Ya-Sin 36:40–81

ហើយសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយនៃព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ពេលយប់ និងពេលថ្ងៃ គឺត្រូវបានកំណត់ដោយការកំណត់របស់អល់ឡោះជាម្ចាស់។ ដូចនេះ វាមិនបំពាននូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានកំណត់ចំពោះពួកវានោះឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះអាទិត្យមិនអាចធ្វើដំណើរទៅទាន់ព្រះចន្ទដើម្បីកែប្រែគន្លងរបស់វា ឬធ្វើឲ្យបាត់ពន្លឺរបស់វានោះទេ ហើយពេលយប់ក៏មិនអាចមកដល់មុនពេលថ្ងៃ ហើយចូលទៅក្នុងពេលថ្ងៃមុនពេលដែលពេលវេលានៃពេលថ្ងៃត្រូវអស់នោះដែរ។ ហើយរាល់ម៉ាខ្លូកទាំងអស់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ និងអ្វីផ្សេងទៀត ដូចជា ដួងតារា និងភពទាំងឡាយ គឺសុទ្ធតែមានគន្លងរបស់វាដាច់ដោយឡែកទៅតាមការកំណត់ និងការថែរក្សារបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ទាំងអស់។

ហើយសញ្ញាភស្តុតាងមួយទៀតសម្រាប់ពួកគេដែលបញ្ជាក់ទៅលើភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់អល់ឡោះ ក៏ដូចជាបញ្ជាក់ពីឧបការគុណរបស់អល់ឡោះទៅលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នោះ គឺយើងបានដឹកកូនចៅរបស់ព្យាការីអាហ្ទាំដែលបានរួចជីវិតពីទឹកជំនន់នៅក្នុងសម័យកាលព្យាការីនួហនោះនៅក្នុងសំពៅដែលពោរពេញដោយម៉ាខ្លូកជាច្រើនរបស់អល់ឡោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានផ្ទុកនៅក្នុងសំពៅនោះនូវរាល់ប្រភេទនីមួយៗ គឺមានជាគូៗ(ប្រុសស្រី ញីឈ្មោល)។

ហើយសញ្ញាភស្តុតាងមួយទៀតសម្រាប់ពួកគេដែលបញ្ជាក់ទៅលើភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់អល់ឡោះ ក៏ដូចជាបញ្ជាក់ពីឧបការគុណរបស់អល់ឡោះទៅលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែរនោះ គឺយើងបានបង្កើតយានជំនិះជាច្រើនសម្រាប់ពួកគេដែលដូចទៅនឹងសំពៅរបស់ព្យាការីនួហដែរ។

ហើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាពន្លិចពួកគេនោះ ប្រាកដជាយើងនឹងពន្លិចពួកគេជាមិនខាន។ នៅពេលនោះ ពួកគេនឹងគ្មានអ្នកដែលជួយសង្គ្រោះពួកគេឡើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាចង់ពន្លិចពួកគេនោះ ហើយពួកគេក៏គ្មានអ្នកដែលអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេឡើយ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានលិចលង់ដោយសារតែបទបញ្ជារបស់យើង និងការកំណត់របស់យើងនោះ។

លើកលែងតែយើងមានក្តីមេត្តាករុណាចំពោះពួកគេដោយសង្គ្រោះពួកគេពីការលិចលង់ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេរួចផុតពីការលិចលង់នោះប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឲ្យពួកគេសើយសុខរហូតដល់ពេលវេលាដែលត្រូវបានកំណត់ ដែលពួកគេមិនអាចបន្តមានជីវិតរស់នៅហួសពីពេលកំណត់នោះឡើយ សង្ឃឹមថាពួកគេនឹងយកជាមេរៀន ហើយមានជំនឿ។

ហើយនៅពេលដែលមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលងាកចេញអំពីសេចក្តីជំនឿទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីដែលនៅខាងមុខពួកអ្នកនៃកិច្ចការថ្ងៃបរលោកនិងភាពតានតឹងរបស់វា ហើយចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះលោកិយដែលនៅខាងក្រោយពួកអ្នក សង្ឃឹមថាអល់ឡោះនឹងប្រទាននូវក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ដល់ពួកអ្នក ស្រាប់តែពេលនោះ ពួកគេមិនធ្វើតាមការដាស់តឿននោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបែរជាងាកចេញពីការដាស់តឿននោះទៅវិញដោយមិនខ្វល់អ្វីឡើយ។

