Al-Furqan

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាមានពរជ័យដែលទ្រង់បានបញ្ចុះនូវគម្ពីរគួរអានដែលជាអ្នកបែងចែករវាងប្រការពិតនិងប្រការមិនពិតទៅលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកនាំសារទៅកាន់មនុស្សលោកនិងជិន ហើយនិងដាស់តឿនព្រមានពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់។

(ទ្រង់)ជាអ្នកដែលការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងការគ្រប់គ្រងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់តែមួយគត់។ ហើយទ្រង់គ្មានបុត្រ និងគ្មានដៃគូរួមជាមួយទ្រង់នៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់នោះឡើយ។ ហើយទ្រង់(ជាអ្នក)បានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានកំណត់ការបង្កើតវាយ៉ាងច្បាស់លាស់ស្របទៅតាមចំណេះដឹង និងគតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់ ដោយអ្វីៗទាំងអស់ គឺសមស្របទៅតាមអ្វីដែលគេបានបង្កើតវា។

តែពួកមុស្ហរីគីនបានយកព្រះនានាក្រៅពីអល់ឡោះមកគោរពសក្ការៈ ដែលពួកវាទាំងនោះមិនអាចបង្កើតអ្វីទាល់តែសោះ មិនថាតូចឬធំនោះឡើយ តែពួកវាវិញទេដែលត្រូវបានគេបង្កើតនោះ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតពួកវា(ព្រះនានា)ពីភាពទទេ គ្មានអ្វីសោះ(ពីមុនមក)។ ហើយពួកវា(ព្រះនានា)គ្មានសមត្ថភាពអាចការពារខ្លួនឯងពីគ្រោះថ្នាក់ ហើយក៏មិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ខ្លួនឯងបាននោះដែរ។ ពួកវាគ្មានសមត្ថភាពធ្វើឲ្យមនុស្សរស់ទៅជាស្លាប់នោះទេ ហើយក៏មិនអាចធ្វើឲ្យអ្នកស្លាប់រស់ឡើងវិញនោះបានដែរ ហើយពួកវាក៏គ្មានសមត្ថភាពពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេដែរ(នាថ្ងៃបរលោក)។

ហើយពួកដែលប្រឆាំងចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បាននិយាយថាៈ គម្ពីរគួរអាននេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីការភូតកុហកដែលមូហាំម៉ាត់បានប្រឌិតវាឡើង ហើយនិយាយថាវាមកពីអល់ឡោះ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនផ្សេងទៀតបានជួយជ្រោមជ្រែងគេក្នុងការប្រឌិតកុហកនេះនោះឡើយ។ ដូចនេះ ពួកប្រឆាំងទាំងនោះបានបង្កើតនូវពាក្យប្រឌិតភូតកុហកដែលមិនត្រឹមត្រូវ ពីព្រោះ គម្ពីរគួរអាន គឺជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយគ្មានមនុស្សណាម្នាក់ឬជិនអាចនាំមកឲ្យដូចនឹងគម្ពីរគួរអាននេះបាននោះឡើយ។

ហើយពួកដែលបដិសេធនឹងគម្ពីរគួរអានទាំងនោះបាននិយាយទៀតថាៈ គម្ពីរគួរអាននេះ គឺជារឿងព្រេងនិទាន(ដែលមិនពិត)របស់មនុស្សជំនាន់មុនប៉ុណ្ណោះ ដោយមូហាំម៉ាត់បានចម្លងវា ហើយវាត្រូវបានគេសូត្រឲ្យគាត់ស្តាប់ទាំងព្រឹកទាំងល្ងាច។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលជាអ្នកបញ្ចុះគម្ពីរគួរអាននោះ ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលដឹងនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅលើមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ហើយវា(គម្ពីរគួរអាន)មិនត្រូវបានគេប្រឌិតឡើងដូចការអះអាងរបស់ពួកអ្នកនោះទ។ ក្រោយមក គាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បាននិយាយទៅកាន់ពួកគេដោយជម្រុញពួកគេឲ្យសារភាពកំហុសថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធនឹងព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែលអះអាងថា ខ្លួនគេគឺជាអ្នកនាំសារមកពីអល់ឡោះនេះ ចេះទទួលទានចំណីអាហារដូចមនុស្សលោកដទៃទៀត ហើយដើរតាមផ្សារដើម្បីស្វែងរកការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដូចយើងដែរទៅវិញ? ហេតុអ្វីបានជាអល់ឡោះមិនបញ្ចុះម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់មកជាមួយគាត់ដើម្បីឲ្យគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះ)ក្លាយជាអ្នកដែលរួមដំណើរជាមួយគាត់ បញ្ជាក់ពីភាពជាព្យាការីរបស់គាត់ និងជួយដល់គាត់ទៅ?

