuwing may bumababang anuman, ay nagdududa sa nasaad dito; at namatay sila sa kawalang-pananampalataya.

Hindi ba tumitingin ang mga mapagpaimbabaw habang mga nagsasaalang-alang sa pagsubok ni Allāh sa kanila sa pamamagitan ng paglalantad sa kalagayan nila at pagbubunyag sa pagpapaimbabaw nila sa bawat taon nang isang ulit o dalawang ulit? Pagkatapos sa kabila ng pagkakaalam nila na si Allāh – pagkataas-taas Siya – ay ang tagagawa niyon sa kanila, hindi sila nagbabalik-loob sa Kanya mula sa kawalang-pananampalataya nila, hindi sila kumakalas sa pagpapaimbabaw nila ni sila ay nagsasaalaala sa dumapo sa kanila, at na ito ay mula kay Allāh!

Kapag nagpababa si Allāh ng isang kabanata sa Sugo Niya – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – na sa loob nito ay may pagbanggit sa mga kalagayan ng mga mapagpaimbabaw, tumitingin ang ilan sa mga mapagpaimbabaw sa iba, habang mga nagsasabi: "May nakakikita kaya sa inyo na isa man?" Kung hindi sila nakita ng isa man ay lumilisan sila palayo sa pagtitipon. Pansinin! Naglihis si Allāh sa mga puso nila palayo sa kapatnubayan at kabutihan at bumigo Siya sa kanila dahil sila ay mga taong hindi umiintindi.

Talaga ngang may dumating sa inyo, O katipunan ng mga Arabe, na isang Sugo kabilang sa lahi ninyo sapagkat siya ay isang Arabe tulad ninyo, na nakahihirap sa kanya ang nakahihirap sa inyo, na matindi ang pagkaibig niya sa kapatnubayan ninyo at pagmamalasakit sa inyo, na siya sa mga mananampalataya, lalo na, ay madalas ang pakikiramay at ang awa.

Ngunit kung umayaw sila at hindi sumampalataya sa inihatid mo ay sabihin mo sa kanila, O Sugo: "Nakasasapat sa akin si Allāh na walang sinasamba ayon sa karapatan bukod pa sa Kanya. Sa Kanya lamang ako sumasandig. Siya – kaluwalhatian sa Kanya – ay ang Panginoon ng tronong dakila."