ហើយរាល់ពេលដែលសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះដែលបញ្ជាក់ទៅលើភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់ទ្រង់ និងភាពសក្តិសមរបស់ទ្រង់ក្នុងការត្រូវគេគោរពសក្ការៈតែមួយគត់បានមកដល់ពួកមុស្ហរីគីនដែលរឹងរូសទាំងនោះ គឺពួកគេងាកចេញអំពីវាដោយមិនយកវាធ្វើជាមេរៀនឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកដែលរឹងរូសទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកជួយពួកអ្នកក្រខ្សត់ និងអ្នកក្រីក្រដោយបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិដែលអល់ឡោះបានប្រទានវាដល់ពួកអ្នកទៅចំពោះពួកគេ ពួកគេក៏បានឆ្លើយតបដោយបដិសេធទៅកាន់បណ្តាអ្នកមានជំនឿវិញថាៈ តើឲ្យពួកយើងផ្តល់អាហារឲ្យអ្នកដែលប្រសិនបើអល់ឡោះមានចេតនាចង់ប្រទានអាហារដល់គេនោះ ទ្រង់ប្រាកដជានឹងប្រទានឲ្យគេនោះឬ? ហេតុនេះ ពួកយើងមិនធ្វើឲ្យខុសពីចេតនារបស់ទ្រង់ឡើយ។ ពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)គ្មានធ្វើអ្វីក្រៅពីស្ថិតក្នុងភាពខុសឆ្គងយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងឃ្លាតឆ្ងាយអំពីការពិតប៉ុណ្ណោះ។

ហើយពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធមិនជឿចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញនោះបាននិយាយថាៈ តើការពង្រស់ឡើងវិញនោះ នឹងកើតឡើងនៅពេលណា ប្រសិនបើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ) ជាអ្នកដែលនិយាយពិតក្នុងការអះអាងថា វានឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដមែននោះ?

ពួកដែលបដិសេធមិនជឿចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះ គឺពួកគេមិនរង់ចាំអ្វីក្រៅពីសម្រែកនៃការផ្លុំត្រែលើកទីមួយនៅពេលវាត្រូវបានគេផ្លុំឡើង ហើយសម្លេងនោះបានឆក់យកជីវិតពួកគេ ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពមមាញឹកនៃកិច្ចការលោកិយ ដូចជាការលក់ដូរ ការឲ្យទឹកសត្វ និងស្រោចស្រពដំណាំ ការឃ្វាលសត្វ និងអ្វីផ្សេងទៀតនៃកិច្ចការលោកិយនោះឡើយ។

នៅពេលនោះ ពួកគេមិនអាចផ្តាំផ្ញើគ្នា ហើយក៏មិនអាចវិលត្រឡប់ទៅកាន់លំនៅឋាន និងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេបានឡើយនៅពេលដែលសម្លេងត្រែត្រូវបានគេផ្លុំឡើងហើយនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់មួយរំពេច ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពមមាញឹករបស់ពួកគេនោះ។

ហើយត្រែក៏ត្រូវបានគេផ្លុំឡើងជាលើកទីពីរដើម្បីពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ពេលនោះពួកគេស្រាប់តែក្រោកចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេទាំងអស់គ្នាសំដៅទៅកាន់ម្ចាស់របស់ពួកគេយ៉ាងលឿនដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង។

ពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធមិនជឿចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះបាននិយាយទាំងមានវិប្បដិសារីថាៈ ឱវិនាសអន្តរាយហើយពួកយើង! តើនរណាជាអ្នកដែលពង្រស់ពួកយើងអំពីផ្នូររបស់ពួកយើងនេះ? នៅពេលនោះ មានគេឆ្លើយតបចំពោះសំណួររបស់ពួកគេថាៈ នេះហើយជាអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យាចំពោះវានោះ។ ដូចនេះ វាចាំបាច់ត្រូវតែកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ(ដោយចៀសមិនផុត)។ ហើយបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយដែលបានពាំនាំរឿងនោះពីម្ចាស់របស់ពួកគេនោះ វាគឺជារឿងពិតត្រឹមត្រូវមែន។

កិច្ចការនៃការពង្រស់មនុស្សចេញពីផ្នូរវិញនោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីជាឥទ្ធិពលនៃការផ្លុំត្រែលើកទីពីរនោះទេ។ ពេលនោះ ស្រាប់តែម៉ាខ្លូកទាំងអស់មានវត្តមាននៅចំពោះមុខយើងនៅថ្ងៃបរលោកដើម្បីជំនុំជម្រះ។