ឬក៏បញ្ចុះឲ្យគាត់នូវកំណប់ពីលើមេឃ ឬក៏ផ្តល់ឲ្យគាត់មានចម្ការផ្លែឈើដែលអាចឲ្យគាត់ទទួលទានផ្លែរបស់វា ដោយមិនចាំបាច់ដើរតាមផ្សារ និងស្វែងរកលាភសក្ការៈទៅ? ហើយពួកដែលបំពានបាននិយាយថាៈ ពួកអ្នក(ឱអ្នកមានជំនឿ)មិនបានដើរតាមអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)នោះទេ។ តាមពិត ពួកអ្នកកំពុងតែដើរតាមបុរសម្នាក់ដែលសតិបញ្ញារបស់គេត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយមន្តអាគមប៉ុណ្ណោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពិចារណាមើលចុះ នោះអ្នកនឹងភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះពួកគេជាមិនខាន ថាតើពួកគេបានពិពណ៌នាពីលក្ខណៈរបស់អ្នកនូវលក្ខណៈជាច្រើនដែលមិនត្រឹមត្រូវនោះយ៉ាងដូចម្តេច? ដូចជា ពួកគេបាននិយាយថា អ្នកជាគ្រូមន្តអាគម អ្នកគឺជាមនុស្សត្រូវមន្តអាគមគេ ឬអ្នកគឺជាមនុស្សវិកលចរិតជាដើម។ ដូច្នេះ ពួកគេបានវង្វេងចេញពីការពិតដោយសារតែមូលហេតុដូច្នោះ។ ពួកគេមិនអាចដើរនៅលើមាគ៌ាដែលនាំទៅកាន់ការចង្អុលបង្ហាញនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនអាចជួបមាគ៌ាដែលអាចបញ្ជាក់ពីសច្ចភាព និងភាពស្មោះត្រង់របស់អ្នកបាននោះដែរ។

អល់ឡោះទ្រង់មហាមានពរជ័យដែលជាអ្នកដែលប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនានោះ ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)មាននូវអ្វីដែលល្អប្រសើរជាងអ្វីដែលពួកគេទាមទារឲ្យអ្នកមានវាទៅទៀត ដោយទ្រង់នឹងបង្កើតឲ្យអ្នកនៅក្នុងលោកិយនេះមាននូវសួនដំណាំនានាដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាននិងដើមឈើរបស់វា ដែលអ្នកអាចទទួលទាននូវផលានុផលរបស់វា ហើយទ្រង់នឹងបង្កើតឲ្យអ្នកមាននូវវិមានដែលអ្នករស់នៅក្នុងវាប្រកបដោយភាពសម្បូរហូរហៀរ។

ពាក្យសម្តីទាំងឡាយចេញអំពីពួកគេនោះ គឺពុំមែន(ពួកគេ)ទាមទារកការពិត និងស្វែងរកភស្តុតាងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ជាក់ស្តែង គឺដោយសារតែពួកគេបានបដិសេធនឹងថ្ងៃបរលោកប៉ុណ្ណោះ។ ហើយយើងបានរៀបចំរួចជាស្រេចសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងថ្ងៃបរលោកនោះនូវភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

នៅពេលដែលឋាននរកបានឃើញពួកប្រឆាំង ខណៈដែលពួកគេត្រូវបានគេនាំទៅកាន់វា(នរក)ពីកន្លែងដែលឆ្ងាយនោះ គឺពួកគេនឹងឮសម្លេងខឹងសម្បា និងសម្លេងគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំងពីនរកនោះ ដោយសារតែការខឹងសម្បាយ៉ាងខ្លាំងរបស់វា(ឋាននរក)ចំពោះពួកគេ។

ហើយនៅពេលដែលគេបោះពួកប្រឆាំងទាំងនោះទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំចូលក្នុងកន្លែងដែលចង្អៀតនៃឋាននរកនោះ ដោយដៃរបស់ពួកគេត្រូវបានគេចងជាប់ទៅនឹងករបស់ពួកគេដោយច្រវាក់ ពួកគេក៏បានបួងសួងឲ្យខ្លួនឯងវិនាសអន្តរាយ ដោយសង្ឃឹមថា ពួកគេនឹងអាចរួចផុតពីទណ្ឌកម្មបាន។

នៅថ្ងៃនេះ ចូរពួកអ្នក(នែពួកប្រឆាំង)កុំស្រែកសុំឲ្យខ្លួនឯងវិនាសអន្តរាយតែមួយដងអ្វី តែពួកអ្នកគួរតែស្រែកសុំឲ្យ(ខ្លួនឯង)វិនាសអន្តរាយឲ្យបានច្រើនដង(ទើបត្រូវ)។ ក៏ប៉ុន្តែ (ទោះជាពួកអ្នកខំស្រែកសុំយ៉ាងណាក៏ដោយ) ពួកអ្នកមិនត្រូវបានគេឆ្លើយតបចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកស្នើសុំនោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកនឹងត្រូវស្ថិតនៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏សែនខ្លោចផ្សានេះជាអមតៈ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើទណ្ឌកម្មដែលបានលើកឡើងខាងលើដែលគេបានរៀបរាប់ប្រាប់ពួកអ្នកនេះ វាល្អប្រសើរជាង ឬមួយឋានសួគ៌ដ៏អមតៈដែលការសើយសុខរបស់វាគ្មានទីបំផុត និងគ្មានទីបញ្ចប់នោះល្អប្រសើរជាង? ហើយវា(ឋានសួគ៌) គឺជាអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានសន្យាចំពោះអ្នកដែលកោតខ្លាចក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលជាអ្នកមានជំនឿ។ វា គឺជាការតបស្នង និងជាកន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ដែលពួកគេត្រូវវិលត្រឡប់ទៅកាន់វានៅថ្ងៃបរលោក។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ ពួកគេនឹងទទួលបាននូវឧបការគុណដែលពួកគេប្រាថ្នាជារៀងរហូត ដែលនោះគឺជាការសន្យារបស់អល់ឡោះដែលត្រូវបំពេញ ដែលខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលជាអ្នកគោរពកោតខ្លាចបានបួងសួងសុំវា(ឋានសួគ៌)ពីទ្រង់។ ហើយការសន្យារបស់អល់ឡោះ គឺកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ ដោយទ្រង់មិនធ្វើខុស(ក្បត់)នូវការសន្យារបស់ទ្រង់ឡើយ។

ហើយនៅថ្ងៃដែលអល់ឡោះទ្រង់នឹងប្រមូលពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធ ហើយនិងប្រមូលអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានគោរពសក្ការៈចំពោះវាក្រៅពីអល់ឡោះ ពេលនោះទ្រង់នឹងសួរទៅកាន់ពួក(ព្រះនានា)ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈ ជាការស្តីបន្ទោសចំពោះអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាថាៈ តើពួកអ្នកពិតជាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំបម្រើរបស់យើងវង្វេង ដោយពួកគេប្រើឲ្យគោរពសក្ការៈចំពោះពួកអ្នក ឬមួយពួកគេបានវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដោយខ្លួនឯង?

ពួក(ព្រះនានា)ដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈ(ចំពោះវា)នោះបានឆ្លើយថាៈ ម្ចាស់របស់យើងទ្រង់មហាស្អាតស្អំពីការដែលទ្រង់មានដៃគូ។ មិនសាកសមឡើយចំពោះពួកយើងដែលយកអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ធ្វើជាអ្នកគាំពារចំពោះពួកយើងនោះ។ ដូចនេះ តើពួកយើងអំពាវនាវខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ឲ្យពួកគេមកគោរពសក្ការៈចំពោះពួកយើងក្រៅពីទ្រង់យ៉ាងដូចម្តេច? ក៏ប៉ុន្តែ ទ្រង់ទៅវិញទេដែលបានផ្តល់ភាពសោយសុខក្នុងលោកិយដល់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ ហើយទ្រង់ក៏បានផ្តល់ភាពសោយសុខដល់ជីដូនជីតារបស់ពួកគេមុនពួកគេផងដែរ ជាការល្បួងដល់ពួកគេ រហូតដល់ពួកគេបានភ្លេចនូវការរំលឹកចំពោះទ្រង់។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏គោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់រួមនឹងទ្រង់។ ហើយពួកគេគឺជាជាក្រុមដែលវិនាសអន្តរាយដោយសារតែភាពអពមង្គលរបស់ពួកគេ(ដោយការគោរពសក្ការៈអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ)។

ដូច្នេះ ព្រះនានាដែលពួកអ្នក(នែពួកមុស្ហរីគីន)បានគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាក្រៅពីអល់ឡោះនោះបានបដិសេធនឹងពួកអ្នកចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកបានអះអាងទៅលើពួកវា។ ពិតណាស់ ពួកអ្នកមិនអាចការពារទណ្ឌកម្មពីខ្លួនរបស់ពួកអ្នក ហើយក៏មិនអាចជួយវាបានដែរដោយសារតែការអសមត្ថភាពរបស់ពួកអ្នក។ ហើយជនណាដែលបំពានក្នុងចំណោមពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលមានជំនឿ)ដោយការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ យើងនឹងឲ្យគេភ្លក្សនូវទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតដូចអ្វីដែលយើងបានឲ្យពួកដែលបានលើកឡើងខាងលើ(ពួកមុស្ហររីគីន និងពួកប្រឆាំង)នោះភ្លក្សដែរ។

ហើយយើងមិនដែលចាត់តាំងអ្នកនាំសារណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះ ក្រៅពីពួកគេជាមនុស្សលោកធម្មតាដែលចេះទទួលទានចំណីអាហារ និងដើរតាមផ្សារនោះឡើយ។ ដូចនេះ ចំពោះរឿងនេះ អ្នកមិនមែនជាអ្នកនាំសារដំបូងគេ(ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក)នោះទេ។ ហើយយើងបានយកពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ធ្វើជាការសាកល្បងចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកចំពោះភាពមានបាន ភាពក្រខ្សត់ សុខភាពល្អ និងការមានជំងឺ ដោយសារតែការខ្វែងគំនិតគ្នានេះ ថាតើពួកអ្នកនឹងអត់ធ្មត់ចំពោះអ្វីដែលគេបានសាកល្បងពួកអ្នកនឹងវានោះដែរឬទេ ដែលជាហេតុនាំឲ្យអល់ឡោះផ្តល់នូវផលបុណ្យដល់ពួកអ្នកចំពោះការអត់ធ្មត់របស់ពួកអ្នកនោះ? ហើយម្ចាស់របស់អ្នក ជាអ្នកដែលឃើញបំផុតចំពោះជនណាដែលអត់ធ្មត់ និងជនណាដែលមិនអត់ធ្មត់ ហើយនិង(ឃើញបំផុតចំពោះ)ជនណាដែលប្រតិបត្តិតាមទ្រង់ និងជនណាដែលប្រឆាំងនឹងទ្រង់នោះ។

ហើយពួកគ្មានជំនឿដែលមិនសង្ឃឹមថានឹងជួបយើង និងមិនខ្លាចទណ្ឌកម្មរបស់យើងនោះបាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាអល់ឡោះមិនបញ្ចុះម៉ាឡាអ៊ីកាត់មកកាន់ពួកយើង ហើយប្រាប់ពួកយើងពីភាពត្រឹមត្រូវរបស់មូហាំម៉ាត់ ឬឲ្យពួកយើងបានឃើញម្ចាស់របស់ពួកយើងផ្ទាល់នឹងភ្នែក ហើយទ្រង់ប្រាប់យើងអំពីរឿងនោះទៅ(ដែលថាព្យាការមូហាំម៉ាត់ពិតជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ)? ជាការពិតណាស់ ពួកគេមានភាពក្រអឺតក្រទមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ រហូតដល់វាបានរារាំងពួកគេអំពីការមានជំនឿ។ ហើយតាមរយៈពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេនេះ គឺពួកគេបានប្រឆាំង និងបំពានជ្រុលហួសហេតុបំផុត។

នៅថ្ងៃដែលពួកគ្មានជំនឿនឹងបានឃើញម៉ាឡាអ៊ីកាត់ផ្ទាល់នឹងភ្នែក ពោលគឺនៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ ពេលស្ថិតនៅក្នុងផ្នូរ នៅពេលដែលគេពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានគេនាំកាន់ការជំនុំជម្រះ និងនៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានគេបញ្ចូលទៅក្នុងឋាននរកនោះ គឺគ្មានដំណឹងរីករាយសម្រាប់ពួកគេ(ពួកគ្មានជំនឿ)ឡើយនៅតាមកន្លែងទាំងនោះ ខុសពីបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ។ ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ដំណឺងរីករាយមកពីអល់ឡោះ(ឋានសួគ៌) គឺ(ជាទីកន្លែង)ត្រូវបានគេហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នក។

