Al-Ma'idah 5:90–109

ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ពិតប្រាកដណាស់ គ្រឿងស្រវឹង(ដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់ស្មារតី) ល្បែងស៊ីសង(ដែលមាននៅក្នុងវានោះ គឺការភ្នាល់ពីភាគីពីរ) រូបបដិមា(ដែលពួកពហុទេពនិយមសម្លេះសត្វថ្វាយចំពោះវាដើម្បីលើកតម្កើង ឬដើម្បីក្រាបថ្វាយបង្គំ) និងព្រួញទស្សន៍ទាយដែលគេផ្សងចង់ដឹងប្រការអាថ៌កំបាំង ទាំងនោះគឺជាអំពើបាបដែលស្ហៃតន(អារក្សសាតាំង)បានតុបតែងលម្អចំពោះវា។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយពីវាចុះ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងទទួលបានជោគជ័យដោយទទួលបានការរស់នៅដ៏សមរម្យ និងទទួលបានឧបការគុណឋានសួគ៌នៅថ្ងៃបរលោក។

ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតនមានបំណងចង់តុបតែងលម្អគ្រឿងស្រវឹងនិងល្បែងស៊ីសងនេះ(ឲ្យមើលទៅឃើញថាជាប្រការល្អ) ដើម្បីបង្កភាពជាសត្រូវនឹងគ្នា និងមានចិត្តស្អប់ខ្ពើមគ្នា និង(ធ្វើឲ្យមនុស្ស)ងាកចេញពីការរំលឹកអល់ឡោះ និងពីការប្រតិបត្តិសឡាត។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)ជាអ្នកបោះបង់អំពើអបាយមុខទាំងនេះដែរឬទេ? ច្បាស់ណាស់ថា ការបោះបង់អំពើទាំងនោះ គឺសាកសមបំផុតចំពោះពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកបញ្ឈប់ការប្រព្រឹត្តទង្វើទាំងនោះ។

ហើយចូរពួកអ្នកគោរពតាមអល់ឡោះនិងគោរពតាមអ្នកនាំសារ ដោយអនុវត្តន៍តាមបទបញ្ជាទាំងឡាយដែលច្បាប់ឥស្លាមបានដាក់បញ្ញត្តិ និងត្រូវជៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលច្បាប់ឥស្លាមបានហាមឃាត់ ហើយចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្នអំពីការប្រព្រឹត្តល្មើស។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកបែរចេញពីរឿងនោះ ពួកអ្នកត្រូវដឹងថា ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ចទៅលើអ្នកនាំសាររបស់យើងនោះ គឺការផ្តល់នូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យផ្សព្វផ្សាយតែប៉ុណ្ណោះ។ ហើយគាត់បានផ្សព្វផ្សាយ(ទៅកាន់ពួកអ្នក)រួចអស់ទៅហើយ។ ដូចនេះ ប្រសិនបើពួកអ្នកទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញនោះ វាគឺសម្រាប់ខ្លួនពួកអ្នកផ្ទាល់។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកបដិសេធនោះ វាក៏នឹងធ្លាក់ទៅលើខ្លួនពួកអ្នកដូចគ្នា។

ពុំមានបាបកម្មនោះទេចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿនិងបានសាងទង្វើកុសលដើម្បីបញ្ជិតខ្លួនចំពោះអល់ឡោះចំពោះការដែលពួកគេបានទទួលទានស្រាមុនពេលដែលបម្រាម(នៃការហាមឃាត់មិនឲ្យផឹកស្រា)ត្រូវបានដាក់ចុះមក កាលណាពួកគេបានជៀសវាងពីប្រការបម្រាមទាំងឡាយ កោតខ្លាចការខឹងសម្បាររបស់អល់ឡោះ មានជំនឿចំពោះទ្រង់ និងសាងទង្វើកុសលនោះ។ បន្ទាប់មក ពួកគេកាន់តែបន្ថែមនូវការកោតខ្លាចអល់ឡោះ រហូតដល់ពួកគេគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ហាក់បីដូចជាពួកគេបានឃើញទ្រង់ដូច្នោះដែរ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្រឡាញ់បណ្តាអ្នកដែលគោរពសក្ការៈទ្រង់ហាក់បីដូចជាពួកគេបានឃើញទ្រង់ ព្រោះថាពួកគេមានអារម្មណ៍ថា អល់ឡោះជាម្ចាស់កំពុងឃ្លាំមើលពួកគេជានិច្ច។ នោះហើយជាអ្វីដែលអាចនាំអ្នកមានជំនឿទៅកាន់ការធ្វើអំពើល្អ និងធ្វើវាដោយផ្ចិតផ្ចង់នោះ។

ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ពិតជានឹងសាកល្បងពួកអ្នកនឹងប្រការទាំងឡាយដែលជម្រុញពួកអ្នកឲ្យធ្វើការបរបាញ់សត្វព្រៃខណៈដែលពួកអ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងតំណមអៀហរ៉ម ដោយពួកអ្នក(អាចនឹង)ចាប់សត្វតូចៗដោយដៃរបស់ពួកអ្នក ហើយពួកចាប់សត្វធំៗដោយប្រើលំពែង ដើម្បីអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងថា ជនណាដែលមានជំនឿពេញលេញចំពោះការដឹងរបស់អល់ឡោះ ខណៈដែលពួកគេមើលមិនឃើញទ្រង់នោះ។ ដូចនេះ គេក៏បានបញ្ឈប់ការបរបាញ់សត្វព្រៃដោយខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតរូបគេ ដែលគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ដូចេ្នះ ជនណាដែលបានបំពានព្រំដែន(ច្បាប់) ហើយគេបានបរបាញ់សត្វទាំងនោះក្នុងពេលដែលគេជាអ្នកកាន់តំណមអៀហរ៉មហាជ្ជី ឬក៏អុំរ៉ោះនោះ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតនៅថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែគេបានប្រព្រឹត្តនូវទង្វើដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់។

ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! ចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់សត្វលើគោកខណៈដែលពួកអ្នកជាអ្នកកាន់តំណមអៀហរ៉មហាជ្ជីឬអ៊ុមរ៉ោះឱ្យសោះ។ ហើយជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកបានសម្លាប់សត្វលើគោកដោយចេតនានោះ គឺរូបគេត្រូវទទួលការពិន័យ ដោយត្រូវសម្លេះសត្វ(មួយផ្សេងទៀត)ដូចទៅនឹង(ប្រភេទ)សត្វដែលគេបានសម្លាប់នោះវិញ ដូចជាសត្វអូដ្ឋ សត្វគោ ឬសត្វពពែ។ អ្នកដែលវិនិច្ឆ័យ(កាត់សេចក្តី)ក្នុងរឿងនេះ គឺបុរសពីរនាក់ដែលប្រកបដោយភាពយុត្ដិធម៌ក្នុងចំណោមជនមូស្លីម។ ហើយអ្វីដែលបុរសទាំងពីរនាក់នេះបានវិនិច្ឆ័យក្នុងរឿងនេះ គឺគេត្រូវធ្វើដូចអ្វីដែលគេបានធ្វើចំពោះសត្វជំនូនដែរ ដោយត្រូវបញ្ជូនសត្វនោះទៅកាន់ទឹកដីម៉ាក្កះ ហើយសម្លេះសត្វនោះនៅក្នុងទឹកដីពិសិដ្ឋ ឬជំនួសជាតម្លៃវិញ ដោយធ្វើជាអាហារចែកជូនដល់ជនក្រីក្រដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីម៉ាក្កះ ដោយជនក្រីក្រម្នាក់ៗត្រូវទទួលបានកន្លះកន្តាំង ឬត្រូវបួសមួយថ្ងៃជំនួសឲ្យរាល់អាហារកន្លះកន្តាំង។ ទាំងនោះគឺដើម្បីឱ្យអ្នកបរបាញ់សត្វ(ក្នុងពេលខ្លួនកាន់តំណមអៀហរ៉ម)ភ្លក្សលទ្ធផលនៃការបំពានបម្រាមដោយការសម្លាប់សត្វនោះ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានអធ្យាស្រ័យដល់រូបគេចំពោះការបរបាញ់សត្វនៅក្នុងទឹកដីពិសិដ្ឋ និងការសម្លាប់សត្វលើគោកខណៈដែលគេស្ថិតក្នុងតំណមអៀហរ៉មមុនពេលដែលបម្រាមនេះបានដាក់ចុះមក។ ហើយចំពោះជនណាដែលត្រឡប់ទៅប្រព្រឹត្តទង្វើនោះ(បរបាញ់សត្វនៅក្នុងទឹកដីពិសិដ្ឋនិងសម្លាប់សត្វលើគោកខណៈដែលគេស្ថិតក្នុងតំណមអៀហរ៉ម)ក្រោយពីបម្រាមបានដាក់ចុះមកហើយនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងផ្តន្ទាទោសចំពោះគេ ដោយទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មលើរូបគេចំពោះទង្វើនោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងក្លា មហាខ្លាំងពូកែបំផុត ហើយក្នុងចំណោមភាពខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់នោះ គឺទ្រង់នឹងផ្តន្ទាទោសចំពោះជនណាដែលបានប្រឆាំងនឹងទ្រង់ ប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនា ដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចរារាំងទ្រង់អំពីការផ្តន្ទាទោសនោះបានឡើយ។

