Al-Baqarah 2:200–220

ហើយនៅពេលដែលពួកអ្នកបានបញ្ចប់កិច្ចការហាជ្ជីសព្វគ្រប់ហើយនោះ ចូរពួកអ្នករំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះ និងត្រូវបង្កើនការកោតសរសើរចំពោះទ្រង់ឲ្យបានច្រើន ដូចជាការដែលពួកអ្នកមានមោទនភាពចំពោះជីដូនជីតារបស់ពួកអ្នកនិងបានលើកសរសើរពួកគេ ឬត្រូវរំលឹកចំពោះអល់ឡោះឱ្យបានខ្លាំងជាងនឹកឃើញជីដូនជីតារបស់ពួកអ្នកទៅទៀត ដោយសារតែឧបការគុណទាំងអស់ដែលពួកអ្នកទទួលបាន គឺសុទ្ធតែមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ទាំងអស់។ ហើយមនុស្សលោកទាំងអស់ គឺមានភាពខុសៗគ្នា ដោយក្នុងចំណោមពួកគេ មានអ្នកដែលគ្មានជំនឿដែលជាអ្នកធ្វើស្ហ៊ីរិក(ពហុទេពនិយម) ដែលគេមិនជឿអ្វីក្រៅពីជីវិតលោកិយប៉ុណ្ណោះ។ ហើយគេក៏មិនបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់គេនោះដែរ ក្រៅតែពីការបួងសួងសុំឲ្យទទួលបាននូវភាពសម្បូរសប្បាយ និងគ្រឿងលម្អនៃលោកិយ ដូចជាសុខភាពល្អ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកគេគ្មានទទួលបានចំណែកអំពីអ្វីដែលអល់ឡោះបានត្រៀមទុកសម្រាប់បណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលអ្នកមានជំនឿនៅឯថ្ងៃបរលោកនោះទេ ដោយសារតែពួកគេចូលចិត្តលោកិយ ហើយបែរចេញពីបរលោក។

ហើយមួយក្រុមទៀតក្នុងចំណោមមនុស្សលោក គឺជាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងអល់ឡោះ ដោយគេមានជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក។ ដូចនេះ គេបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់គេនូវភាពសម្បូរសប្បាយនៅក្នុងលោកិយ និងអំពើកុសលនៅក្នុងលោកិយនេះ ព្រមទាំងសុំពីទ្រង់ឲ្យបានចូលឋានសួគ៌ និងបានរួចផុតពីទណ្ឌកម្មនៃឋាននរកទៀតផង។

បណ្តាដែលបួងសួងសុំរឿងល្អនៅក្នុងលោកិយនិងរឿងល្អនៅថ្ងៃបរលោកទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលនឹងទទួលបានចំណែកអំពីផលបុណ្យដ៏ធំធេងនូវអ្វីដែលពួកគេបានប្រឹងប្រែងធ្វើនៃអំពើល្អនៅក្នុងលោកិយ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកកាត់ក្តីចំពោះទង្វើទាំងឡាយយ៉ាងឆាប់រហ័សបំផុត។

