At-Tawbah 9:48–73

ជាការពិតណាស់ ពួកពុតត្បុតទាំងនោះបានព្យាយាមបង្កវិនាសកម្មដោយបំបែកបំបាក់សាមគ្គីភាពរបស់អ្នកមានជំនឿ និងបំបែកបំបាក់ការរួបរួមគ្នារបស់ពួកគេតាំងពីមុនសង្គ្រាមតាពូកមកម្លេះ ហើយពួកគេបានរៀបចំឧបាយកលជាច្រើនប្រភេទប្រឆាំងនឹងអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ដោយពួកគេសង្ឃឹមថា ឧបាយកលរបស់ពួកគេអាចផ្តល់ផលប៉ះពាល់លើការតាំងចិត្តរបស់អ្នកក្នុងការប្រយុទ្ធ រហូតទាល់តែជំនួយរបស់អល់ឡោះ និងការពង្រឹងរបស់ទ្រង់បានមកដល់អ្នក។ ហើយអល់ឡោះបានធ្វើឲ្យសាសនារបស់ទ្រង់មានភាពខ្លាំងក្លា និងធ្វើឲ្យសត្រូវរបស់ទ្រង់ចុះខ្សោយ។ តែពួកគេមិនពេញចិត្តដូច្នោះឡើយ ពីព្រោះពួកគេមានបំណងចង់ឲ្យប្រការខុសឆ្គងទទួលជ័យជម្នះលើប្រការត្រឹមត្រូវ។

ហើយក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត គឺមានអ្នកដែលយកលេសដើម្បីមិនទៅចូលរួមប្រយុទ្ធ ដោយគេនិយាយថាៈ ឱអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ! សូមអ្នកអនុញ្ញាតដល់ខ្ញុំក្នុងការមិនចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមផងចុះ ហើយសូមអ្នកកុំដាក់បន្ទុកលើខ្ញុំឲ្យចាកចេញជាមួយនឹងអ្នកដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំមានបាបកម្មដោយសារតែភាពចលាចលដែលបណ្តាលមកពីពួកនារីៗរបស់ពួកសត្រូវ(ពួករ៉ូម)នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញពួកនាង។ តើពុំមែនទេឬ តាមពិតពួកគេបានធ្លាក់ក្នុងភាពចលាចលដ៏ធំធេងជាងអ្វីដែលពួកគេបានអះអាងទៅទៀត នោះគឺភាពចលាចលនៃភាពពុតត្បុត និងភាពចលាចលនៃការមិនចូលរួមក្នុងសង្គ្រាម។ ពិតណាស់ ឋាននរកជើហាន់ណាំនឹងហ៊ុមព័ទ្ធពួកប្រឆាំងនៅថ្ងៃបរលោកដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចគេចផុតនោះឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានផ្លូវគេចផុតពីវានោះដែរ។