អល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកអ្នកនេសាទសត្វដែលរស់នៅអល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកអ្នកអាចធ្វើការនេសាទសត្វដែលរស់នៅក្នុងទឹក និងអ្វីដែលមាននៅក្នុងសមុទ្រ មិនថាសត្វរស់ឬសត្វស្លាប់ដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នក ទាំងអ្នកដែលមិនធ្វើដំណើរ និងទាំងអ្នកដែលធ្វើដំណើរដើម្បីធ្វើជាស្បៀងអាហារទទួលទាន។ ហើយពួកអ្នកត្រូវបានគេហាមឃាត់មិនឱ្យបរបាញ់សត្វនៅលើគោក ដរាបណាពួកអ្នកកំពុងស្ថិតនៅក្នុងតំណមអៀហរ៉មហាជ្ជីឬអុំរ៉ោះ។ ចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយអនុវត្តន៍តាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយពីប្រការទាំងឡាយណាដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។ ពិតណាស់ ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់តែមួយគត់នៅថ្ងៃបរលោក ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកលើទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានចាត់ទុកកាក់ហ្ពះដែលជាគេហដ្ឋានដ៏ពិសិដ្ឋ គឺជាទីកន្លែងជួបជុំសម្រាប់មនុស្សលោក និងជាទីកន្លែងទ្រទ្រង់កិច្ចការសាសនារបស់ពួកគេ ដូចជាការប្រតិបត្តិសឡាត ការធ្វើហាជ្ជីនិងអុំរ៉ោះ និងក៏ជាទីកន្លែងផ្តល់ផលប្រយោជន៍លោកិយដល់ពួកគេផងដែរតាមរយៈ(ការផ្តល់)សុខសន្តិភាពនៅក្នុងទឹកដីពិសិដ្ឋនោះ ហើយផលានុផលគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានគេប្រមូលយកទៅកាន់ទីនោះ។ ហើយទ្រង់បានចាត់ទុកខែបម្រាម(គឺខែហ្ស៊ុលកៀកហ្ទះ ហ្ស៊ុលហ៊ិជ្ជះ មូហារ៉ម និងខែរ៉ហ្ជប់) ជាការជួបជុំរបស់ពួកគេ តាមរយៈផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវសុខន្តិភាពនៅក្នុងខែទាំងនោះពីការធ្វើសង្គ្រាមផ្សេងៗចំពោះពួកគេ។ ហើយទ្រង់បានបង្កើតសត្វជំនូន និងសត្វដែលគេបំពាក់ប្រឡៅកដែលជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា វាត្រូវបានគេនាំទៅកាន់ទឹកដីដ៏ពិសិដ្ឋ ដើម្បីផ្តល់សុវត្ថិភាពដល់ម្ចាស់សត្វទាំងនោះពីការបង្កគ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗចំពោះពួកគេ។ អ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រទានឱ្យពួកអ្នកទាំងអស់នោះ គឺដើម្បីឲ្យពួកអ្នកដឹងថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាដឹងបំផុតចំពោះអ្វីៗដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់និងអ្វីៗដែលមាននៅលើផែនដី ហើយពិណាស់ ទ្រង់ដឹងបំផុតនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់។ ដូច្នេះ ការដែលទ្រង់ដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ដូច្នោះ(ដើម្បីផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នក និងការពារពួកអ្នកពីគ្រោះថ្នាក់មុននឹងគ្រោះថ្នាក់នោះអាចកើតឡើង) គឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ទៅលើការដឹងរបស់ទ្រង់ចំពោះអ្វីដែលផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់បណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។

ចូរពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)ដឹងចុះថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាអ្នកដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតលើអ្នកដែលប្រព្រឹត្តល្មើសចំពោះទ្រង់។ ហើយទ្រង់ជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសចំពោះអ្នកដែលសារភាពកំហុស មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះគេ។

ពុំមានកាតព្វកិច្ចអ្វីទៅលើអ្នកនាំសារ ក្រៅពីការផ្តល់នូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រើគាត់ឱ្យ ផ្សព្វផ្សាយនោះទេ ហើយក៏ពុំមានកាតព្វកិច្ចអ្វីទៅលើគាត់ក្នុងការសម្រេចឱ្យមនុស្ស(ណាម្នាក់)ទទួលយកនូវការចង្អុលបង្ហាញនោះដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការសម្រេចឱ្យមនុស្សទទួលយកនូវការចង្អុលបង្ហាញនោះ គឺស្ថិតនៅលើកណ្តាប់ដៃអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយអល់ឡោះដឹងនូវអ្វីៗដែលពួកអ្នកបង្ហាញឱ្យឃើញ និងអ្វីៗដែលពួកអ្នកលាក់បាំងអំពីការចង្អុលបង្ហាញឬការវង្វេង ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងចំពោះពួកអ្នកវិញទៅលើរឿងនោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ប្រការអាក្រក់ទាំងអស់ និងប្រការល្អទាំងអស់ គឺមិនស្មើគ្នានោះទេ សូម្បីតែប្រការអាក្រក់នោះមានច្រើនធ្វើឱ្យអ្នកចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ចំនួនច្រើនរបស់វាមិនបានបង្ហាញពីតម្លៃរបស់វានោះដែរ។ ដូចេ្នះ ចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានវិចារណញ្ញាណាទាំងឡាយ)គោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយការបោះបង់ចោលនូវប្រការអាក្រក់ និងធ្វើប្រការល្អវិញចុះ។ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងទទួលជោគជ័យ ដោយទទួលបាននូវឋានសួគ៌។

ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកកុំសួរដេញដោលអ្នកនាំសាររបស់ពួកអ្នកពីរឿងដែលមិនចាំបាច់ ហើយដែលវាមិនអាចជួយអ្វីដល់ពួកអ្នកទៅលើកិច្ចកាសាសនារបស់ពួកអ្នកនោះ ព្រោះថា ប្រសិនបើរឿងនោះត្រូវបានគេលាតត្រដាងឱ្យពួកអ្នកបានឃើញ(បានដឹង)វិញនោះ គឺវានឹងធ្វើឱ្យពួកអ្នកមានផលអាក្រក់ជាមិនខាន ដោយសារតែវាមានផលលំបាកនៅក្នុងនោះ។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកសួរពីប្រការដែលពួកអ្នកត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យសួរខណៈដែលវ៉ាហ៊ីកំពុងត្រូវបានបញ្ចុះមកឱ្យអ្នកនាំសារនោះ ប្រការនោះនឹងត្រូវបានគេបញ្ជាក់ប្រាប់ពួកអ្នកជាមិនខាន។ ហើយកិច្ចការនោះ គឺជារឿងងាយស្រួលបំផុតចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបានអធ្យាស្រ័យចំពោះបញ្ហាដែលគម្ពីរគួរអានមិនបានលើកឡើង។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកកុំសួរដេញដោលអំពីបញ្ហានោះឱ្យសោះ។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើពួកអ្នកបានសួរដេញដោលអំពីរឿងនោះ គឺទ្រង់នឹងបញ្ចុះបញ្ហានោះដាក់ជាកាតព្វកិច្ចមកលើពួកអ្នកថែមទៀត(ដោយសារតែមូលហេតុសួរដេញដោលនេះ)ជាមិនខាន។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះបាបកម្មនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នៅពេលណាដែលពួកគេសារភាពកំហុស មហាទន់ភ្លន់បំផុតចំពោះពួកគេ ដោយទ្រង់មិនបានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ(ព្រោះតែរឿងនេះឡើយ)។

ជាការពិតណាស់ មានក្រុមមួយនៅសម័យកាលមុនពួកអ្នក ពួកគេបានសួរដេញដោលបែបនេះដែរ។ ហើយនៅពេលដែលគេបានដាក់កាតព្វកិច្ចទៅលើពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេបានសួរដេញដោលនោះ បែរជាពួកគេមិនអនុវត្តតាមទៅវិញ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏ក្លាយទៅជាពួកប្រឆាំងដោយសារតែមូលហេតុនោះ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាត(ឲ្យពួកអ្នកបរិភោគ)សត្វពាហនៈ ដោយទ្រង់មិនបានហាមឃាត់ក្នុងចំណោមសត្វពាហនៈនោះនូវអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីន(ពួកពហុទេពនិយម)បានហាមឃាត់សត្វនោះទៅលើខ្លួនរបស់ពួកគេ ដើម្បីថ្វាយទៅកាន់រូបបដិមារបស់ពួកគេ ដូចជា ប៉ាហ៊ីរ៉ោះ (គឺជាសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលដែលត្រូវបានកាត់ស្លឹកត្រចៀកជាសញ្ញានៅពេលវាបានកើតកូននូវចំនួនដែលត្រូវបានកំណត់) សាអ៊ីហ្ពះ (គឺជាសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលនៅពេលដែលវាដល់អាយុដែលគេបានកំណត់ គឺគេទុកវាសម្រាប់ថ្វាយដល់បដិមារបស់ពួកគេ) វ៉ាស៊ីឡះ (គឺជាសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលដែលកើតបានកូនបានសុទ្ធតែជាកូនញី) និងហាមី (គឺជាសត្វអូដ្ឋឈ្មោលដែលបង្កាត់បានកូនកូនមួយចំនួន)នោះទេ ក៏ប៉ុន្ដែពួកដែលគ្មានជំនឿទេដែលពួកគេបានអះអាងកុហក និងមូលបង្កាច់ថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់(មិនឲ្យបរិភោគ)នូវសត្វទាំងឡាយដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ។ ហើយភាគច្រើននៃពួកគ្មានជំនឿ គឺពួកគេមិនចេះបែងចែងរវាងប្រការពិតនិងប្រការមិនពិត និងរវាងប្រការដែលគេអនុញ្ញាតនិងប្រការដែលគេហាមឃាត់នោះឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកដែលបានមូលបង្កាច់ភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះ ដោយការដាក់បម្រាមលើសត្វពាហនៈមួយចំនួន(មិនឲ្យបរិភោគ)ថាៈ ចូរពួកអ្នកមករកអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះមកនៃគម្ពីរគួរអាន និងមាគ៌ា(ស៊ុណ្ណះ)របស់អ្នកនាំសារចុះដើម្បីពួកអ្នកបានដឹងពីប្រការដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត(ប្រការហាឡាល់) និងប្រការដែលត្រូវបានហាមឃាត់(ប្រការហារ៉ាំ)។ ពួកគេបានឆ្លើយតបវិញថាៈ គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ពួកយើងនូវអ្វីដែលពួកយើងបានទទួលពីជីដូនជីតារបស់ពួកយើង រួមមានគោលជំនឿ ពាក្យសម្តី និង កាយវិការ។ តើរឿងនោះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេចទៅ បើជីដូនជីតារបស់ពួកគេមិនចេះអ្វីទាល់តែសោះ ហើយពួកគេក៏មិនទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទៅរកការពិតផងនោះ? គ្មាននរណាដើរតាមពួកគេក្រៅពីពួកល្ងង់ខ្លៅជាងពួកគេ និងពួកដែលវង្វេងផ្លូវជាងពួគេនោះទេ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាពួកដែលមហាល្ងង់ខ្លៅ និងវង្វេងបំផុត។

ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ពួកអ្នកត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់ដោយអនុវត្តនូវអ្វីដែលផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនអ្នក។ អ្នកដែលវងេ្វងនោះមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកអ្នកនោះ ហើយពួកគេក៏មិនអាចឆ្លើយតបចំពោះពួកអ្នកនោះដែរនៅពេលដែលពួកអ្នកទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញនោះ។ ហើយក្នុងចំណោមការទទួលបាននូវការចង្អុលបង្ហាញរបស់ពួកអ្នកនោះ គឺការដែលពួកអ្នកប្រើគ្នាឲ្យធ្វើល្អ និងហាមឃាត់គ្នាពីប្រការអាក្រក់។ នៅថ្ងៃបរលោក ពួកអ្នកនឹងវិលត្រលប់ទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់វិញតែមួយគត់ ហើយទ្រង់នឹងប្រាប់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលពួកអ្នកបានប្រព្រឹត្តកាលនៅលើលោកិយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងចំពោះពួកអ្នកវិញលើទង្វើនោះ។

ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅពេលសេចក្តីស្លាប់បានខិតជិតមកដល់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកតាមរយៈការស្តែងឲ្យឃើញនូវសញ្ញាណាមួយក្នុងចំណោមសញ្ញានៃសេចក្តីស្លាប់នោះ ចូរឱ្យគេរកមនុស្សដែលប្រកបដោយយុត្តិធម៌ជាជនមូស្លីមចំនួនពីរនាក់ ឬបុរសដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿពីរនាក់នៅពេលចាំបាច់ដោយសារតែពុំមានជនមូស្លីមនោះឱ្យធ្វើសាក្សីលើបណ្តាំរបស់គេ(អ្នកជិតស្លាប់) ប្រសិនបើពួកអ្នកបានធ្វើដំណើរ ហើយសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់ពួកអ្នក។ ហើយប្រសិនបើកើតមានការសង្ស័យចំពោះការធ្វើសាក្សីរបស់ពួកគេទាំងពីរនោះ ចូរពួកអ្នកឃាត់គេទាំងពីរទុកសិនបន្ទាប់ពីសឡាតណាមួយ រួចឱ្យពួកគេទាំងពីរស្បថចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ថាៈ ពួកគេទាំងពីរមិនលក់សម្បថនេះក្នុងតម្លៃណាមួយឡើយ ទោះបីជាសាច់ញាតិក៏ដោយ ហើយពួកគេទាំងពីរក៏មិនលាក់បាំងការធ្វើសាក្សីរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេទាំងពីរដែរ។ ពិតណាស់ ប្រសិនបើពួកគេទាំងពីរធ្វើដូចេ្នះវិញនោះ ពួកទាំងពីរនឹងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលសាងបាបកម្ម និងប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងអល់ឡោះជាមិនខាន។

