Al-Baqarah 2:258–277

តើអ្នកមិនបានឃើញទេឬ(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់) អំពីជនផ្តាច់ការដ៏ក្អេងក្អាងម្នាក់ដែលបានដេញដោលសួរព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម(អាប្រាហាំ)អំពីភាពជាម្ចាស់នៃការបង្កើត និងភាពជាម្ចាស់តែមួយបស់ទ្រង់ទេឬ? គេមានភាពក្អេងក្អាងដូចនេះ ដោយសារតែអល់ឡោះបានប្រទានឲ្យគេនូវអំណាចជាសេ្ដចផែនដី។ ហេតុនេះ គេក៏បានក្លាយជាអ្នកដែលបំពាន។ ពេលនោះ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមបានបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់គេពីលក្ខណៈសម្បត្តិនៃម្ចាស់របស់គាត់ ដោយគាត់បានពោលថា: ម្ចាស់របស់ខ្ញុំ គឺជាអ្នកដែលប្រទានជីវិតដល់បណ្តាម៉ាខ្លូកទាំងឡាយ និងជាអ្នកដកហូតយកជីវិតរបស់ពួកគេវិញ។ ជនផ្តាច់ការនោះបានតបដោយភាពក្រអឺតក្រទមថា: យើងក៏ជាអ្នកប្រទានជីវិត និងដកហូតយកជីវិតដែរ ដោយយើងអាចសម្លាប់អ្នកណាដែលយើងចង់ ហើយទុកជីវិតឲ្យចំពោះអ្នកណាដែលយើងចង់។ ពេលនោះ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បាននាំមកនូវភស្តុតាងដ៏ធំធេងផ្សេងមួយទៀត។ គាត់បានតបទៅកាន់គេវិញថា: ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់ដែលខ្ញុំគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់នោះ គឺជាអ្នកដែលធ្វើឱ្យព្រះអាទិត្យរះចេញពីទិសខាងកើត។ ដូចនេះ ចូរអ្នកឱ្យព្រះអាទិត្យនេះរះចេញពីទិសខាងលិចមកវិញមើល៍។ ពេលនោះ ជនផ្តាច់ការនោះ គ្មានអ្វីក្រៅពីការអសមត្ថភាព និងទាល់តម្រិះនោះទេ ហើយគាត់(អ៊ីព្រហ៊ីម)ក៏បានទទួលបានជោគជ័យតាមរយៈអំណះអំណាងដ៏រឹងមាំនេះ។ ហើយអល់ឡោះមិនប្រទានជោគជ័យចំពោះពួកដែលបំពានឡើយ ដោយសារតែការបំពាននិងភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេ។