ប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ)ទទួលបាននូវឧបការគុណពីអល់ឡោះដែលនាំឲ្យអ្នកសប្បាយរីករាយ ដូចជាការទទួលបានជ័យជំនះ ឬក៏ទ្រព្យជ័យភណ្ឌនោះ គឺពួកគេ(ពួកពុតត្បុត)មិនពេញចិត្តដូច្នោះឡើយ ហើយពួកគេមានទុក្ខព្រួយថែមទៀត។ តែប្រសិនបើអ្នកទទួលរងនូវគ្រោះថ្នាក់ ដូចជាការលំបាក និងការបរាជ័យ(ក្នុងសង្គ្រាម)នោះ ពួកគេនឹងនិយាយថាៈ ពួកយើងបានការពារខ្លួនរបស់ពួកយើង ហើយពួកយើងបានប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយពួកយើងមិនបានចេញទៅប្រយុទ្ធដូចដែលបណ្តាអ្នកមានជំនឿបានចេញ(ទៅប្រយុទ្ធ) ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ទទួលរងគ្រោះដោយការសម្លាប់ និងការចាប់ជាឈ្លើយសឹក។ ក្រោយមក ពួកពុតត្បុតទាំងនោះនាំគ្នាបែរចេញត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេវិញដោយភាពសប្បាយរីករាយ ដោយសារពួកគេទទួលបាននូវសុវត្ថិភាព។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកពុតត្បុតទាំងនោះថាៈ ពួកយើងមិនទទួលបានអ្វីក្រៅតែពីអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានចារកំណត់សម្រាប់ពួកយើងប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់គឺជាចៅហ្វាយនាយរបស់ពួកយើង និងជាអ្នកគាំពារពួកយើងដែលពួកយើងសុំការគាំពារពីទ្រង់ ហើយពួកយើងប្រគល់រាល់កិច្ចការទាំងឡាយរបស់ពួកយើងទៅកាន់ទ្រង់។ ហើយចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ដែលអ្នកមានជំនឿប្រគល់ការទុកចិត្តរាល់កិច្ចការរបស់ពួកគេចំពោះទ្រង់។ ទ្រង់តែមួយគត់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ពួកគេ ហើយទ្រង់ជាអ្នកគាំពារដ៏ល្អបំផុត។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើពួកអ្នករង់ចាំឲ្យកើតឡើងចំពោះពួកយើងដែលគ្មានអ្វីក្រៅពីការទទួលជ័យជម្នះ ឬការពលីជីវិត(ស្លាប់ស្ហាហ៊ីទ)នោះឬ? ចំណែកឯពួកយើងវិញ គឺពួកយើងរង់ចាំមើលទណ្ឌកម្មដែលអល់ឡោះនឹងទម្លាក់ទៅលើពួកអ្នក ដោយទ្រង់បំផ្លាញពួកអ្នក ឬដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកដោយស្នាដៃរបស់ពួកយើងផ្ទាល់តាមរយៈការសម្លាប់និងការចាប់ជាឈ្លើយសឹកនៅពេលដែលគេអនុញ្ញាតឲ្យពួកយើងប្រយុទ្ធនឹងពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នករង់ចាំមើលលទ្ធផលចុងក្រោយរបស់ពួកយើងចុះ។ ពិតណាស់ យើងក៏រង់ចាំមើលលទ្ធផលចុងក្រោយរបស់ពួកអ្នកដែរ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគនោះ ទោះធ្វើដោយពេញចិត្ត ឬមិនពេញចិត្តក៏ដោយ ក៏គេ(អល់ឡោះ)មិនទទួលយកពីពួកអ្នកដែរ ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នកនិងការចាកចេញរបស់ពួកអ្នកពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។

ហើយគ្មានអ្វីដែលរារាំងពួកគេមិនឲ្យគេ(អល់ឡោះ)ទទួលយកការបរិច្ចាគរបស់ពួកគេនោះឡើយ លើកលែងតែបីប្រការប៉ុណ្ណោះ គឺការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់ពួកគេនៅពេលដែលពួកគេប្រតិបត្តិសឡាត ហើយពួកគេមិនបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដោយស្ម័គ្រចិត្តឬពេញចិត្ត។ តាមពិត ពួកគេបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដោយមិនពេញចិត្តនោះឡើយ(ធ្វើដោយបង្ខំចិត្ត) ពីព្រោះពួកគេពុំសង្ឃឹម(ថាទទួលបាន)ផលបុណ្យចំពោះការសឡាតរបស់ពួកគេ និងការបរិច្ចាគទានរបស់ពួកគេនោះទេ។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំបណ្តោយឲ្យទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកពុតត្បុត និងកូនចៅរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងភាពល្អប្រសើររបស់វានោះធ្វើឲ្យអ្នកភ្ញាក់ផ្អើល(ចាប់អារម្មណ៍)ឲ្យសោះ ពីព្រោះលទ្ធផលចុងក្រោយនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនិងកូនចៅរបស់ពួកគេនោះ គឺអាក្រក់បំផុត។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេ តាមរយៈការធ្វើឲ្យពួកគេទទួលបានរបស់ទាំងអស់នោះដោយភាពហត់នឿយនិងលំបាក និងតាមរយៈការបញ្ចុះនូវគ្រោះផ្សេងៗនៅក្នុងវា រហូតដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដកយកជីវិតរបស់ពួកគេខណៈដែលពួកគេស្ថិតក្នុងភាពប្រឆាំង ហើយទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេដោយឲ្យពួកគេស្ថិតនៅឯបាតក្រោមបង្អស់នៃឋាននរកជាអមតៈ។

ហើយពួកពុតត្បុតទាំងនោះនឹងស្បថចំពោះពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)ដោយកុហកបោកប្រាស់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺស្ថិតក្នុងចំណោមក្រុមរបស់ពួកអ្នកដែរ ខណៈដែលការពិត ផ្នែកខាងក្នុងរបស់ពួកគេមិនមែនស្ថិតក្នុងចំណោមក្រុមរបស់ពួកអ្នកនោះទេ ទោះបីពួកគេស្តែងចេញឲ្យគេឃើញថា ពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកអ្នកក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែពួកគេ គឺជាក្រុមដែលខ្លាចទទួលរងគ្រោះ ដូចដែលពួកមុស្ហរីគីនបានទទួលរង ដោយត្រូវគេសម្លាប់និងចាប់ជាឈ្លើយសឹក។ ហេតុនេះ ពួកគេសម្តែងឲ្យគេឃើញពីឥស្លាមរបស់ពួកគេដើម្បីជាការការពារ(ខ្លួនរបស់ពួកគេ)ប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើពួកពុតត្បុតទាំងនោះមានកន្លែងការពារខ្លួន ដូចជាបន្ទាយដែលអាចការពារខ្លួនរបស់ពួកគេ ឬមានរូងភ្នំដែលពួកគេអាចលាក់ខ្លួនបាន ឬក៏មានរូងក្រោមដីដែលពួកគេអាចចូលបាននោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងទៅរកទីនោះមិនខាន ហើយពួកគេចូលទៅក្នុងវាដោយប្រញាប់ប្រញាល់បំផុត។

ហើយក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត មានអ្នកដែលរិះគន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ក្នុងរឿងបែងចែកទ្រព្យបរិច្ចាគនៅពេលដែលពួកគេមិនទទួលបានដូចអ្វីដែលពួកគេចង់បាន។ ពិតប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើអ្នកផ្តល់ឲ្យពួកគេ(នូវការបរិច្ចាគ)តាមអ្វីដែលពួកគេទាមទារនោះ ពួកគេពេញចិត្តនឹងអ្នក។ តែប្រសិនបើអ្នកមិនផ្តល់ឲ្យពួកគេតាមអ្វីដែលពួកគេទាមទារទេនោះ ពួកគេនឹងស្តែងចេញនូវការរិះគន់(ចំពោះអ្នក)មិនខាន។

ហើយប្រសិនបើពួកពុតត្បុតដែលរិះគន់អ្នកចំពោះការបែងចែកទ្រព្យបរិច្ចាគទាំងនោះពេញចិត្តនូវអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់ដាក់កាតព្វកិច្ចចំពោះពួកគេ និងអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានផ្តល់ឲ្យពួកគេអំពីចំណែកនៃទ្រព្យបរិច្ចាគ ហើយពួកគេនិយាយថា អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ពួកយើង។ អល់ឡោះនឹងផ្តល់ឲ្យពួកយើងដោយភាពសប្បុរសរបស់ទ្រង់តាមដែលទ្រង់មានចេតនា ហើយអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នឹងផ្តល់ឲ្យពួកយើងនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានផ្តល់ដល់គាត់។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងគឺជាអ្នកដែលសង្ឃឹមចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលថាទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យពួកយើងដោយភាពសប្បុរសរបស់ទ្រង់។ ប្រសិនបើពួកគេបានធ្វើ(និយាយ)ដូច្នោះនោះ គឺវាល្អប្រសើរបំផុតចំពោះពួកគេជាងការដែលពួកគេនិយាយរិះគន់អ្នក។