ហើយប្រសិនបើបន្ទាប់ពីការស្បថ(របស់អ្នកទាំងពីរ)រួច គេរកឃើញថា អ្នកទាំងពីរបានភូតកុហកនៅក្នុងការធ្វើសាក្សី ឬក្នុងការស្បថនោះ ឬក៏រកឃើញនូវការក្បត់របស់ពួកគេទាំងពីរនោះ ដូចេ្នះ ចូរឲ្យគេរកអ្នកសាក្សីពីរនាក់ទៀតមកជំនួសដែលជាសាច់ញាតិជិតបំផុតរបស់អ្នកស្លាប់មកធ្វើជាសាក្សី ឬស្បថទៅលើអ្វីដែលជាការពិត។ ហើយគេទាំងពីរនាក់នោះត្រូវស្បថនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់ថាៈ ការធ្វើសាក្សីរបស់ពួកយើងទាំងពីរទៅលើការភូតកុហក និងការក្បត់របស់ពួកគេទាំងពីរ គឺត្រឹមត្រូវជាងធ្វើសាក្សីរបស់គេទាំងពីរលើភាពត្រឹមត្រូវ និងភាពសច្ចៈរបស់គេទាំងពីរ(សាក្សីមុន)។ ហើយពួកយើងមិនបានស្បថកុហកទេ។ បើសិនជាពួកយើងបានស្បថកុហកមែននោះ ពួកយើងនឹងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកដែលបំពានដែលល្មើសនឹងព្រំដែនរបស់អល់ឡោះជាមិនខាន។

ការប្រើសាក្សីទាំងពីរឱ្យស្បថបន្ទាប់ពីសឡាតនៅពេលដែលមានមន្ទិលសង្ស័យជុំវិញសម្បថរបស់ពួកគេទាំងពីរ ហើយនិងការបដិសេធការធ្វើសាក្សីរបស់គេទាំងពីរដែលបានលើកឡើងខាងលើនោះ ការធ្វើដូច្នោះ គឺជិតបំផុតទៅនឹងការធ្វើសាក្សីដែលត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឥស្លាម។ ដូច្នេះ គេទាំងពីរមិនត្រូវកែប្រែ មិនអាចផ្លាស់ប្តូរ និងមិនអាចក្បត់ក្នុងការធ្វើសាក្សីឡើយ ហើយ(ការធ្វើដូច្នោះ)គឺជិតបំផុតទៅក្នុងការឲ្យពួកគេទាំងពីរខ្លាចគេបដិសេធនូវពាក្យសម្បថក្នុងរឿងមរតក បន្ទាប់ពីពួកគេទាំងពីរបានស្បថ។ ដូច្នេះ ពួកគេនឹងស្បថផ្ទុយពីអ្វីដែលពួកគេទាំងពីរបានធ្វើសាក្សី ហើយពួកគេទាំងពីរត្រូវបានបកអាក្រាត។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយបោះបង់ការភូតកុហក និងការបោកប្រាស់ក្នុងការធ្វើសាក្សី និងនៅក្នុងការស្បថចុះ។ ហើយចូរពួកអ្នកស្តាប់បទបញ្ជាដែលគេបានប្រើពួកអ្នកឱ្យទទួល។ ហើយអល់ឡោះមិនចង្អុលបង្ហាញចំពោះពួកដែលចាកចេញពីនៃការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ឡើយ។

ចូរពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នឹកឃើញដល់ថ្ងៃបរលោកដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងប្រមូលផ្តុំអ្នកនាំសារទាំងអស់ រួចទ្រង់មានបន្ទូលសួរទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើប្រជាជាតិរបស់ពួកអ្នកដែលយើងបានបញ្ជូនពួកអ្នកទៅកាន់ពួកគេនោះ ពួកគេបានឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះចំពោះពួកអ្នក? បណ្ដាអ្នកនាំសារទាំងអស់បានឆ្លើយថាៈ ពួកយើងមិនបានដឹងអ្វីទេ។ តាមពិត ទ្រង់តែមួយគត់(ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង)ដែលជាអ្នកដឹងនូវប្រការអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយ។