Al-Ahzab

ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់! ចូរអ្នក និងអ្នកដែលដើរតាមអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយអនុវត្តន៍តាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ ហើយចូរអ្នកកោតខ្លាចចំពោះទ្រង់តែមួយគត់។ ចូរអ្នកកុំគោរពតាមពួកប្រឆាំង និងពួកពុតត្បុតនូវអ្វីដែលជាទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាដឹងបំផុតចំពោះឧបាយកលរបស់ពួកប្រឆាំងនិងពួកពុតត្បុតដែលពួកគេបានរៀបចំ ទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការបង្កើត និងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។

ហើយចូរអ្នកប្រតិបត្តិតាមវ៉ាហ៊ីដែលម្ចាស់របស់អ្នកបានបញ្ចុះមកឲ្យអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចរំលងពីទ្រង់ឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅលើទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយចូរអ្នកប្រគល់ការទុកចិត្តលើអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ចំពោះកិច្ចការទាំងអស់របស់អ្នក។ ហើយគ្រប់គ្រាន់ហើយដែលអល់ឡោះជាអ្នកថែរក្សាការពារចំពោះអ្នកដែលប្រគល់ការទុកចិត្តលើទ្រង់ក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នោះ។

ហើយដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនបង្កើតឲ្យមានបេះដូងពីរនៅក្នុងទ្រូងរបស់បុរសតែម្នាក់នោះដែរ ក៏ដូចគ្នាដែរ ទ្រង់មិនបានបង្កើត(ចាត់ទុក)ភរិយាទាំងឡាយមានឋានៈស្មើនឹងម្តាយចំពោះការហាមឃាត់មិនឲ្យរៀបការជាមួយនោះទេ។ ហើយក៏ដូចគ្នាដែរ ទ្រង់ក៏មិនបង្កើតកូនចិញ្ចឹមឲ្យមានឋានៈស្មើនឹងកូនបង្កើតនោះដែរ ព្រោះថា ពិតប្រាកដណាស់ ហ្ស៊ីហើរ(ការហាមឃាត់របស់បុរសចំពោះភរិយារបស់ខ្លួនលើខ្លួនឯង) ហើយនិងការយកកូនចិញ្ចឹម វាគឺជាទំនៀមទម្លាប់នាសម័យកាលអវិជ្ជាដែលសាសនាឥស្លាមបានចាត់ទុកជាមោឃៈហើយ។ ហើយការហ្ស៊ីហ៊ើរ និងកូនចិញ្ចឹមនោះ វាគ្រាន់តែជាពាក្យសម្ដីដែលពួកអ្នកនិយាយវាចុះឡើងនៅនឹងមាត់របស់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ ដោយវាគ្មានការពិតអ្វីឡើយ ពោលគឺ ប្រពន្ធមិនអាចជាម្តាយនោះឡើយ ហើយកូនចិញ្ចឹមដែលគេអះអាងថាជាកូននោះ ក៏មិនអាចក្លាយជាកូនបង្កើតនោះដែរ។ តែអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានបន្ទូលពាក្យពិត ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់អនុវត្តន៍តាម ហើយទ្រង់ជាអ្នកចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ាត្រឹមត្រូវ។