ឬមួយដូចអ្នកដែលបានឆ្លងកាត់ភូមិមួយដែលដំបូលផ្ទះរបស់ពួកគេបានជ្រុះអស់ ហើយជញ្ជាំងរបស់ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី ព្រមទាំងមនុស្សនៅទីនោះត្រូវវិនាសហិនហោចអស់ទៅហើយ ហើយភូមិនោះបានក្លាយទៅជាវាលរហោស្ថាន ស្ងាត់ជ្រងំ។ បុរសដែលបានឆ្លងកាត់នោះបាននិយាយដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលថាៈ តើអល់ឡោះនឹងពង្រស់អ្នកភូមិនេះឲ្យស់ឡើងវិញយ៉ាងដូចមេ្ដចទៅ ក្រោយពីពួកគេស្លាប់ហើយនោះ? ពេលនោះ អល់ឡោះបានធ្វើឱ្យគាត់ស្លាប់រយៈពេលមួយរយឆ្នាំ។ ក្រោយមក អល់ឡោះបានប្រោសគាត់ឲ្យរស់ឡើងវិញ រួចទ្រង់សួរគេថាៈ តើអ្នកស្នាក់នៅទីនេះរយៈពេលប៉ុន្មានហើយ? គាត់ឆ្លើយថាៈ ខ្ញុំនៅទីនេះរយៈពេលមួយថ្ងៃ ឬតិចជាងមួយថ្ងៃ។ អល់ឡោះបានមានបន្ទូលតបវិញថាៈ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកនៅទីនេះរយៈពេលមួយរយឆ្នាំហើយ។ ចូរអ្នកមើលទៅកាន់ម្ហូបអាហារនិងភេសជ្ជៈរបស់អ្នកដែលនៅជាមួយអ្នកចុះ តើវាស្ថិតក្នុងទ្រង់ទ្រាយដើមដោយមិនប្រែប្រួលឬយ៉ាងណា ខណៈដែលចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈនោះងាយនឹងទទួលរងការប្រែប្រួលលឿនបំផុតនោះ? ហើយចូរអ្នកមើលទៅកាន់សត្វលារបស់អ្នកដែលបានស្លាប់។ (យើងធ្វើដូច្នេះ)គឺដើម្បីយើងយកអ្នកធ្វើជាភស្ដុតាងដ៏ច្បាស់លាស់សម្រាប់មនុស្សលោកដើម្បីបញ្ជាក់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះក្នុងការពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ហើយចូរអ្នកមើលទៅឆ្អឹងសត្វលារបស់អ្នកដែលវាបានបែកបាក់រប៉ាត់រប៉ាយ និងឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នានោះ តើយើងផ្គុំវាឡើងវិញយ៉ាងដូចមេ្ដច។ បន្ទាប់ពីនោះមក យើងបានស្រោបវាដោយសាច់វិញ ហើយយើងបានត្រឡប់ជីវិតមកឲ្យវាវិញនោះ? នៅពេលដែលគាត់បានឃើញបែបនេះ សេចក្តីពិតក៏បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ចំពោះគាត់ ហើយគាត់បានដឹងពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះនោះ គាត់ក៏បានទទួលស្គាល់អំពីរឿងនោះ ដោយបាននិយាយថាៈ (ពេលនេះ)ខ្ញុំដឹងហើយថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអានុភាពលើអី្វៗទាំងអស់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱព្យាការី)នៅពេលដែលអ៊ីព្រហ៊ីមបានពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្ដាបង្ហាញឱ្យខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកផង ថាតើទ្រង់ពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញដោយរបៀបណា? អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថាៈ តើអ្នកមិនទាន់ជឿលើរឿងនេះទេឬ? អ៊ីព្រហ៊ីមឆ្លើយថាៈ មិនមែនទេ! ខ្ញុំពិតជាបានជឿហើយ តែដើម្បីឱ្យចិត្ដរបស់ខ្ញុំកាន់តែមានភាពនឹងនរ(ជឿជាក់)ថែមទៀត។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានបង្គាប់ប្រើគាត់ដោយទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ចូរអ្នកយកសត្វបក្សីចំនួនបួនក្បាល ហើយប្រមូលពួកវា ហើយចូរអ្នកចិញ្ច្រាំវាបញ្ចូលគ្នាឱ្យខេ្ទច។ បន្ទាប់មក ចូរអ្នកយកបំណែកនីមួយៗអំពីសាច់នោះ ទៅដាក់តាមភ្នំនីមួយៗផ្សេងៗពីគ្នា(ចំនួនបួន)។ បន្ទាប់មក ចូរអ្នកស្រែកហៅពួកវាចុះ នោះពួកវាពិតជានឹងហើរមកកាន់អ្នកវិញភ្លាមយ៉ាងលឿនបំផុត។ ជាការពិតណាស់ យើងបានត្រឡប់ជីវិតឲ្យពួកវាវិញហើយ(ពួកវារស់ឡើងវិញហើយ)។ ហើយចូរអ្នក(ឱអ៊ីព្រហ៊ីម)ដឹងចុះថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាខ្លាំងពូកែបំផុតនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ និងមហាគតិបណ្ឌិតបំផុតនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់ និងការបង្កើតរបស់ទ្រង់។

ការប្រៀបធៀបផលបុណ្យរបស់បណ្ដាអ្នកមានជំនឿដែលបានធ្វើការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ពួកគេក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះនោះ ប្រៀបដូចជាគ្រាប់ធញ្ញជាតិមួយគ្រាប់ដែលត្រូវបានដាំនៅលើដីដែលល្អ(មានជីជាតិ) ហើយវាបានដុះចេញជាប្រាំពីរកួរ ហើយនៅក្នុងកួរនីមួយៗមានចំនួនមួយរយគ្រាប់។ ហើយអល់ឡោះនឹងបន្ថែមនូវផលបុណ្យទ្វេដងចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។ ដូចនេះ ទ្រង់បង្កើនដល់ពួកគេនូវផលបុណ្យដែលមិនអាចគណនាអស់ឡើយ ។ ហើយអល់ឡោះមហាទូលំទូលាយចំពោះភាពសប្បុរស និងការប្រោសប្រទាន មហាដឹងបំផុតចំពោះជនណាដែលសាកសមនឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដងនោះ។

ចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ពួកគេក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ និងស្វែងរកការពេញចិត្តអំពីទ្រង់ ក្រោយមក ពួកគេមិនបាននាំមកជាមួយអ្វីដែលពួកគេបានបរិច្ចាគនោះនូវប្រការណាមួយដែលធ្វើឲ្យផលបុណ្យ(នៃការបរិច្ចាគ)របស់ពួកគេបាត់បង់ ដូចជាការរំលើកគុណចំពោះមនុស្ស និងការបញ្ឈឺចិត្ដអ្នកទទួលតាមរយៈពាក្យសម្តីនិងកាយវិការទេនោះ ពួកគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យពីម្ចាស់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេគ្មានការភ័យខ្លាចពីអ្វីដែលនៅខាងមុខពួកគេនោះឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានព្រួយបារម្ភចំពោះអ្វីដែលបានកន្លងផុតនោះដែរ ដោយសារតែភាពធំធេងនៃឧបការគុណ(ដែលអល់ឡោះបានផ្តល់ឲ្យ)ពួកគេ។

ពាក្យសំដីល្អដែលធ្វើឲ្យដួងចិត្តអ្នកមានជំនឿមានភាពរីករាយ និងការអភ័យទោសចំពោះអ្នកដែលបានធ្វើខុសមកលើអ្នកនោះ គឺល្អប្រសើរជាងការបរិច្ចាគដែលភ្ជាប់ជាមួយនូវការបញ្ឈឺចិត្ដ តាមរយៈការរំលើកគុណដល់អ្នកទទួលទៅទៀត។ ហើយអល់ឡោះមហាមានស្ដុកស្ដម្ភ មិនត្រូវការអ្វីមួយពីខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយទ្រង់មហាទន់ភ្លន់បំផុតដោយទ្រង់មិនប្រញាប់ដាក់ទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេ(ភ្លាមៗ)ឡើយ។

២៦៤. ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងគោរពតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកកុំបំផ្លាញផលបុណ្យនៃការបរិច្ចាគរបស់ពួកអ្នកដោយការរំលើក និងបញ្ឈឺចិត្ដដល់អ្នកទទួលឲ្យសោះ។ ពិតណាស់ អ្នកដែលបានធ្វើដូច្នោះ គឺប្រៀបដូចជាអ្នកដែលបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់គេដើម្បីបង្ហាញឱ្យមនុស្សបានឃើញ និងសរសើរគេ ហើយគេមនុស្សដែលគ្មានជំនឿលើអល់ឡោះ ថ្ងៃបរលោក និងអ្វីដែលមាននៅក្នុងវាអំពីផលបុណ្យនិងទណ្ឌកម្មនោះដែរ។ ដូចេ្នះ ការប្រៀបធៀបរូបគេ ប្រៀបដូចជាថ្មរលោងមួយដុំដែលមានធូលីដីជាប់ពីលើវា រួចភ្លៀងបានធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំងមកលើដុំថ្មនោះ ធ្វើឱ្យថ្មនោះរលោងវិញដោយគ្មានអ្វីនៅលើវាសោះ។ ដូច្នោះដែរ ចំពោះអ្នកដែលចង់បានការសរសើរអំពីមនុស្សនោះ ផលបុណ្យនៃទង្វើរបស់ពួកគេ និងការបរិច្ចាគរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបាត់បង់ ហើយគ្មានអ្វីសេសសល់អំពីវានៅឯអល់ឡោះបន្តិចណាឡើយ។ ហើយអល់ឡោះមិនចង្អុលបង្ហាញដល់ក្រុមដែលប្រឆាំងទៅរកការពេញចិត្តពីទ្រង់នោះឡើយ ហើយរាល់ទង្វើរបស់ពួកគេ និងការបរិច្ចាគរបស់ពួកគេដែរក៏គ្មានបានផលប្រយោជន៍អ្វីនោះដែរ។