ហើយចូរពួកអ្នករំលឹកអល់ឡោះដោយការតឹកពៀរ និងតះលិលនៅបណ្តាថ្ងៃដែលត្រូវបានកំណត់ គឺថ្ងៃទីដប់មួយ ទីដប់ពីរ និងទីដប់បីនៃខែហ្ស៊ុលហិជ្ជះ។ ដូច្នេះ ជនណាដែលមានការប្រញាប់ ហើយបានចាកចេញពីតំបន់មីណាក្រោយពីគប់គោលនៅថ្ងៃទីដប់ពីររួច គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះគេ ដោយសារតែអល់ឡោះបានបន្ធូរបន្ថយដល់គេ។ ហើយជនណាដែលចង់ពន្យារ(ដោយបន្តស្នាក់នៅ)រហូតដល់ថ្ងៃទីដប់បីដើម្បីគប់គោល ក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីចំពោះគេដែរ។ ជាការពិតណាស់ គេបានបង្រ្គប់យ៉ាងពេញលេញ និងបានធ្វើតាមទង្វើរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ហើយ។ រឿងទាំងអស់នោះ គឺសម្រាប់អ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះក្នុងការធ្វើហាជ្ជីរបស់គេ ដោយបានធ្វើដូចអ្វីដែលអល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើ។ ហើយចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ ហើយត្រូវប្រាកដក្នុងចិត្តថា ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រលប់ទៅកាន់ទ្រង់តែមួយគត់(នៅថ្ងៃបរលោក) ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅតាមទង្វើរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក គឺមានពួកពុតត្បុតដែលពាក្យសំដីរបស់គេធ្វើឲ្យអ្នក(ឱព្យាការីមូហំាម៉ាត់)មានការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះលោកិយនេះ ហើយអ្នកយល់ឃើញថា វាជាសម្តីល្អ រហូតធ្វើឱ្យអ្នកគិតថា វាជាសម្តីពិតនិងជាការដាស់តឿនរបស់គេ(ចំពោះអ្នក)។ តាមពិតទៅ គោលបំណងរបស់គេ គឺដើម្បីរក្សាខ្លួនគេនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេស្បថនឹងអល់ឡោះ(ទាំងដែលគេជាអ្នកភូតកុហក)ថា អ្វីដែលមាននៅក្នុងដួងចិត្តរបស់គេ គឺការមានជំនឿនិងប្រការល្អប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលរូបគេ គឺជាអ្នករករឿងឈ្លោះដ៏សាហាវ និងបង្កភាពជាសត្រូវនឹងអ្នកឥស្លាម។

ហើយនៅពេលដែលគេ(ជនពុតត្បុតរូបនោះ)បានងាកចេញនិងបានចាកចេញពីអ្នក គេបានព្យាយាមនៅលើផែនដីនេះក្នុងគោលបំណងបង្កវិនាសកម្មដោយប្រព្រឹត្តអំពើល្មើស បំផ្លិចបំផ្លាញកសិផល និងសម្លាប់សត្វពាហនៈនានា។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនស្រឡាញ់អំពើវិនាសកម្មនៅលើផែនដី និងមិនស្រឡាញ់ពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបែបនេះនោះឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលមានគេនិយាយទៅកាន់អ្នកដែលបង្កវិនាសកម្ម (ក្នុងគោលបំណងផ្តល់ជាដំបូន្មាន)ថាៈ ចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយលើកតម្កើងព្រំដែន(ច្បាប់)របស់ទ្រង់ និងជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយអំពីប្រការទាំងឡាយណាដែលទ្រង់បានហាមឃាត់នោះ បែរជាភាពក្អេងក្អាងនិងភាពរឹងរួសបានទប់ស្កាត់គេពីការវិលត្រលប់ទៅរកសេចក្តីពិត ហើយគេនៅតែបន្តក្នុងអំពើបាបកម្មទៅវិញ។ ដូចនេះ ការតបស្នងដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេនោះ គឺការចូលរនកជើហាន់ណាំ ហើយវាជាកន្លែងស្នាក់នៅដ៏អាក្រក់បំផុតសម្រាប់ពួកដែលចូលទៅក្នុងទីនោះ។

ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក មានអ្នកមានជំនឿដែលបានលក់ខ្លួនរបស់គេដោយលះបង់វាដើម្បីគោរពប្រតិបត្តិម្ចាស់របស់គេ តស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់ និងស្វែងរកការពេញចិត្តពីទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកដែលមានក្តីមេត្តាករុណាដ៏ទូលំទូលាយបំផុតចំពោះបណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានដើរតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកចូលសាសនាឥស្លាមឲ្យបានពេញលេញ(ពិតប្រាកដ) ហើយចូរពួកអ្នកកុំបោះបង់ចោលអ្វីមួយអំពីវា ដូចដែលពួកអះលីគីតាប(ពួកដែលគេផ្តល់គម្ពីរឲ្យ)បានធ្វើឲ្យសោះ ដោយពួកគេបានជឿលើផ្នែកខ្លះនៃគម្ពីរ ហើយមិនជឿលើផ្នែកខ្លះទៀត។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំដើរតាមមាគ៌ារបស់ស្ហៃតនឱ្យសោះ ពីព្រោះវាជាសត្រូវរបស់ពួកអ្នកយ៉ាងច្បាស់លាស់បំផុត។