ចូរពួកអ្នកដាក់នាមត្រកូលកូនចិញ្ចឹមដែលពួកអ្នកអះអាងថាជាកូនរបស់ពួកអ្នកនោះ ទៅតាមនាមត្រកូលពិតប្រាកដរបស់ឪពុកបង្កើតពួកគេ ព្រោះថា ការដាក់នាមត្រកូលទៅតាម(ឈ្មោះ)ឪពុកបង្កើតរបស់ពួកគេនោះ វាគឺយុត្តិធម៌បំផុតចំពោះអល់ឡោះ។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកមិនស្គាល់(ឈ្មោះ)ឪពុកបង្កើតរបស់ពួកគេដើម្បីពួកអ្នកដាក់នាមត្រកូលឲ្យពួកគេទេនោះ ចូរពួកអ្នកចាត់ទុកពួកគេ(កូនចិញ្ចឹម)ជាបងប្អូនរបស់ពួកអ្នកក្នុងសាសនាឥស្លាម និងជាអ្នកដែលពួកអ្នកបានដោះលែងពួកគេចេញពីភាពជាខ្ញុំបម្រើគេ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកហៅពួកគេថា “ឱបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ” “ឱបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ”។ ហើយគ្មានបាបកម្មទេចំពោះពួកអ្នក នៅពេលដែលពួកអ្នកហៅនាមត្រកូលរបស់ពួកគេខុស ដោយមិនបានហៅឈ្មោះឪពុកបង្កើតរបស់ពួកគេ(កូនចិញ្ចឹម)នោះ ក៏ប៉ុន្តែពួកអ្នកនឹងមានបាបកម្មនៅពេលដែលពួកអ្នកមានចេតនាហៅ(ខុស)បែបនេះ។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ពួកគេចំពោះកំហុសអចេតនារបស់ពួកគេឡើយ។

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មានសិទ្ធិទៅលើបណ្តាអ្នកមានជំនឿក្នុងគ្រប់បញ្ហាដែលគាត់បានអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់វានោះជាងពួកគេខ្លួនឯងទៅទៀត ទោះបីក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេលម្អៀងទៅកាន់អ្នកផ្សេងក៏ដោយ។ ហើយភរិយាទាំងឡាយរបស់គាត់ មានឋានៈជាមាតារបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងអស់។ ដូចនេះ គេហាមឃាត់លើអ្នកមានជំនឿទាំងអស់មិនឲ្យរៀបការជាមួយពួកគាត់(ភរិយារបស់ព្យាការី)ឡើយបន្ទាប់ពីព្យាការីបានស្លាប់។ ហើយអ្នកដែលជាសាច់សាលោហិតនឹងគ្នានោះ គឺមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលកេរមរតកពីគ្នាទៅវិញទៅមកស្របទៅតាមច្បាប់របស់អល់ឡោះ ជាងបណ្តាអ្នកមានជំនឿ និងអ្នកដែលបានភៀសខ្លួនក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះដែលពួកគេធ្លាប់ទទួលមរតករវាងគ្នាទៅវិញទៅមកនៅពេលសាសនាឥស្លាមទើបមកដល់ទៅទៀត។ ប៉ុន្តែ ក្រោយពីនោះមក ការទទួលមរតករបស់ពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ និងអ្នកដែលបានភៀសខ្លួនដែលពុំមែនជាសាច់សាលោហិតនឹងគ្នា)បែបនេះ ត្រូវបានលប់ចោលហើយ លើកលែងតែ ប្រសិនបើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ចង់ធ្វើល្អចំពោះជំនិតរបស់ពួកអ្នក(ដែលគ្មានជាប់ខ្សែស្រឡាយត្រូវទទួលកេរមរតកទេ) ដែលវាមិនមែនជាមរតកដោយសមរម្យ ដោយដើម្បីជាការទំនាក់ទំនងល្អ និងជាក្តីសប្បុរសចំពោះពួកគេ គឺពួកអ្នកអាចធ្វើបែបនេះបាន។ ក្បួនច្បាប់នេះ គឺត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកនៅក្នុងឡាវហ៊ុលម៉ះហ៊្វូស រួចហើយ។ ដូចនេះ ចាំបាច់ត្រូវតែអនុវត្តន៍តាមវា។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅពេលដែលយើងបានទទួលយកនូវកិច្ចសន្យាដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ពីបណ្តាព្យាការីទាំងឡាយ ដោយពួកគេត្រូវគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ និងមិនត្រូវធ្វើស្ហ៊ីរិកនូវអ្វីមួយជាមួយទ្រង់ឡើយ ហើយត្រូវផ្សព្វផ្សាយវ៉ាហ៊ីដែលទ្រង់បានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកគេ។ ហើយយើងបានទទួលយកនូវកិច្ចសន្យាជាពិសេសដាច់ដោយឡែកអំពីអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ពីព្យាការីនួហ ពីព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ពីព្យាការីមូសា និងពីព្យាការីអ៊ីសា កូន ម៉ារីយ៉ាំ។ ហើយយើងបានទទួលយកពីពួកគេនូវកិច្ចសន្យាមួយដ៏រឹងមាំ ដែលថាពួកគេត្រូវបំពេញនូវទំនុកចិត្តដែលគេបានជឿទុកចិត្តចំពោះពួកគេនៃការផ្សព្វផ្សាយសារទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ។