ហើយការប្រៀបធៀបបណ្ដាអ្នកមានជំនឿដែលបានបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ពួកគេដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ មានភាពនឹនរដោយខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ដោយការជឿជាក់ចំពោះការសន្យារបស់អល់ឡោះ ដោយមិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំទេនោះ គឺប្រៀបដូចជាចម្ការមួយនៅតំបន់ខ្ពង់រាបដែលបានស្រោចស្រពដោយទឹកភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំង។ ពេលនោះ វាក៏ផ្ដល់នូវផល្លានុផលទេ្វដង។ តែប្រសិនបើគ្មានទឹកភ្លៀងខ្លាំងស្រោចស្រពមកទេនោះ សូម្បីមានភ្លៀងធ្លាក់តិចតួចក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ដូច្នោះដែរការបរិច្ចាគដោយចិត្តស្មោះសរនោះ អល់ឡោះនឹងទទួលយកវា ហើយទ្រង់នឹងផ្តល់ផលបុណ្យទ្វេដង ទោះបីជាតិចតួចក៏ដោយ។ ហើយអល់ឡោះមហាឃើញបំផុតនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្តដោយគ្មានអ្វីអាចលាក់កំបាំងពីទ្រង់បានឡើយចំពោះជនណាដែលបរិច្ចាគដោយស្មោះសរ និងចំពោះជនណាដែល(បរិច្ចាគក្នុងបំណង)ចង់បានការសរសើរពីមនុស្សលោក ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេទាំងពីរនូវអ្វីដែលសក្តិសមបំផុតសម្រាប់ពួកគេ។

តើជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកពេញចិត្តចង់បានចម្ការលើ្ម និងទំពាំងបាយជូរដែលមានទឹកហូរកាត់នៅតាមចន្លោះចម្ការនោះ ដោយនៅក្នុងចម្ការនោះ ពោរពេញដោយផល្លានុផលដែលល្អៗជាច្រើនប្រភេទ។ លុះដល់ពេលដែលជននោះមានវ័យចាស់ជរា មិនអាចធ្វើការនិងរកស៊ីអ្វីបាន ព្រមទាំងមានកូនចៅតូចៗនិងទន់ខ្សោយជាច្រើនដែលមិនទាន់អាចធ្វើការបានថែមទៀតនោះ ស្រាប់តែចម្ការនោះត្រូវទទួលរងនូវព្យុះភ្លើងបក់បោកឆេះខេ្ទចខ្ទីអស់ ខណៈដែលរូបគេត្រូវការជាខ្លាំងទៅកាន់វា(ផល្លានុផល)ដោយសារតែភាពចាស់ជរា និងភាពទន់ខ្សោយនៃកូនចៅរបស់គេនោះ។ ពិតណាស់ ស្ថានភាពនៃអ្នកដែលបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេដើម្បីគ្រាន់តែចង់ឲ្យមនុស្សលោកបានឃើញនោះ គឺប្រៀបបាននឹងបុរសខាងលើដូច្នោះឯង។ នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងត្រូវវិលត្រឡប់ទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់វិញដោយគ្មានអំពើល្អអ្វីទៅជាមួយនោះឡើយ ក្នុងពេលដែលរូបគេមានសេចក្តីត្រូវការខ្លាំងបំផុតចំពោះវា(អំពើល្អ)។ តាមរយៈឧទាហរណ៍នេះដែរ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បញ្ជាក់ប្រាប់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកទាំងក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក សង្ឃឹមថាពួកអ្នកចេះគិតពិចារណា។

ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងដើរតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិដែលល្អស្របច្បាប់មួយចំនួនដែលពួកអ្នករកបាន និងមួយចំណែកនៃភោគផលដែលយើងបានបពោ្ចញពីដីសម្រាប់ពួកអ្នក។ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវជ្រើសរើសអ្វីដែលអាក្រក់អំពីទ្រព្យនោះដើម្បីបរិច្ចាគនោះឡើយ។ ប្រសិនបើគេឱ្យអ្វីដែលមិនល្អដល់ពួកអ្នកវិញនោះ ពួកអ្នកក៏មិនទទួលយកវានោះដែរ លើកលែងតែពួកអ្នកទទួលយកវាទាំងមិនពេញចិត្តប៉ុណ្ណោះដោយសារតែវាមិនល្អ។ ដូចនេះ តើអ្នកពេញចិត្តផ្តល់ឲ្យអល់ឡោះនូវអ្វីដែលអ្នកមិនពេញចិត្តចង់បានសម្រាប់ខ្លួនឯងផងនោះយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ? ហើយចូរពួកអ្នកដឹងថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាមានលើសលប់មិនត្រូវការការបរិច្ចាគពីពួកអ្នកឡើយ និងជាអ្នកដែលត្រូវគេកោតសរសើរបំផុតចំពោះខ្លួនទ្រង់ផ្ទាល់ និងទង្វើរបស់ទ្រង់។

ស្ហៃតនបំភ័យពួកអ្នកពីភាពក្រីក្រ និងជម្រុញពួកអ្នកឲ្យមានភាពកំណាញ់ ព្រមអំពាវនាវពួកអ្នកឱ្យប្រព្រឹត្ដអំពើអាក្រក់ និងអំពើល្មើស។ ចំណែកអល់ឡោះវិញ ទ្រង់សន្យានឹងពួកអ្នកនូវការអភ័យទោសដ៏ធំធេងចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកអ្នក និងការផ្តល់នូវលាភសក្ការៈដ៏លើសលប់។ ហើយអល់ឡោះមហាទូលំទូលាយចំពោះភាពសប្បុរស មហាដឹងរាល់សកម្មភាពរបស់ខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។

អល់ឡោះប្រទានភាពឈ្លាសវៃនៅក្នុងពាក្យសម្តី និងការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ ហើយជនណាដែលត្រូវបានគេប្រទានឱ្យដូច្នោះនោះ ជននោះប្រាកដជាត្រូវគេប្រទានឱ្យនូវប្រការល្អដ៏ច្រើនលើសលប់។ ហើយគ្មានអ្នកដែលនឹករលឹក និងយកជាមេរៀនពីបណ្តាភស្តុតាងរបស់អល់ឡោះនោះឡើយ លើកលែងតែបណ្តាអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាស្មារតីពេញលេញដែលទទួលបានការបំភ្លឺ និងការចង្អុលបង្ហាញពីទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយអី្វក៏ដោយដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគ តិចក្តី ច្រើនក្តី ដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ ឬអ្វីដែលពួកអ្នកបានសច្ចាថាគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះដោយខ្លួនពួកអ្នកផ្ទាល់ ដែលវាមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចដែលគេដាក់លើពួកអ្នកនោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹងបំផុតអំពីរឿងទាំងនោះ។ ហើយជាការពិតណាស់ អល់ឡោះ មិនធ្វើឲ្យបាត់បង់អ្វីមួយពីពួកគេឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនធ្វើឲ្យអ្វីមួយដែលពួកគេបានសាងបាត់បង់នោះដែរ។ ហើយចំពោះពួកបំពាន ដែលមិនអនុវត្តនូវអ្វីដែលគេដាក់កាតព្វកិច្ចទៅលើពួកគេ និងបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះនោះ គឺពុំមានអ្នកជួយការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មនាថ្ងៃបរលោកឡើយ។

ប្រសិនបើពួកអ្នកលាតត្រដាងការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិ(របស់ពួកអ្នក)នោះ កាបរិច្ចាគរបស់ពួកអ្នក គឺជាការបរិច្ចាគទានមួយដ៏ល្អ។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកលាក់បាំងការបរិច្ចាគ និងផ្ដល់វាដល់អ្នកក្រីក្រនោះ វាគឺជាការប្រសើរបំផុតសម្រាប់ពួកអ្នកជាងការដែលពួកអ្នកលាតត្រដាងវា(ឲ្យគេបានឃើញ) ពីព្រោះ វាជិតបំផុតទៅនឹងភាពស្មោះស។ ហើយចំពោះការបរិច្ចាគដ៏ស្មោះសនោះ គឺបិតបាំងនូវបាបកម្មរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងទទួលបានការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មនោះ។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ ដូច្នេះ គ្មានអ្វីមួយអំពីស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ពុំមែនជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកនោះទេ(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ក្នុងការផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញពួកគេឲ្យទទួលយកនូវសេចក្តីពិត និងដើរតាមវានោះ។ តាមពិត អ្វីដែលចាំបាច់ទៅលើអ្នកនោះ គឺត្រូវចង្អុលបង្ហាញពួកគេ និងណែនាំពួកគេឲ្យស្គាល់នូវសេចក្តីពិតប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ ការចង្អុលបង្ហាញឲ្យទទូលយកសេចក្តីពិតនោះ គឺស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អល់ឡោះ ដោយទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយអ្វីដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគអំពីប្រការដែលល្អនោះ ផលប្រយោជន៍របស់វានឹងត្រឡប់ទៅរកពួកអ្នកវិញ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាមានលើសលប់មិនត្រូវការការបរិច្ចាគទាំងនោះឡើយ។ ហើយចូរឲ្យការបរិច្ចាគរបស់ពួកអ្នក គឺជាការបរិច្ចាគដោយស្មោះសចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់(តែមួយគត់)។ ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿពិតប្រាកដនោះ ពួកគេមិនបរិច្ចាគឡើយ លើកលែងតែដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ។ ហើយអ្វីដែលពួកអ្នកបរិច្ចាគអំពីប្រការល្អ ទោះបីតិចក្តី ច្រើនក្តី ពួកអ្នកនឹងត្រូវបានគេប្រទាននូវផលបុណ្យយ៉ាងពេញលេញដោយគ្មានបាត់បង់បន្តិចណាឡើយ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនបំពានចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ។

ចូរពួកអ្នកបរិច្ចាគទានដល់អ្នកក្រីក្រដែលពួកគេជាប់រវល់តស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ មិនអាចឲ្យពួកគេធ្វើដំណើរស្វែងរកលាភសក្ការៈនៅលើផែនដីបាន ធ្វើឱ្យអ្នកដែលមិនដឹងពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេ នឹកស្មានថា ពួកគេគឺជាអ្នកមាន ដោយសារតែពួកគេមិនបានសុំទានអ្នកដទៃ។ គេអាចស្គាល់ពួកគេបានតាមរយៈសញ្ញាសម្គាល់របស់ពួកគេដូចជា តម្រូវការដែលស្តែងចេញនៅលើខ្លួនប្រាណ និងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ។ ហើយក្នុងចំណោមលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ពួកគេនោះ គឺពួកគេមិនដូចអ្នកក្រដទៃទៀតដែលតែងតែសុំពីមនុស្សលោកដដែលៗនោះទេ។ ហើយអ្វីដែលពួកអ្នកបរិច្ចាគអំពីទ្រព្យសម្បត្ដិនិងអ្វីផ្សេងទៀតនោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះដឹងបំផុតចំពោះវា ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកវិញនូវការតបស្នងមួយដ៏ធំធេងបំផុត។

បណ្ដាអ្នកដែលបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ពួកគេដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ ទាំងពេលយប់និងពេលថ្ងៃ ដោយលាក់កំបាំងនិងបើកចំហ ដោយមិនចង់មនុស្សឃើញ និងមិនចង់ទទួលបានការសរសើរអំពីមនុស្សលោកទេនោះ ពួកគេពិតជានឹងទទួលបានផលបុណ្យពីម្ចាស់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក ហើយពួកគេគ្មានការភ័យខ្លាចអំពីអ្វីដែលពួកគេនឹងជួបនៅពេលខាងមុខនោះទេ ហើយក៏មិនព្រួយបារម្មណ៍នូវអ្វីដែលពួកគេបានបាត់បង់ក្នុងលោកិយនោះដែរ ជាភាពសប្បុរស និងជាឧបការគុណមកពីអល់ឡោះ(ចំពោះពួកគេ)។