ហើយយើងបានត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលពួកគ្មានជំនឿបានប្រព្រឹត្តវាកាលនៅក្នុងលោកិយនៃអំពើសប្បុរស និងអំពីល្អនានា រួចយើងក៏បានធ្វើឲ្យវាក្លាយទៅជាអសារបង់ និងមិនផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វី(ដល់គេ)ឡើយ ដោយសារតែភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ ប្រៀបបាននឹងធូលីដែលរសាត់តាមខ្យល់។

នៅថ្ងៃនោះ បណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលជាអ្នកឋានសួគ៌នោះ គឺមានកន្លែងស្នាក់នៅដ៏ល្អប្រសើរ និងមានកន្លែងសម្រាកដ៏ល្អប្រពៃបំផុត។ ទាំងនោះគឺដោយសារតែការមានជំនឿរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការសាងនូវទង្វើកុសលរបស់ពួកគេ។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចងចាំ នៅថ្ងៃដែលមេឃនឹងបែកចេញជាមួយនឹងដុំពពកដ៏សក្បុសយ៉ាងច្រើន ហើយគេបានបញ្ចុះម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទៅកាន់ទីវាលប្រមូលផ្តុំ ដោយបញ្ចុះមកជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងច្រើនបំផុត។

ការគ្រប់គ្រងដ៏ពិតប្រាកដនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់(អល់ឡោះ)ម្ចាស់ដ៏មហាសប្បុរស។ ហើយថ្ងៃនោះដែរ គឺជាថ្ងៃដែលលំបាកជាទីបំផុតចំពោះពួកដែលគ្មានជំនឿ ផ្ទុយពីបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលមានភាពងាយស្រួលបំផុតចំពោះពួកគេ។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចងចាំ នៅថ្ងៃដែលពួកដែលបំពានដោយសារតែការបោះបង់ការដើរតាមអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់នោះ ខាំដៃទាំងពីររបស់គេ ព្រោះតែភាពសោកស្តាយ និងមានវិប្បដិសារីយ៉ាងក្រៃលែង ដោយគេនិយាយថាៈ ឱអនិច្ចាខ្លួនខ្ញុំអើយ! ខ្ញុំគួរតែដើរតាមអ្នកនាំសារចំពោះអ្វីដែលគាត់បាននាំមកពីម្ចាស់របស់គាត់ ហើយខ្ញុំគួរតែបានជ្រើសរើសផ្លួវមួយជាមួយគាត់ដែលនាំ(ខ្ញុំ)ទៅកាន់ជោគជ័យ។

ហើយពួកគេបាននិយាយដោយភាពសោកស្តាយជាទីបំផុតដោយបួងសួងសុំឲ្យខ្លួនឯងទទួលនូវភាពអន្តរាយថាៈ ឱអនិច្ចាខ្លួនខ្ញុំអើយ! មិនគួរណាខ្ញុំបានយកអ្នកដែលគ្មានជំនឿណាម្នាក់ធ្វើជាមិត្តភក្តិឡើយ។

ជាការពិតណាស់ មិត្តរបស់ខ្ញុំដែលគ្មានជំនឿម្នាក់នេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំវង្វេងចេញពីគម្ពីរគួរអាន ក្រោយពីវាបានមកដល់ខ្ញុំតាមរយៈអ្នកនាំសារហើយនោះ។ ហើយស្ហៃតន គឺជាអ្នកបោកប្រាស់ច្រើនបំផុតចំពោះមនុស្សលោក ដោយនៅពេលដែលទុក្ខសោកធ្លាក់លើគេ(មនុស្សលោក) គឺវាបានដកខ្លួនចេញ។

ហើយនៅក្នុងថ្ងៃនោះ អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បាននិយាយដោយត្អូញត្អែរពីស្ថានភាពនៃក្រុមរបស់គាត់ថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ជាការពិតណាស់ ក្រុមរបស់ខ្ញុំដែលទ្រង់បានតែងតាំងខ្ញុំទៅកាន់ពួកគេនោះ ពួកគេបានបោះបង់គម្ពីរគួរអាននេះ ហើយពួកគេបានបែរចេញពីវា។

ហើយដូចអ្វីដែលអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានទទួលរងពីសំណាក់ក្រុមរបស់អ្នក ដូចជាការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ និងការរារាំង(អ្នកដទៃ)ពីមាគ៌ារបស់អ្នកនោះដែរ យើងក៏បានបង្កើតសម្រាប់រាល់ៗព្យាការីទាំងឡាយជំនាន់មុនអ្នកនោះឲ្យមាននូវពួកសត្រូវដែលស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលសាងបាបកម្មនៃក្រុមរបស់គេ។ គ្រប់គ្រាន់ហើយដែលម្ចាស់របស់អ្នកជាអ្នកចង្អុលបង្ហាញ ដែលចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ការពិត ហើយគ្រប់គ្រាន់ហើយដែលទ្រង់ជាអ្នកជួយ ដែលជួយអ្នកឲ្យយកឈ្នះទៅលើសត្រូវរបស់អ្នកនោះ។

ហើយពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះបាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនបញ្ចុះគម្ពីរគួរអាននេះទៅឲ្យអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)ទាំងមូលតែម្តងទៅ ហេតុអ្វីចាំបាច់បញ្ចុះទៅលើគេម្តងបន្តិចៗបែបនេះ? យើង(អល់ឡោះ)បានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានមួយផ្នែកៗ(ម្តងបន្តិចៗ)យ៉ាងដូច្នេះ គឺដើម្បីពង្រឹងចិត្តរបស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ដោយធ្វើការបញ្ចុះវាជាបន្តបន្តាប់។ ហើយយើងបានបញ្ចុះវាម្តងបន្តិចៗដើម្បីឲ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការយល់ និងការទន្ទេញវា។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនមិនអាចនាំមកឲ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវឧទាហរណ៍ណាមួយអំពីអ្វីដែលពួកគេទាមទារវានោះឡើយ តែយើងទេដែលបាននាំមកឲ្យអ្នកនូវចម្លើយដែលពិតត្រឹមត្រូវចំពោះសំណើនោះ។ ហើយយើងបាននាំមកឲ្យអ្នកនូវការបកស្រាយដ៏ប្រសើរបំផុត។

ពួកដែលត្រូវគេប្រមូលផ្តុំនៅថ្ងៃបរលោកដោយអូសផ្កាប់មុខរបស់ពួកគេទៅរកនរកជើហាន់ណាំនោះ ពួកទាំងនោះ គឺមានកន្លែងដ៏អាក្រក់បំផុត ព្រោះកន្លែងរបស់ពួកគេ គឺនរកជើហាន់ណាំ ហើយពួកគេឃ្លាតឆ្ងាយបំផុតពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ពីព្រោះមាគ៌ារបស់ពួកគេ គឺជាមាគ៌ានៃការប្រឆាំង និងវង្វេង។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានប្រទានឲ្យព្យាការីមូសានូវគម្ពីរតាវរ៉ត ហើយយើងក៏បានឲ្យហារូនដែលជាបងរបស់គេនៅជាមួយគេនោះក្លាយជាអ្នកនាំសារផងដែរ ដើម្បីឲ្យគេ(ព្យាការីហារូន)ក្លាយជាអ្នកជំនួយការសម្រាប់ព្យាការីមូសា។

ហើយយើងបានមានបន្ទូលទៅកាន់គេទាំងពីរថាៈ ចូរអ្នកទាំងពីរធ្វើដំណើរទៅកាន់ហ្វៀរអោន និងបក្សពួករបស់គេដែលជាពួកដែលបានបដិសេធនឹងបណ្តាភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់យើងចុះ។ ពេលនោះ គេទាំងពីរក៏បានអនុត្តន៍តាមបទបញ្ជារបស់យើង ហើយគេទាំងពីរក៏បាន(ធ្វើដំណើរ)ទៅកាន់ពួកគេ និងបានអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់ការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធចំពោះគេទាំងពីរ។ ដូច្នេះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេឲ្យវិនាសសាបសូន្យ។

ហើយក្រុមរបស់ព្យាការីនួហ នៅពេលដែលពួកគេបានបដិសេធនឹងបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយ ដោយសារតែពួកគេបានបដិសេធនឹងព្យាការីនួហនោះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេដោយការលិចលង់ក្នុងទឹកជំនន់ ហើយយើងក៏បានយកការបំផ្លិចបំផ្លាញពួកគេនេះ ធ្វើជាសញ្ញាភស្តុតាងបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការកម្ទេចពួកដែលបំពាន។ ហើយយើងបានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែលបំពាននោះនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុតនៅថ្ងៃបរលោក។