ការដែលអល់ឡោះទទួលយកនូវកិច្ចសន្យាដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ពីបណ្តាព្យាការីនេះ គឺដើម្បីទ្រង់នឹងសួរអ្នកដែលស្មោះត្រង់ក្នុងចំណោមអុ្នកនាំសារទាំងឡាយពីសច្ចភាពរបស់ពួកគេ ដើម្បីជាការស្តីបន្ទោសដល់ពួកដែលប្រឆាំង។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងទ្រង់និងបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នោះ នូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់ គឺនរកជើហាន់ណាំ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរពួកអ្នកចងចាំនូវឧបការគុណរបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក នៅពេលដែលកងទ័ពជាច្រើនរបស់ពួកប្រឆាំងដែលមានបំណងប្រយុទ្ធនឹងពួកអ្នកបានមកដល់ក្រុងម៉ាទីណះ ដោយមានទាំងពួកពុតត្បុត និងពួកយូដាជាអ្នកជួយគាំទ្រដល់ពួកគេថែមទៀតផង។ ពេលនោះ យើងបានបញ្ជូនខ្យល់ទៅកាន់ពួកគេ គឺជាខ្យល់ព្យុះដែលជួយដល់ព្យាការី ហើយយើងបានបញ្ជូនកងទ័ពជាច្រើនអំពីពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលពួកអ្នកមិនបានឃើញពួកគេឡើយ។ ពេលនោះ ពួកប្រឆាំងក៏បានរត់ត្រឡប់ក្រោយ ដោយពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីមួយកើតឡើយ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ឃើញបំផុតចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្តដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅលើទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

នោះគឺនៅពេលដែលពួកប្រឆាំងបានសម្រុកចូលមកកាន់ពួកអ្នកពីខាងលើជ្រលង និងពីខាងក្រោមជ្រលង និងមកពីទិសទិសខាងកើត ហើយនិងទិសខាងលិច។ នៅខណៈនោះ កែវភ្នែកទាំងឡាយមិនបានមើលទៅកាន់អ្វីក្រៅពីសម្លឹងមើលទៅកាន់សត្រូវនោះឡើយ ហើយធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយក្តីរន្ធត់ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាចខ្លាំងពេក។ ហើយពួកអ្នកនឹកស្មានចំពោះអល់ឡោះនូវការនឹកស្មានគ្រប់បែបយ៉ាង ដោយម្តងគិតថានឹងអាចឈ្នះ និងម្តងគិតថាអស់សង្ឃឹម។

ស្ថិតក្នុងស្ថានការណ៍បែបនេះនៅក្នុងសង្គ្រាមលេណដ្ឋាននោះ បណ្តាអ្នកមានជំនឿត្រូវបានសាកល្បងដោយបានជួបនឹងការប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាពីសំណាក់សត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមានភាពញាប់ញ័រយ៉ាងក្រៃលែងព្រោះតែភាពភ័យខ្លាច។ នៅក្នុងការសាកល្បងនេះ គឺបានបែងចែកច្បាស់រវាងអ្នកមានជំនឿពិត និងអ្នកពុតត្បុត។