តែប្រសិនបើពួកអ្នកបានងាកចេញបន្ទាប់ពីបណ្តាភស្តុតាងយ៉ាងច្បាស់លាស់ដែលគ្មានភាពសង្ស័យបានមកដល់ពួកអ្នកហើយនោះ ចូរពួកអ្នកដឹងថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែបំផុតទាំងសមត្ថភាពនិងអំណាចរបស់ទ្រង់ និងមហាគតិបណ្ឌិតបំផុតក្នុងការចាត់ចែង និងការដាក់បញ្ញតិ្តច្បាប់របស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចនិងលើកតម្កើងទ្រង់ចុះ។

ពួកដែលដើរតាមមាគ៌ារបស់ស្ហៃតនដែលជាពួកដែលងាកចេញពីមាគ៌ាពិតទាំងនោះ ពួកគេមិនរង់ចាំអ្វីក្រៅពីការមកដល់របស់អល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោក ជាការមកដល់ដែលសាកសមទៅនឹងភាពខ្ពង់ខ្ពស់និងភាពបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ក្នុងម្លប់នៃពពកដើម្បីកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេនោះឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនរង់ចាំអ្វីក្រៅពីការមកដល់របស់បណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលបានហ៊ុមព័ទ្ធជុំវិញពួកគេគ្រប់ទិសទីនោះដែរ។ ហើយនៅពេលនោះ ការកាត់សេចក្តីរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេត្រូវបានសម្រេចសព្វគ្រប់។ ហើយគ្រប់កិច្ចការទាំងឡាយរបស់ម៉ាខ្លូក(អ្វីទាំងអស់ដែលអល់ឡោះបានបង្កើត)គឺត្រូវវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់តែមួយគត់។

ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)សួរទៅកាន់អម្បូរអ៊ីស្រាអែល ជាការសួរបែបស្តីបន្ទោសចំពោះពួកគេថាៈ តើមានវាក្យខណ្ឌដ៏ច្បាស់លាស់ប៉ុន្មានហើយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាក់ប្រាប់ពួកអ្នកដែលជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីសច្ចភាពពិតរបស់បណ្តាអ្នកនាំសារ តែពួកអ្នកនៅតែមិនជឿ ព្រមទាំងបានងាកបែរចេញពីភស្តុតាងទាំងនោះ? ហើយជនណាហើយដែលផ្លាស់ប្តូរឧបការគុណរបស់អល់ឡោះជាមួយនឹងការប្រឆាំងនិងការបដិសេធបន្ទាប់ពីគេបានយល់ដឹង និងឃើញជាក់ច្បាស់ហើយនោះ ពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់គឺជាអ្នកដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធ។

គេបានលម្អជីវិតរស់នៅលើលោកិយនិងអ្វីៗដែលមាននៅលើលោកិយនេះនៃការសប្បាយរីករាយដែលនឹងត្រូវបាត់បង់នោះសម្រាប់ពួកគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ហើយពួកគេតែងតែសើចចំអកឲ្យបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងថ្ងៃបរលោក។ ហើយបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងបានបោះបង់ចោលប្រការដែលទ្រង់បានហាមឃាត់នោះ គឺពួកគេខ្ពង់ខ្ពស់ជាងពួកដែលគ្មានជំនឿទាំងនោះនៅថ្ងៃបរលោក ដោយអល់ឡោះនឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌អាត់និន។ ហើយអល់ឡោះនឹងប្រទាន(លាភសក្ការៈ)ឱ្យបុគ្គលណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ ដោយមិនអាចគណនាអស់ឡើយ។

មនុស្សលោកធ្លាប់ជាប្រជាជាតិតែមួយ ដោយឯកភាពគ្នាលើការចង្អុលបង្ហាញ និងស្ថិតនៅលើសាសនាឪពុករបស់ពួកគេ គឺព្យាការីអាហ្ទាំ (សាសនាឥស្លាម)។ លុះដល់ពួកគេត្រូវបានស្ហៃតនធ្វើឱ្យពួកគេវង្វេង ពេលនោះពួកគេក៏មានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងអ្នកដែលមានជំនឿនិងអ្នកគ្មានជំនឿ។ ដោយហេតុនេះហើយទើបអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានចាត់បញ្ជូននូវអ្នកនាំសារជាច្រើន ដើម្បីធ្វើជាអ្នកផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកមានដែលជំនឿនិងបានគោរពប្រតិបត្តិតាមទ្រង់នូវអ្វីដែលទ្រង់បានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេអំពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ និងជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានដល់ពួកដែលគ្មានជំនឿនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេអំពីទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានបញ្ចុះមកជាមួយបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងនោះនូវបណ្តាគម្ពីរដែលមានបញ្ជាក់រឿងរ៉ាវពិតដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យអ្វីឡើយ ដើម្បីឱ្យពួកគេវិនិច្ឆ័យរវាងមនុស្សលោកចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះវា។ ហើយគ្មានអ្នកដែលខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះគម្ពីរដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះវា(ទៅកាន់ពួកគេ) ពោលគឺគម្ពីរតាវរ៉តនោះឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលគេបានផ្តល់ចំណេះដឹងនៃគម្ពីរតាវរ៉តឱ្យពួកគេក្នុងចំណោមពួកយូដាប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់ពីភស្តុតាងជាច្រើនរបស់អល់ឡោះបានមកដល់ពួកគេដែលបញ្ជាក់ថាគម្ពីរនោះគឺមកពីអល់ឡោះយ៉ាងពិតប្រាកដ ដោយមិនឱ្យពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងវាឡើយ ដោយសារតែការបំពាន(ដែលកើតចេញ)អំពីពួកគេ។ ពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងប្រទានការចង្អុលបង្ហាញដល់បណ្តាអ្នកមានជំនឿដើម្បីឱ្យគេយល់ដឹងពីការចង្អុលបង្ហាញនិងភាពវង្វេងដោយការអនុញ្ញាត និងចេតនារបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេរនៅក្នុងវាឡើយ នោះគឺមាគ៌ានៃសេចក្តីជំនឿ។

ឬមួយពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)គិតស្មានថា ពួកអ្នកអាចចូលឋានសួគ៌បានដោយគ្មានការសាកល្បងណាមួយប៉ះទង្គិចពួកអ្នក ដូចការសាកល្បងរបស់មនុស្សជំនាន់មុនពួកអ្នកទេឬយ៉ាងណា ខណៈដែលពួកគេ(អ្នកមានជំនឿជំនាន់មុន)បានជួបប្រទះគ្រោះទុរភិក្ស ជំងឺ និងការភ័យខ្លាចញាប់ញ័រ រហូតដល់ការសាកល្បងបានធ្លាក់ទៅលើពួកគេធ្វើពួកគេប្រញាប់ប្រញាល់សុំជំនួយពីអល់ឡោះ។ ពេលនោះអ្នកនាំសារនិងបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលនៅជាមួយគាត់បាននិយាយថាៈ តើពេលណាទៅទើបជំនួយរបស់អល់ឡោះនឹងមកដល់នោះ? តើពុំមែនទេឬដែលជំនួយរបស់អល់ឡោះនៅជិតបង្កើយនឹងបណ្តាអ្នកមានជំនឿ និងបណ្តាអ្នកដែលប្រគល់ក្តីទុកចិត្តចំពោះទ្រង់នោះ?

មិត្តភក្តិរបស់អ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នឹងសួរអ្នកថាៈ តើទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សម្បូរបែបរបស់ពួកគេអ្វីខ្លះដែលត្រូវបរិច្ចាគ ហើយតើពួកគេត្រូវបរិច្ចាគទៅលើអ្វី? ចូរអ្នកឆ្លើយតបចំពោះពួកគេវិញចុះថាៈ អ្វីដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគក្នុងផ្លូវល្អ(ដែលជារបស់ស្អាតស្អំដែលគេអនុញ្ញាត)នោះ គឺត្រូវផ្តល់ជូនទៅឪពុកម្តាយ និងញាតិសណ្តានស្របតាមតម្រូវការរបស់ពួកគេ និងបណ្តាអ្នកដែលមានតម្រូវការផ្សេងទៀតក្នុងចំណោមក្មេងកំព្រា អ្នកក្រីក្រដែលគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្នកដំណើរដាច់ស្បៀង។ ហើយអ្វីដែលពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)បានសាងអំពីប្រការល្អនោះ ទោះបីតិចក្តីច្រើនក្តី ពិតណាស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតចំពោះវា។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកវិញចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង។

គេបានដាក់កាតព្វកិច្ចលើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ឲ្យធ្វើសង្គ្រាមប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ ដោយតាមធម្មតា វាជាប្រការដែលមិនត្រូវបានគេពេញចិត្តនោះទេ ដោយសារតែវាត្រូវពលីទាំងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងជីវិតនោះ។ តែជួនកាលអ្វីៗដែលពួកអ្នកមិនពេញចិត្តនោះ ជាក់ស្តែងវាជាប្រការល្អនិងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នកទៅវិញទេ ដូចជាការធ្វើសង្គ្រាមក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះជាដើម ដែលផលបុណ្យដ៏ធំធេង(ដែលទទួលបាន)នោះគឺ ការទទួលជ័យជម្នះទៅលើពួកសត្រូវនិងលើកតម្កើងពាក្យបន្ទូលរបស់អល់ឡោះឲ្យខ្ពស់ឡើង។ ហើយជួនកាលទៀត អ្វីៗដែលពួកអ្នកពេញចិត្តនោះ វាអាចជាប្រការអាក្រក់និងជាភាពអន្តរាយសម្រាប់ពួកអ្នកទៅវិញ ដូចជាការគេចវេសមិនចូលរួមប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមជាដើម ពីព្រោះទង្វើនោះ គឺជាអំពើក្បត់ និងធ្វើឲ្យសត្រូវអាចត្រួតត្រាលើបាន។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ទាំងប្រការល្អនិងប្រការអាក្រក់ ខណៈដែលពួកអ្នកមិនដឹងរឿងទាំងនោះសោះឡើយ។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកទទួលយកនូវបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយសារតែវា គឺ(សុទ្ធតែ)ជារឿងល្អសម្រាប់ពួកអ្នក។

មនុស្សលោកនឹងសួរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អំពីច្បាប់ស្តីនៃការធ្វើសង្គ្រាមនៅក្នុងបណ្តាខែបម្រាមដែលមានដូចជា ខែហ្ស៊ុលកៀកហ្ទះ ហ្ស៊ុលហិជ្ជះ មូហើរ៉ម និងខែរ៉ហ្ជប់។ ចូរអ្នកឆ្លើយទៅពួកគេវិញចុះថាៈ ការធ្វើសង្គ្រាមនៅក្នុងបណ្តាខែទាំងនេះ គឺជារឿងធំធេងបំផុតចំពោះអល់ឡោះ និងត្រូវបានបដិសេធ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ អ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនបានធ្វើដោយបានរារាំងមនុស្សលោកពីមាគ៌ាអល់ឡោះនោះ ក៏ជារឿងអាក្រក់ដែរ។ ហើយការហាមឃាត់បណ្តាអ្នកមានជំនឿពីម៉ាស្ជិតអាល់ហារ៉ម និងការបណ្តេញបណ្តាអ្នកដែលរស់នៅតំបន់ម៉ាស្ជិតអាល់ហារ៉ម(ដោយបង្ខំ)ឱ្យពួកគេចាកចេញពីទីនោះ ទង្វើនេះ គឺជារឿងធំធេងបំផុតចំពោះអល់ឡោះជាងការធ្វើសង្គ្រាមនៅក្នុងបណ្តាខែបម្រាមទៅទៀត។ ហើយការធ្វើស្ហ៊ីរិកដែលពួកគេកំពុងប្រព្រឹត្តនោះ គឺជារឿងធំធេងជាងការកាប់សម្លាប់ទៅទៀត។ ហើយពួកមុស្ហរីគីន ពួកគេនៅតែបន្តបំពានលើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ដោយការធ្វើសង្គ្រាមប្រយុទ្ធនឹងពួកអ្នក រហូតដល់ពួកគេអាចបង្វែរពួកអ្នកឲ្យចេញពីសាសនាដ៏ពិតរបស់ពួកអ្នកទៅកាន់សាសនាមិនពិតរបស់ពួកគេ បើសិនជាពួកគេមានលទ្ធភាពធ្វើដូច្នោះ។ ហើយជនណាមួយក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលគេបានចេញពីសាសនារបស់គេ(សាសនាឥស្លាម)វិញ ហើយគេបានស្លាប់ទាំងដែលគេគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះនោះ ពិតណាស់ អំពើល្អរបស់គេត្រូវបានរលាយសាបសូន្យទាំងអស់ ហើយកន្លែងដែលគេត្រូវវិលត្រលប់ទៅកាន់នៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺការចូលឋាននរកដោយត្រូវស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈ។

ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងបណ្តាអ្នកដែលបានបោះបង់ចោលមាតុភូមិរបស់ពួកគេ ដោយធ្វើចំណាកស្រុកទៅកាន់អល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេបានតស៊ូប្រយុទ្ធ(ក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ)ដើម្បីលើកតម្កើងពាក្យបន្ទូលរបស់អល់ឡោះឲ្យខ្ពង់ខ្ពស់នោះ អ្នកទាំងនោះហើយដែលមានសង្ឃឹមថានឹងបានស្ថិតនៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណា និងការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសបំផុតនូវរាល់បាបកម្មទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

បណ្តាមិត្តភក្តិរបស់អ្នកនឹងសួរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អំពីស្រា(គឺសំដៅរាល់ប្រការទាំងឡាយដែលគ្របដណ្តប់លើប្រាជ្ញាស្មារតី និងធ្វើឱ្យប្រាជ្ញាស្មារតីបាត់បង់) ដោយពួកគេសួរអ្នកអំពីច្បាប់នៃការផឹក ការលក់ និងការទិញស្រា? ហើយពួកគេក៏នឹងសួរអ្នកផងដែរអំពីការលេងល្បែងស៊ីសង (វាគឺជាការយកទ្រព្យសម្បត្តិតាមវិធីប្រកួតប្រជែងគ្នា ដែលក្នុងនោះមានការដាក់ប្រាក់ភ្នាល់រវាងភាគីពីរនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងគ្នា)។ ចូរអ្នកឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ចំពោះស្រានិងល្បែងស៊ីសង វាទាំងពីរនេះគឺផ្តល់គ្រោះថ្នាក់និងភាពវិនាសអន្តរាយយ៉ាងច្រើនទាំងចំពោះសាសនានិងចំពោះជីវិតលោកិយដូចជា ធ្វើឲ្យបាត់បង់ស្មារតី បាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយធ្វើឱ្យធ្លាក់ចូលក្នុងភាពជាសត្រូវ និងការខឹងសម្បារគ្នា។ ហើយចំពោះប្រការទាំងពីរនេះ វាក៏មានផលប្រយោជន៍តិចតួចខ្លះដែរ ដូចជាទទួលបានផលចំណេញនៃទ្រព្យសម្បត្តិជាដើម ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់របស់វាទាំងពីរ ហើយនិងបាបកម្មដែលទទួលបានពីប្រការទាំងពីរនេះ គឺមានច្រើនជាងផលប្រយោជន៍ដែលទទួលបាន។ ហើយអ្វីក៏ដោយដែលគ្រោះថ្នាក់របស់វាច្រើនជាងផលប្រយោជន៍របស់វាបែបនេះ ពិតណាស់ ចំពោះអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាគួរតែចៀសវាងពីវា។ ហើយនេះជាការបញ្ជាក់ពីអល់ឡោះ ដែលនៅក្នុងនោះ គឺជាសេចក្តីផ្តើមនៃការដាក់បម្រាមចំពោះស្រា។ ហើយបណ្តាមិត្តភក្តិរបស់អ្នក ពួកគេនឹងសួរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ទៀតអំពីបរិមាណនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដែលត្រូវធ្វើការបរិច្ចាគដោយស្ម័គ្រចិត្តនិងផ្លូវសប្បុរស? ចូរអ្នកឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ចូរពួកអ្នកបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិទាំងឡាយណាដែលលើសពីតម្រូវការរបស់ពួកអ្នកចុះ។ (ពិតប្រាកដណាស់ នេះគឺជាបទបញ្ជាដំបូងគេដែលអល់ឡោះបានដាក់បញ្ញត្តិ។ ក្រោយមក អល់ឡោះបានដាក់បទបញ្ញត្តិបន្ទាប់ពីនោះឲ្យធ្វើការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ដែលជាកាតព្វកិច្ច(ពុំមែនជាការស្ម័គ្រចិត្តទៀតនោះទេ)ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិជាក់លាក់ និងក្នុងបរិមាណដែលត្រូវបានកំណត់ជាក់លាក់)។ ហើយដូចនឹងការបញ្ជាក់ដែលគ្មានភាពមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវានេះដែរ គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាក់ឲ្យពួកអ្នកបានដឹងពីបណ្តាច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកចេះគិតពិចារណា។

ទ្រង់ដាក់បញ្ញត្តិបែបនោះ គឺដើម្បីឱ្យពួកអ្នកចេះពិចារណាចំពោះអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នកទាំងក្នុងលោកិយនិងថ្ងៃបរលោក។ ហើយបណ្តាមិត្តភក្តិរបស់អ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ពួកគេនឹងសួរអ្នកអំពីតួនាទីរបស់ពួកគេក្នុងការគ្រប់គ្រងលើក្មេងកំព្រា ថាតើពួកគេត្រូវចំណាយយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយនឹងក្មេងកំព្រា? ហើយតើពួកគេអាចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រាមកបញ្ចូលជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន(អ្នកគ្រប់គ្រងក្មេងកំព្រា)ទៅលើការចំណាយចំពោះចំណីអាហារ និងការស្នាក់នៅឬ? ចូរអ្នកឆ្លើយតបទៅពួកគេវិញចុះថាៈ គេផ្តល់កិត្តិយសឱ្យពួកអ្នកដោយការថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រាដោយមិនមានការប្តូរ ឬការលាយបញ្ចូលគ្នាក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិនោះ គឺជាការប្រសើរបំផុតសម្រាប់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះ និងទទួលបានផលបុណ្យយ៉ាងធំធេង ហើយវាក៏ជាការប្រសើរសម្រាប់ក្មេងកំព្រាផងដែរចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដោយសារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេត្រូវបានថែរក្សា។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រាមករួមបញ្ចូលជាមួយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ការស្នាក់នៅ និងអ្វីផ្សេងទៀតនោះ ក៏គ្មានបញ្ហាអ្វីដែរ ដោយសារពួកគេជាបងប្អូនរួមសាសនាជាមួយពួកអ្នក ហើយបងប្អូនគឺត្រូវចេះជួយគ្នាទៅវិញទៅមក និងមានទំនួលខុសត្រូវចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុតចំពោះអ្នកគ្រប់គ្រងក្មេងកំព្រាទាំងឡាយណាដែលបានយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រាមកបញ្ចូលជាមួយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនក្នុងគោលបំណងដើម្បីបំផ្លាញ(កេងចំណេញ) និង(ដឹងបំផុតចំពោះ)អ្នកដែលមានបំណងការពារ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះមានចេតនាបង្កការលំបាកដល់ពួកអ្នកក្នុងកិច្ចការក្មេងកំព្រានោះ ទ្រង់ប្រាកដជានឹងធ្វើឱ្យពួកអ្នកមានភាពលំបាកជាមិនខាន ក៏ប៉ុន្តែទ្រង់សម្រួលដល់ពួកអ្នកនៅក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ងជាមួយក្មេងកំព្រាទាំងនោះ ដោយសារតែច្បាប់ឥស្លាមត្រូវបានស្ថាបនាឡើង(ឈរឡើង)នៅលើភាពងាយស្រួល។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែបំផុតដោយគ្មានអ្វីមួយអាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតក្នុងការបង្កើត ការចាត់ចែង និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។