នៅថ្ងៃនោះ ការកាត់សេចក្តីគឺប្រកបដោយភាពយុត្តិធម៌បំផុត។ ដូច្នេះ ពួកអ្នក(ឱបណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះ)មិនត្រូវបានគេបំពានដោយបន្ថែមនូវអំពើអាក្រក់លើសពីទង្វើរបស់ពួកអ្នក ឬក៏ត្រូវបានគេកាត់បន្ថយអំពើល្អរបស់អ្នកបន្តិចនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកនឹងត្រូវបានគេផ្តល់ជូននូវការតបស្នងយ៉ាងពេញលេញរាល់ទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាងនៅក្នុងជីវិតលោកិយ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលបានចូលឋានសួគ៌នៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺពួកគេរវល់មិនបានគិតអំពីអ្នកដទៃឡើយ ដោយសារតែពួកគេបានឃើញនូវឧបការគុណដែលស្ថិតស្ថេរ និងជោគជ័យដ៏ធំធេង។ ដូច្នេះ ពួកគេរវល់តែនឹងភាពសប្បាយរីករាយដែលពួកគេទទួលបាននោះប៉ុណ្ណោះ។

ពួកគេ និងភរិយារបស់ពួកគេសើយសុខនៅលើគ្រែដ៏ល្អប្រណីត ក្រោមម្លប់ឋានសួគ៌យ៉ាងត្រជាក់ត្រជុំ។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ ពួកគេនឹងទទួលបានផ្លែឈើល្អៗជាច្រើនប្រភេទ ដូចជាទំពាំងបាយជូ ផ្លែទីន និងផ្លែទទឹម ហើយពួកគេនឹងទទួលបាននូវរាល់អ្វីសព្វបែបយ៉ាងដែលពួកគេស្នើសុំ។ ជាការពិតណាស់ រាល់អ្វីៗដែលពួកគេស្នើសុំ គឺពួកគេនឹងទទួលបានវាយ៉ាងពិតប្រាកដ។

លើសពីនេះទៅទៀត សាឡាម(សន្តិភាព)នឹងកើតមានដល់ពួកគេ ដែលជាបន្ទូលអំពីម្ចាស់ដ៏មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលទ្រង់ឲ្យសាឡាម(គារវកិច្ច)ទៅលើពួកគេ ពួកគេនឹងទទួលបានសុខសន្តិភាពពីគ្រប់ប្រការទាំងអស់ ហើយពួកគេនឹងទទួលបានការស្វាគមន៍ដែលគ្មានការស្វាគមន៍ណាដែលលើសពីនេះទៀតនោះឡើយ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីននៅថ្ងៃបរលោកថាៈ ចូរពួកអ្នកបំបែកខ្លួនចេញពីបណ្តាអ្នកមានជំនឿចុះ ពីព្រោះពួកគេមិនសក្តិសមនៅជាមួយពួកអ្នកឡើយ ដោយសារការតបស្នងចំពោះពួកអ្នក គឺមិនដូចគ្នាជាមួយនឹងការតបស្នងចំពោះពួកគេនោះឡើយ ហើយលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកក៏មិនដូចលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ពួកគេនោះដែរ។

តើយើងមិនបានផ្តែផ្តាំពួកអ្នក និងមិនបានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នកតាមរយៈពាក្យសំដីអ្នកនាំសាររបស់យើង ហើយយើងបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកអ្នកទេឬថាៈ ឱកូនចៅអាហ្ទាំ! ចូរពួកអ្នកកុំធ្វើតាមស្ហៃតន ដោយការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើសគ្រប់បែបយ៉ាងឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតនគឺជាសត្រូវយ៉ាងច្បាស់លាស់ចំពោះពួកអ្នក។ ដូច្នេះ តើអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាចេះគិតពិតចារណាអាចធ្វើតាមសត្រូវរបស់ខ្លួនដែលវាបានបង្ហាញនូវភាពជាសត្រូវរបស់វានោះយ៉ាងដូចម្តេច?