ពួកដែលមានទំនាក់ទំនងនឹងការប្រាក់ និងស៊ីការប្រាក់នោះ នៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេមិនអាចក្រោកចេញអំពីផ្នូររបស់ពួកគេបានទេ លើកលែងតែគេក្រោកឈរដូចអ្នកដែលស្ហៃតន(អារក្សសាតាំង)ចូល ដែលធ្វើឱ្យគេក្រោកចេញពីផ្នូររបស់គេ ដូចជាមនុស្សឆ្កួតដែលមានដំណើរទ្រេតទ្រោតដូច្នោះឯង។ នោះគឺដោយសារតែពួកគេបានអនុញ្ញាតចំពោះការស៊ីការប្រាក់ ហើយពួកគេមិនបានបែងចែករវាងការប្រាក់ និងរវាងការលក់ដូរដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឡើយ ដោយពួកគេបាននិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ការលក់ដូរនោះ រូបភាពរបស់វាគឺដូចទៅនឹងការយកការប្រាក់ដែរ ពោលគឺវា(ការយកការប្រាក់)ត្រូវបានគេអនុញ្ញាត ពីព្រោះទាំងការលក់ដូរ និងការស៊ីការប្រាក់ គឺនាំទៅរកការបន្ថែម និងការរីកចម្រើននៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិដូចគ្នា។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានតបទៅកាន់ពួកគេវិញ ដោយទ្រង់បានចាត់ទុកការប្រៀបធៀបរបស់ពួកគេនេះ គឺជារឿងមិនត្រឹមត្រូវ និងជាការភូតកុហក ហើយទ្រង់បានបញ្ជាក់ថា ពិតណាស់ ទ្រង់បានអនុញ្ញាតចំពោះការលក់ដូរ ដោយសារតែវាផ្តល់ផលប្រយោជន៍ទូទៅ និងដោយឡែក ហើយទ្រង់បានហាមឃាត់ចំពោះការយកការប្រាក់ ដោយសារតែវាគឺជាការបំពាន និងជាការស៊ីទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកដទៃដោយបំពាន។ ហើយជនណាដែលទទួលបានការទូន្មានពីម្ចាស់របស់គេ ដែលមានទាំងការហាមឃាត់ និងការព្រមាន(ពួកគេ)ពីការប្រាក់ ហើយគេបោះបង់ចោល(ឈប់យកការប្រាក់) ព្រមទាំងបានសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះ(ចំពោះការយកការប្រាក់នោះ) ដូចេ្នះ អ្វីដែលមានពីមុននៃការយកការប្រាក់របស់គេនោះ(ការស៊ីការប្រាក់របស់គេកាលពីមុន) គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះគេ ហើយបន្ទាប់ពីនោះមក កិច្ចការរបស់គេនៅពេលខាងមុខ គឺអាស្រ័យលើអល់ឡោះ។ រីឯជនណាដែលបានត្រឡប់ទៅស៊ីការប្រាក់វិញបន្ទាប់ពីពួកគេបានដឹងពីការហាមឃាត់របស់អល់ឡោះ និងមានភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ពីការហាមឃាត់ចំពោះការស៊ីការប្រាក់ហើយនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេស័ក្ដិសមបំផុតនឹងចូលក្នុងឋាននរក ដោយពួកគេស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈ។

ការស្ថិតក្នុងឋាននរកជាអមតៈនៅត្រង់កន្លែងនេះ អត្ថន័យរបស់វា គឺសំដៅលើអ្នកដែលចាត់ទុកថា ការស៊ីការប្រាក់ គឺជាប្រការដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត ឬមានអត្ថន័យថា ការស្ថិតនៅក្នុងឋាននរកអស់រយៈពេលដ៏យូរ ពីព្រោះការស្ថិតក្នុងឋាននរកជាអមតៈ គឺចំពោះតែពួកដែលគ្មានជំនឿប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯអ្នកដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះតែមួយ(ឯកទេពនិយម)ក្នុងខ្លួនវិញ ពួកគេមិនចូលឋាននរកជាអមតៈនោះទេ។

អល់ឡោះបំបាត់ភាពរីកចម្រើនចំពោះការប្រាក់ តាមរយៈការបំផ្លាញវា ឬដកយកនូវពរជ័យចេញពីប្រាក់ការនោះ ប៉ុន្ដែទ្រង់បង្កើនផលបុណ្យទ្វេដងចំពោះទ្រព្យបរិច្ចាគនានា ដោយប្រការល្អមួយកើនទ្វេទៅជាដប់ ឬទៅជាប្រាំពីររយ ឬកើនលើសពីនេះទ្វេដងទៀត ហើយទ្រង់ផ្ដល់នូវពរជ័យ និងភាពរីកចម្រើនចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដែលបរិច្ចាគទានទាំងឡាយ។ ហើយអល់ឡោះមិនស្រឡាញ់រាល់អ្នកដែលប្រឆាំង ដែលអនុញ្ញាតនូវប្រការដែលគេ(អល់ឡោះ)ហាមឃាត់នោះឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនស្រលាញ់អ្នកដែលបន្តប្រព្រឹត្តបទល្មើស និងអំពើបាបនោះដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយបានសាងអំពើល្អ និងបានប្រតិបត្ដិសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)យ៉ាងពេញលេញទៅតាមអ្វីដែលអល់ឡោះបានដាក់បទបញ្ញត្តិ ព្រមទាំងបានបរិច្ចាគហ្សាកាត់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទៅឲ្យអ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលហ្សកាត់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យពីម្ចាស់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេគ្មានការភ័យខ្លាចពីអ្វីដែលពួកគេនឹងជួបនៅពេលខាងមុខនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនព្រួយបារម្មណ៍ចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានខកខាននៅក្នុងលោកិយ និងឧបការគុណទាំងឡាយដែលមានក្នុងលោកិយ(ដែលពួកគេខកខានមិនទទួលបាន)នោះដែរ។