នៅថ្ងៃនោះ ពួកពុតត្បុតនិងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទន់ខ្សោយ ដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេមានការសង្ស័យបាននិយាយថាៈ អ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសារបានសន្យាចំពោះពួកយើងថានឹងឲ្យពួកយើងទទួលបានជ័យជម្នះលើសត្រូវរបស់ពួកយើង និងផ្តល់អំណាចគ្រប់គ្រងនៅលើផែនដីដល់ពួកយើងនោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការបោកប្រាស់ដែលគ្មានមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់នោះឡើយ។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅពេលដែលក្រុមមួយនៃពួកពុតត្បុតបាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលនៅក្រុងម៉ាទីណះថាៈ ឱអ្នកស្រុកយ៉ាសរិប(គឺជាឈ្មោះក្រុងម៉ាទីណះមុនឥស្លាមមកដល់)! គ្មានទីតាំងឈរជើងសម្រាប់ពួកអ្នកទៀតឡើយនៅឯជើងភ្នំស៊ីឡាក់ក្បែរលេណដ្ឋាននេះ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកត្រឡប់ទៅកាន់ផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកអ្នកវិញចុះ។ ហើយមួយក្រុមទៀតក្នុងចំណោមពួកគេ(ពួកពុតត្បុត)បានសុំការអនុញ្ញាតពីព្យាការីដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញ ដោយអះអាងថា ផ្ទះរបស់ពួកគេបានរបើក(គ្មានអ្នកការពារ)ពីសត្រូវនោះទេ ខណៈដែលវាមិនបានរបើកដូចអ្វីដែលពួកគេអះអាងឡើយ។ តាមពិត ពួកគេយកលេសកុហកនេះ ដើម្បីរត់គេចពីសត្រូវប៉ុណ្ណោះ។

ហើយប្រសិនបើពួកសត្រូវបានចូលលុកលុយមកលើពួកគេនៅឯក្រុងម៉ាទីណះពីគ្រប់ច្រកទាំងអស់ ហើយគេសុំឲ្យពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់ភាពគ្មានជំនឿ និងការធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះវិញនោះ ប្រាកដជាពួកគេនឹងទទួលយកការទាមទាពីសត្រូវរបស់ពួកគេមិនខានឡើយ ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចទប់ចិត្តអំពីការវិលត្រឡប់ទៅរកភាពគ្មានជំនឿវិញបានឡើយ លើកលែងតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកពុតត្បុតទាំងនោះធ្លាប់បានសន្យាជាមួយអល់ឡោះក្រោយពីពួកគេបានរត់គេច(បកក្រោយ)នៅថ្ងៃសង្គ្រាមអ៊ូហុទថាៈ ប្រសិនបើអល់ឡោះឲ្យពួកគេជួបនឹងការប្រយុទ្ធផ្សេងទៀតនោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងប្រយុទ្ធជាមួយនឹងសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងមិនរត់គេចដោយខ្លាចពួកសត្រូវទៀតនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកគេបានក្បត់ពាក្យសន្យា(របស់ពួកគេ)។ ហើយខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះទាំងអស់នឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលគេបានសន្យានឹងអល់ឡោះ ហើយរូបគេនឹងត្រូវបានគេសួរអំពីការសន្យានោះជាក់ជាមិនខាន។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកទាំងនោះថាៈ ការរត់គេចពីសត្រូវរបស់ពួកអ្នកដោយសារខ្លាចស្លាប់ ឬខ្លាចការប្រយុទ្ធនោះ គឺគ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកអ្នកឡើយ ព្រោះថា អាយុជីវិត(របស់ពួកអ្នក)ត្រូវបានកំណត់រួចជាស្រេច។ ហើយបើទោះជាពួកអ្នករត់គេច ហើយអាយុជីវិតរបស់ពួកគេមិនទាន់ដល់ក៏ដោយ ក៏ពួកអ្នកពិតជានឹងមិនមានសេចក្តីសុខក្នុងជីវិតរស់នៅនោះដែរ លើកលែងតែមួយរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើមានអ្នកណាដែលអាចការពារពួកអ្នកពីអល់ឡោះ ប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនាចង់ឲ្យពួកអ្នកទទួលនូវអ្វីដែលពួកអ្នកមិនពេញចិត្ត ដូចជាសេចក្តីស្លាប់ និងការប្រយុទ្ធនោះ ឬមួយទ្រង់មានចេតនាឲ្យពួកអ្នកទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រាថ្នា ដូចជាសុខសុវត្ថិភាព និងល្អប្រសើរនោះ? គឺគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចរារាំងពួកអ្នកពីប្រការទាំងនោះបានឡើយ។ ហើយពួកពុតត្បុតទាំងនោះមិនមានអ្នកគាំពារណាដែលគាំពារកិច្ចការរបស់ពួកគេក្រៅពីអល់ឡោះ ឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចរារាំង(ការពារ)ពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះបានដែរ។

អល់ឡោះទ្រង់ដឹងចំពោះពួកដែលរារាំងអ្នកដទៃពីការចូលរួមប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះក្នុងចំណោមពួកអ្នក និងពួកដែលនិយាយទៅកាន់បងប្អូនរបស់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកមករកពួកយើងវិញមក ហើយកុំទៅចូលរួមប្រយុទ្ធជាមួយគេ(អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ដើម្បីកុំឲ្យពួកអ្នកត្រូវបានគេសម្លាប់។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងខ្លាចពួកអ្នកត្រូវបានគេសម្លាប់។ ហើយពួកក្បត់ទាំងនេះ ពួកគេមិនដែលទៅសមរភូមិឡើយ ហើយក៏មិនដែលចូលរួមប្រយុទ្ធនោះដែរ លើកលែងតែដោយកម្របំផុត (ដែលការចូលរួមរបស់ពួកគេនោះគឺ) ដើម្បីការពារខ្លួនរបស់ពួកគេកុំឲ្យខ្មាសអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ ពុំមែនដើម្បីជួយអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ឡើយ។

ពួកគេកំណាញ់បំផុតមកលើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដោយពួកគេមិនព្រមជួយពួកអ្នកតាមរយៈការបរិច្ចាគវាឡើយ ហើយពួកគេកំណាញ់ជាមួយខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ ដោយពួកគេមិនចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយពួកអ្នកឡើយ ហើយពួកគេក៏កំណាញ់ជាមួយក្តីស្រលាញ់របស់ពួកគេដែរ ដោយពួកគេមិនស្រលាញ់ពួកអ្នកឡើយ។ ហើយបើកាលណាភាពភ័យខ្លាចបានមកដល់នៅពេលដែលជួបសត្រូវ អ្នកនឹងបានឃើញពួកគេមើលមកកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដោយកែវភ្នែករបស់ពួកគេក្រឡាប់ចុះឡើងដោយភាពកំសាក ប្រៀបដូចជាកែវភ្នែកដែលក្រឡាប់ចុះឡើងនៅពេលដែលគេជិតស្លាប់ដូច្នោះដែរ។ ហើយបើកាលណាភាពភ័យខ្លាចបានរសាយបាត់ទៅវិញ ហើយពួកគេមានភាពស្ងប់ក្នុងអារម្មណ៍វិញនោះ ពួកគេក៏បញ្ឈឺពួកអ្នកដោយប្រើពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យ ថា(ពួកអ្នក)កំណាញ់ចំពោះទ្រព្យជ័យភណ្ឌដែលពួកគេកំពុងស្វែងរកវា(ពួកអ្នកមិនចែកទ្រព្យជ័យភណ្ឌឲ្យពួកគេ)។ ពួកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះ ពួកគេពុំមែនជាអ្នកដែលមានជំនឿពិតប្រាកដឡើយ។ ដូចនេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានលុបបំបាត់នូវផលបុណ្យនៃទង្វើរបស់ពួកគេ ហើយការលុបបំបាត់(ផលបុណ្យ)នេះ គឺជារឿងងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់។

ពួកជនកំសាកទាំងនោះនឹកស្មានថា ពួកពហុក្រុមដែលប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីប្រយុទ្ធនឹងអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ និងប្រយុទ្ធនឹងបណ្តាអ្នកមានជំនឿនោះ ពួកគេនឹងមិនដកថយទៅវិញឡើយ លុះត្រាតែពួកគេបានជីកឫសអ្នកមានជំនឿអស់សិន។ ហើយប្រសិនបើពួកពហុក្រុមទាំងអស់នេះអាចត្រឡប់មកវិញម្តងទៀតនោះ ពួកពុតត្បុតទាំងនោះពេញចិត្តនឹងចាកចេញពីក្រុងម៉ាទីណះជាមួយពួកអារ៉ាប់ជនបទ ហើយចាំស៊ើបសួរពត៌មានរបស់ពួកអ្នក ថាតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកអ្នកក្រោយពីសត្រូវបានប្រយុទ្ធជាមួយពួកអ្នកនោះ? ហើយបើទោះបីជាពួកគេស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនចូលរួមប្រយុទ្ធជាមួយពួកអ្នកដែរ លើកលែងតែមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកខ្វល់ពីពួកគេ ហើយកុំពិបាកចិត្តចំពោះពួកគេ។

ពិតប្រាកដណាស់ សម្រាប់ពួកអ្នក ចំពោះអ្វីដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បាននិយាយ និងអ្វីដែលគាត់បានធ្វើនោះ គឺជាគំរូដ៏ល្អ ព្រោះថា គាត់បានមានវត្តមានដោយខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ហើយគាត់បានទៅច្បាំងផ្ទាល់។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីនោះ តើពួកអ្នកនៅតែកំណាញ់ខ្លួនរបស់ពួកអ្នក(មិនហ៊ានចេញទៅច្បាំង)ជាងខ្លួនគាត់យ៉ាងដូចម្តេច? ហើយគ្មាននរណាដែលយកអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ធ្វើជាគំរូឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលសង្ឃឹមថានឹងជួបនឹងថ្ងៃបរលោក ហើយប្រឹងប្រែងសាងនូវទង្វើកុសលសម្រាប់ថ្ងៃនោះ ព្រមទាំងបានរំលឹកទៅអល់ឡោះដ៏ច្រើនប៉ុណ្ណោះ។ រីឯអ្នកដែលគ្មានសង្ឃឹមថានឹងជួបថ្ងៃបរលោក និងមិនរំលឹកចំពោះអល់ឡោះដ៏ច្រើនទេនោះ ពិតណាស់ រូបគេមិនយកអ្នកនាំសារធ្វើជាគំរូឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកមានជំនឿបានឃើញពួកពហុក្រុមជាច្រើនដែលប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីមកប្រយុទ្ធនឹងពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)នោះ ពួកគេបាននិយាយថាៈ នេះហើយជាអ្វីដែលអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកយើងអំពីការសាកល្បង ការលំបាក និងភាពជោគជ័យនោះ។ ហើយអ្វីដែលអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារបានសន្យាក្នុងរឿងនេះ ប្រាកដណាស់ វាបានកើតឡើងពិតមែន។ ហើយការដែលពួកគេប្រឈមនឹងពួកពហុក្រុមជាច្រើននេះ ពុំបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកគេក្រៅពីធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែបន្ថែមនូវការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងការគោរពតាមទ្រង់នោះឡើយ។

ក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកមានជំនឿ មានបុរសជាច្រើនដែលជាអ្នកស្មោះត្រង់ចំពោះអល់ឡោះ ដោយពួកគេបានបំពេញនូវអ្វីដែលពួកគេបានសន្យាជាមួយទ្រង់ ដូចជាការប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងសេចក្តីជំនឿ និងការអត់ធ្មត់លើការតស៊ូក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ។ ដូច្នេះ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានអ្នកខ្លះបានស្លាប់ ឬត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេខ្លះទៀត មានអ្នកដែលរង់ចាំការពលីជីវិតក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់។ ហើយបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងនោះ ពុំបានផ្លាស់ប្តូរនូវអ្វីដែលពួកគេបានសន្យាជាមួយអល់ឡោះដូចអ្វីដែលពួកពុតត្បុតបានធ្វើចំពោះការសន្យារបស់ពួកគេឡើយ។

ដើម្បីអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងតបស្នងដល់បណ្តាដែលស្មោះត្រង់ដែលបានបំពេញនូវអ្វីដែលពួកគេបានសន្យាជាមួយអល់ឡោះដោយសារតែសច្ចភាពរបស់ពួកគេ និងបានបំពេញនូវការសន្យារបស់ពួកគេ។ ហើយអល់ឡោះនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកពុតត្បុតដែលជាអ្នកក្បត់ពាក្យសន្យារបស់ពួកគេ ប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនា ដោយទ្រង់នឹងឲ្យពួកគេស្លាប់មុនពេល(ពួកគេ)សារភាពកំហុសពីការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ ឬក៏ទ្រង់ទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេ ដោយចង្អុលបង្ហាញឲ្យពួកគេសារភាពកំហុស។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសពីបាបកម្មរបស់គេ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះរូបគេ។

ហើយអល់ឡោះបានឲ្យពួកគូរ៉័ស្ស ពួកកុលសម្ព័ន្ធហ្គត់ហ្វាន និងពួកដែលបានមកជាមួយពួកគេត្រឡប់ទៅវិញជាមួយនឹងការពិបាកចិត្តនិងទុក្ខព្រួយ ដោយសារតែបាត់បង់(មិនទទួលបាន)នូវអ្វីដែលពួកគេសង្ឃឹម ដោយមិនបានទទួលជោគជ័យនូវអ្វីដែលពួកគេប៉ុនប៉ងនៃការគាស់រំលើង(កម្ទេច)បណ្តាអ្នកមានជំនឿនោះឡើយ។ ហើយអល់ឡោះបានជួយជ្រោមជ្រែងបណ្តាអ្នកមានជំនឿក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ ដោយទ្រង់បានបញ្ជូនខ្យល់ និងបញ្ចុះពពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជាច្រើន។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងក្លា មហាខ្លាំងពូកែបំផុតដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ លើកលែងតែទ្រង់យកឈ្នះលើរូបគេ និងធ្វើឲ្យគេអាម៉ាស់ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយអល់ឡោះបានឲ្យពួកយូដាដែលបានជួយពួកសត្រូវក្នុងការច្បាំងជាមួយបណ្តាអ្នកមានជំនឿនោះចុះចេញពីបន្ទាយរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេធ្លាប់ការពារខ្លួនរបស់ពួកគេនៅក្នុងបន្ទាយនោះពីសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយអល់ឡោះបានបញ្ចូលភាពភ័យខ្លាចទៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ។ មួយក្រុមនៃពួកគេត្រូវបានពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)សម្លាប់ ហើយមួយក្រុមទៀតត្រូវបានពួកអ្នកចាប់ជាឈ្លើយសឹក។

ហើយក្រោយពីពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញរួចមក អល់ឡោះជាម្ចាស់បានឲ្យពួកអ្នកគ្រប់គ្រងលើដីរបស់ពួកគេ ដែលក្នុងនោះមានទាំងដំណែដំណាំ និងដើមល្មើ។ ហើយអល់ឡោះក៏បានឲ្យពួកអ្នកគ្រប់គ្រងផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកគេ និងទ្រព្យសម្បត្តិផ្សេងទៀតរបស់ពួកគេផងដែរ។ ទ្រង់ក៏បានពួកអ្នកគ្រប់គ្រងដីនៅតំបន់ខយហ្ពើរ ដែលពួកគេមិនធ្លាប់បានជាន់លើវាសោះពីមុនមក ក៏ប៉ុន្តែពួកអ្នកនឹងបានជាន់លើវា(គ្រប់គ្រងវា)។ នេះហើយគឺជាការសន្យានិងជាដំណឹងរីករាយសម្រាប់បណ្តាអ្នកមានជំនឿ។ ហើយអល់ឡោះមានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។