ហើយយើងបានប្រើពួកអ្នក(ឱកូនចៅអាហ្ទាំ)ឲ្យគោរពសក្ការៈមកចំពោះយើងតែមួយគត់ ហើយមិនឲ្យពួកអ្នកធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះយើងនូវអ្វីមួយឡើយ។ ពិតណាស់ ការគោរពសក្ការៈចំពោះយើងតែមួយគត់ និងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះយើងនោះ គឺជាមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលនាំទៅរកការពេញចិត្តពីយើង និងបានចូលឋានសួគ៌។ ប៉ុន្តែពួកអ្នកមិនបានធ្វើតាមអ្វីដែលយើងបានផ្តាំផ្ញើពួកអ្នក ហើយនិងអ្វីដែលគេបានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នកនោះទេ។

ហើយជាការពិតណាស់ ស្ហៃតនបានធ្វើឲ្យអ្នកមួយចំនួនធំក្នុងចំណោមពួកអ្នកវង្វេង។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមិនមានសតិបញ្ញាល្អដែលប្រើពួកអ្នកឲ្យគោរពប្រតិបត្តិម្ចាស់របស់ពួកអ្នក និងគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ហើយនិងព្រមានពួកអ្នកពីការគោរពតាមស្ហៃតនដែលជាសត្រូវយ៉ាងច្បាស់លាស់របស់ពួកអ្នកទេឬ?

នេះគឺជាឋាននរកជើហាន់ណាំដែលពួកអ្នកធ្លាប់ត្រូវបានគេសន្យាចំពោះវាកាលនៅលើលោកិយលើភាពប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នក ហើយកាលនោះ វាជារឿងអាថ៌កំបាំងចំពោះពួកអ្នក ក៏ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនេះ គឺពួកអ្នកបានឃើញវាផ្ទាល់នឹងភ្នែកហើយ។

នៅថ្ងៃនេះ ចូរពួកអ្នកចូលទៅក្នុងឋាននរកនេះចុះ ហើយចូរពួកអ្នកភ្លក់រសជាតិកម្ដៅរបស់វា ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះកាលពួកអ្នករស់នៅក្នុងលោកិយ។

នៅថ្ងៃនេះ យើងបោះត្រាភ្ជិតទៅលើមាត់របស់ពួកគេដោយពួកគេមិនអាចនិយាយបដិសេធនូវអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានសាងពីមុនមក(កាលនៅលើលោកិយ)នៃការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើសនោះទេ ហើយយើងបានឲ្យដៃទាំងពីររបស់ពួកគេនិយាយប្រាប់យើងនូវអ្វីដែលវាបានធ្វើនៅលើលោកិយ ហើយជើងរបស់ពួកគេធ្វើជាសាក្សីលើទង្វើល្មើសដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ត និងបានដើរទៅប្រព្រឹត្តវានោះ។

ហើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាចង់បំបាត់ភ្នែករបស់ពួកគេ(ធ្វើឲ្យងងឹត)នោះ យើងប្រាកដជានឹងបំបាត់ភ្នែករបស់ពួកគេជាមិនខានដោយពួកគេនឹងមិនអាចមើលឃើញបានឡើយ។ នៅពេលនោះ ពួកគេនឹងប្រជែងគ្នានៅលើស្ពានស៊ីរ៉តដើម្បីឆ្លងទៅកាន់ឋានសួគ៌ជាមិនខាន។ ដូចនេះ តើពួកគេអាចឆ្លងផុតបានយ៉ាងដូចម្តេច ខណៈដែលភ្នែករបស់ពួកគេបានបាត់បង់ទៅហើយនោះ?

ហើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាចង់ផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ពួកគេ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេខ្វិនដើរមិនរួចនោះ យើងប្រាកដជានឹងផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ពួកគេ និងធ្វើឲ្យជើងពួកគេខ្វិនជាមិនខាន។ នៅពេលនោះ ពួកគេនឹងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរទីកន្លែងរបស់ពួកគេបានឡើយ ដោយពួកគេទៅមុខក៏មិនរួច ទៅក្រោយក៏មិនរួច។

ហើយជនណាក្នុងចំណោមមនុស្សលោកដែលយើងប្រទានឲ្យគេមានអាយុវែងនោះ យើងនឹងឲ្យគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់ដំណាក់កាលទន់ខ្សោយវិញ។ ដូច្នេះ តើពួកគេមិនយកប្រាជ្ញារបស់ពួកគេមកពិចារណា ហើយស្វែងយល់ថា ពិតណាស់ លោកិយនេះមិនមែនជាទីកន្លែងអមតៈនោះឡើយ ហើយពិណាស់ កន្លែងដែលអមតៈនោះ គឺនៅថ្ងៃបរលោកឯណោះ។

ហើយយើងមិនបានបង្រៀនកំណាព្យដល់ព្យការីមូហាំម៉ាត់ឡើយ ហើយវាក៏មិនចាំបាច់ចំពោះគេ(ក្នុងការរៀនវា)នោះដែរ ព្រោះនោះមិនមែនជាចរិតលក្ខណៈរបស់គេនោះទេ។ ហើយចរិតលក្ខណៈពីកំណើតរបស់គេក៏មិនមានចំណូលចិត្តចំពោះកំណាព្យនោះ រហូតដល់អាចឲ្យពួកអ្នកអះអាងថា រូបគេគឺជាកវីនិពន្ធកំណាព្យនោះ។ អ្វីដែលយើងបានបង្រៀនដល់គេ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការដាស់រំឭក និងគម្ពីរគួរអានដ៏ច្បាស់លាស់សម្រាប់ជនណាដែលពិចារណាចំពោះវាប៉ុណ្ណោះ។

ដើម្បីឲ្យគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដាស់តឿនព្រមានចំពោះអ្នកដែលដួងចិត្តរបស់គេនៅរស់ ដែលអាចបំភ្លឺមើលឃើញខុសត្រូវ ពីព្រោះបុគ្គលនោះហើយជាអ្នកដែលអាចទាញយកផលប្រយោជន៍អំពីវាបាន។ ហើយទណ្ឌកម្មនឹងធ្លាក់ទៅលើពួកប្រឆាំង ពីព្រោះសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយបានបង្ហាញទៅលើពួកគេរួចទៅហើយតាមរយៈការបញ្ចុះនូវគម្ពីរគួរអាន ហើយការផ្សព្វផ្សាយអំពីវាក៏បានទៅដល់ពួកគេហើយដែរ។ ដូច្នេះ ពួកគេគ្មានលេសអ្វីដើម្បីនឹងដោះសារនោះឡើយ។

តើពួកគេមិនបានឃើញទេ ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតសត្វពាហនៈជាច្រើនសម្រាប់ពួកគេ ហើយពួកគេជាអ្នកគ្រប់គ្រងសត្វពាហនៈទាំងនោះ ដោយពួកគេអាចយកវាប្រើប្រាស់វាក្នុងការបម្រើផលប្រយោជន៍របស់ពួកគេបាន។

ហើយយើងបានបង្កើតសត្វពាហនៈទាំងនោះសម្រាប់ពួកគេ និងបានធ្វើឲ្យពួកវាស្តាប់បង្គាប់ពួកគេ។ ដូច្នេះ សត្វមួយចំនួន ពួកគេអាចជិះលើខ្នងវានិងអាចផ្ទុកទំនិញរបស់ពួកគេបាន ហើយសត្វមួយចំនួនទៀត ពួកគេអាចបរិភោគសាច់របស់វាបាន។

ហើយក្រៅពីការជិះនៅលើខ្នងរបស់វា និងទទួនទានសាច់របស់វានោះ ពួកគេក៏អាចទាញយកផលប្រយោជន៍ផ្សេងទៀតពីវាផងដែរ ដូចជារោមរបស់វា ស្បែករបស់វា និងតម្លៃរបស់វា ដោយក្នុងនោះ ពួកគេអាចយកធ្វើជាកម្រាលនិងធ្វើជាសម្លៀកបំពាក់។ ហើយពួកគេក៏អាចទទួលបាននូវទឹកដោះអំពីសត្វពាហនៈនោះដើម្បីយកមកពិសារផងដែរ។ ដូច្នេះ តើពួកគេមិនដឹងគុណអល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកគេនូវឧបការគុណទាំងអស់នេះ ក៏ដូចជាឧបការគុណផ្សេងៗទៀតនោះទេឬ?

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបានយកអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះមកគោរពសក្ការៈធ្វើជាព្រះ ដោយពួកគេសង្ឃឹមថា ពួកវានឹងអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះបាន។

ព្រះនានាដែលពួកគេយកពួកវាធ្វើជាម្ចាស់ទាំងនោះ ពួកវាមិនអាចជួយខ្លួនឯងឡើយ ហើយក៏មិនអាចជួយអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះវាផ្សេងពីអល់ឡោះបាននោះដែរ ហើយពួកគេ(ពួកមុស្ហរីគីន)រួមជាមួយនឹងរូបបដិមារបស់ពួកគេនោះ ពួកគេទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវបានគេនាំទៅកាន់ទណ្ឌកម្ម ដោយពួកគេម្នាក់ៗដោះសារយករួចខ្លួនតែរៀងៗខ្លួន។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំឲ្យពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេដែលនិយាយថាៈ រូបអ្នកមិនមែនជាអ្នកនាំសារ ឬថា អ្នកជាកវីនិពន្ធ ឬអ្វីផ្សេងពីនេះដែលជាការចោទប្រកាន់របស់ពួកគេ(មកលើអ្នក)នោះធ្វើឲ្យអ្នកពិបាកចិត្តឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេលាក់បាំង និងអ្វីដែលពួកគេលាតត្រដាងអំពីរឿងនោះ។ គ្មានអ្វីមួយដែលអាចលាក់បាំងពីយើងបានឡើយ ហើយយើងនឹងតបស្នងដល់ពួកគេទៅលើរឿងទាំងនោះ។

តើអ្នកដែលបដិសេធមិនជឿលើការពង្រស់ឡើងវិញក្រោយពីស្លាប់នោះ មិនបានគិតពិចារណាទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតរូបគេអំពីទឹកកាម បន្ទាប់មក ពួកគេបានឆ្លងកាត់នូវដំណាក់កាលជាច្រើនរហូតដល់បានប្រសូត្រចេញមក និងបានទទួលការអប់រំ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបែរជាក្លាយជាអ្នកដែលជជែកដេញដោលច្រើនទៅវិញ។ តើរូបគេមិនបានឃើញប្រការទាំងអស់នោះ រួចទាញយកវាធ្វើជាភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ទៅលើភាពដែលអាចកើតឡើងនៃការពង្រស់(ឲ្យរស់ឡើងវិញក្រោយពីស្លាប់)ទេឬ?

អ្នកប្រឆាំងរូបនេះបានភ្លេចភ្លាំងនិងល្ងង់ខ្លៅ ខណៈដែលគេបានយកឆ្អឹងដែលពុកផុយអស់នោះមកធ្វើជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីភាពមិនអាចទៅរួចនៃការពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ដោយគេបាននិយាយថាៈ តើអ្នកណាដែលអាចឲ្យវាដូចដើមឡើងវិញបាននោះ? តែរូបគេបានភ្លេចថា រូបគេត្រូវបានគេបង្កើតពីភាពទទេ ដោយគ្មានអ្វីសោះពីមុនមកនោះ។

ចូរអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ឆ្លើយតបទៅកាន់គេវិញថាៈ អ្នកដែលអាចឲ្យឆ្អឹងដែលពុកផុយនេះរស់ឡើងវិញនោះ គឺអ្នកដែលបានបង្កើតវាពីដំបូងនោះឯង។ ដូច្នេះ អ្នកដែលបានបង្កើតវាពីដំបូងបាន មិនមែនអសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតឲ្យវារស់ឡើងវិញសារជាថ្មីម្តងទៀតនោះឡើយ។ ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតពីអ្វីដែលទ្រង់បានបង្កើតដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើតភ្លើងចេញពីដើមឈើពណ៌បៃតងស្រស់សម្រាប់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) ហើយពេលនោះ ពួកអ្នកបានបង្កាត់ភ្លើងអំពីដើមនោះ។ ដូច្នេះ អ្នកដែលអាចផ្តុំគ្នារវាងរបស់ពីរដែលផ្ទុយគ្នា(គឺរវាងដើមឈើស្រស់ពណ៌បៃតងដែលមានទឹកនៅក្នុងនោះ និងរវាងភ្លើងដែលឆាបឆេះនៅក្នុងដើមតែមួយ) ពិតជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពអាចឲ្យអ្នកស្លាប់រស់ឡើងវិញបាន។

តើអ្នកដែលបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដីដែលមានភាពធំធេងនោះ ពុំមែនជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពអាចឲ្យអ្នកដែលស្លាប់ហើយនោះរស់ឡើងវិញទេឬ? ពិតមែនហើយ ទ្រង់ពិតជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពអាចពង្រស់ពួកគេឡើងវិញបាន។ ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកដែលមានអានុភាពក្នុងការបង្កើតដែលទ្រង់បានបង្កើតម៉ាខ្លូកទាំងអស់ ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតចំពោះពួកគេដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។