តាមពិត ទ្រព្យហ្សាកាត់ដែលជាកាតព្វកិច្ចនោះ គឺចាំបាច់ត្រូវបែងចែកទៅឲ្យអ្នកក្រខ្សត់ (គឺអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិដែលបានមកពីការងារ ឬមុខរបររបស់ពួកគេ ក៏ប៉ុន្តែវាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេនោះទេ) និងអ្នកទីទាល់ក្រ (គឺអ្នកដែលស្ទើរតែគ្មានកម្មសិទ្ធិអ្វីសោះ ហើយពួកគេគ្មានអ្វីលាក់បាំង លើមនុស្សនោះទេ ដោយសារតែស្ថានភាពរបស់ពួកគេ) និងអ្នកដែលប្រមូលហ្សាកាត់ដែលថ្នាក់ដឹកនាំបានចាត់តាំងឲ្យប្រមូលហ្សាកាត់ និងអ្នកដែលទើបចូលសាសនាឥស្លាម (ឬអ្នកដែលគ្មានជំនឿដែលគេទាក់ទាញចិត្តរបស់ពួកគេដោយទ្រព្យហ្សាកាត់នោះដើម្បីឲ្យគេចូលឥស្លាម ឬក៏អ្នកដែលមានជំនឿទន់ខ្សោយដើម្បីពង្រឹងនូវជំនឿរបស់គេ ឬក៏សម្រាប់ជនដែលគេប្រើទ្រព្យហ្សាកាត់នេះដើម្បីការពារប្រការអាក្រក់ពីបុគ្គលនោះ)។ ហើយគេបែងចែកវាផងដែរទៅកាន់អ្នកដែលចង់រំដោះខ្លួនពីនឹមទាសករគេ អ្នកដែលលិចលង់ក្នុងបំណុលដែលមិនមែនជាចំណាយខ្ជះខ្ជាយ ឬប្រព្រឹត្តល្មើសប្រសិនបើគេមិនមានអ្វីសម្រាប់សងបំណុល ឬគ្មានលទ្ធភាពសងបំណុលគេវិញ។ គេត្រូវបែងចែកផងដែរសម្រាប់អ្នកដែលតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ និងសម្រាប់អ្នកដំណើរដាក់ស្បៀង។ នេះគឺជាការរៀបរាប់ដោយសង្ខេបចំពោះការបែងចែកទ្រព្យហ្សាកាត់ទៅកាន់ពួកគេដែលជាកាតព្វកិច្ចមកពីអល់ឡោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលល្អសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការចាត់ចែង និងបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

ហើយក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត គឺមានពួកដែលធ្វើបាបអ្នកនាំរបស់អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដោយពាក្យសម្តី(របស់ពួកគេ) ដោយពួកគេនិយាយនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញភាពអត់ឱនរបស់គាត់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គាត់ស្តាប់រាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយ ហើយជឿចំពោះវា ដោយមិនបែងចែកថាអ្វីត្រឹមត្រូវ អ្វីមិនត្រឹមត្រូវនោះទេ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារ(របស់អល់ឡោះ)ស្តាប់តែអ្វីដែលល្អប៉ុណ្ណោះ ហើយគាត់ជឿជាក់ចំពោះអល់ឡោះ និងជឿជាក់ចំពោះអ្វីដែលអ្នកមានជំនឿដ៏ស្មោះត្រង់បាននិយាយប្រាប់គាត់ ហើយគាត់មានចិត្តអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេ។ ជាការពិតណាស់ យើង(អល់ឡោះ)បានតែងតាំងគាត់ជាក្តីមេត្តាករុណាចំពោះអ្នកទាំងឡាយដែលមានជំនឿចំពោះគាត់។ ហើយពួកដែលធ្វើបាបគាត់ មិនថាជាការធ្វើបាបតាមរបៀបណាក៏ដោយ គឺពួកគេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មយ៉ាងឈឺចាប់បំផុត។

ពួកពុតត្បុតស្បថនឹងអល់ឡោះនៅចំពោះមុខពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីដែលនាំឲ្យប៉ះពាល់ដល់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះទេ។ ពួកគេធ្វើដូច្នោះ គឺដើម្បីផ្គាប់ចិត្តពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ តែអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅវិញទេដែលសាកសមបំផុតសម្រាប់ពួកគេផ្គាប់ចិត្តដោយការមានជំនឿនិងសាងនូវទង្វើកុសល ប្រសិនបើពួកទាំងនោះពិតជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដមែននោះ។

) តើពួកពុតត្បុតទាំងនោះមិនបានដឹងទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ ទង្វើរបស់ពួកគេនេះ គឺជាការបង្កភាពជាសត្រូវជាមួយនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ? ហើយជនណាហើយដែលបង្កភាពជាសត្រូវជាមួយនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ នាថ្ងៃបរលោកពួកគេនឹងចូលឋាននរក ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។ នោះគឺជាការទាបថោក និងជាភាពអាម៉ាសមួយដ៏ធំបំផុត។

ពួកពុតត្បុតទាំងនោះបារម្ភខ្លាចអល់ឡោះបញ្ចុះជំពូកណាមួយទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដោយលាតត្រដាងឲ្យបណ្តាអ្នកមានជំនឿបានដឹងពីភាពគ្មានជំនឿដែលពួកគេលាក់ទុកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ចូរពួកអ្នក(នែពួកពុតត្បុត)បន្តការសើចចំអក និងមួលបង្កាច់ចំពោះសាសនា(របស់អល់ឡោះ)ទៀតចុះ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ជាអ្នកដែលលាតត្រដាងនូវអ្វីដែលពួកអ្នកកំពុងតែមានការបារម្ភខ្លាចនេះ ដោយការបញ្ចុះនូវជំពូកមួយ ឬដោយការប្រាប់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នូវរឿងនោះ។

ហើយប្រសិនបើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)សួរពួកពុតត្បុតនូវអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយចោទប្រកាន់ និងជេរប្រមាថចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿក្រោយពីអល់ឡោះបានប្រាប់អ្នកពីរឿងនេះ ពួកគេប្រាកដជានឹងឆ្លើយថាៈ ពិតណាស់ អ្វីដែលពួកយើងបាននិយាយ គឺគ្រាន់តែជាការនិយាយលេងសើចប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាការពិតអ្វីនោះឡើយ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារ)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ តើពួកអ្នកយកអល់ឡោះ និងបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់ទ្រង់ ហើយនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់មកចំអកលេងសើចឬ?

ពួកអ្នកមិនបាច់និយាយដោះសារភូតកុហកទៀតនោះទេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកបានស្តែងចេញនូវភាពគ្មានជំនឿទៅហើយតាមរយៈការសើចចំអកលេងសើចរបស់ពួកអ្នកនេះ ក្រោយពីពួកអ្នកធ្លាប់បានលាក់ទុកវា(នៅក្នុងចិត្តពួកអ្នក)។ ប្រសិនបើយើងលើកលែងទោសឲ្យក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកអ្នកដោយសារតែគេបោះបង់ភាពពុតត្បុតនិងបានទទួលសារភាពកំហុសរបស់គេអំពីវា ហើយនិងមានចិត្តស្មោះសចំពោះអល់ឡោះនោះ យើងក៏នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មក្រុមមួយទៀតក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែរ ដោយសារតែពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើភាពពុតត្បុត និងមិនព្រមទទួលសារភាពកំហុស(កែខ្លួន)ពីភាពពុតត្បុតនោះ។

ពួកពុតត្បុតទាំងនោះ មិនថាប្រុសមិនថាស្រី គឺពួកគេមានភាពពុតត្បុតដូចគ្នា ហើយពួកគេប្រឆាំងនឹងអ្នកមានជំនឿ។ ពួកគេប្រើគ្នាឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយហាមឃាត់គ្នាពីការសាងអំពើល្អ ហើយពួកគេមានភាពកំណាញ់ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដោយមិនព្រមចំណាយវាក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះឡើយ។ ពួកគេបោះបង់អល់ឡោះដោយមិនព្រមប្រតិបត្តិតាមទ្រង់នោះឡើយ។ ដូច្នេះ អល់ឡោះក៏បោះបង់ពួកគេវិញដោយទ្រង់មិនផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកគេឡើយ។ ជាការពិតណាស់ ពួកពុតត្បុត គឺជាពួកដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះ និងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវទៅកាន់ការប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងទ្រង់ ព្រមទាំងទៅកាន់មាគ៌ាដែលវង្វេង។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកពុតត្បុត និងពួកប្រឆាំងដែលពួកគេមិនបានសារភាពកំហុសថា ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំ ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។ វាគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេនូវទណ្ឌកម្ម(ដែលមាននៅក្នុងនរកនោះ) ហើយអល់ឡោះបានបណ្តេញពួកគេចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មជានិរន្តន៍។

ពួកអ្នក(នែពួកពុតត្បុត) ចំពោះការប្រឆាំងនិងការសើចចំអក(របស់ពួកអ្នក)នេះ គឺដូចទៅនឹងប្រជាជាតិដែលបដិសេធជំនាន់មុនពួកអ្នកដែរ។ ពួកគេមានភាពខ្លាំងក្លាជាងពួកអ្នក និងមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅច្រើនជាងពួកអ្នកទៅទៀត ហើយពួកគេសោយសុខនឹងភាពត្រេកត្រអាលនៃលោកិយ(លាភសក្ការៈ)ដែលគេបានកំណត់ទុកសម្រាប់ពួក។ ហើយពួកអ្នក(នែពួកពុតត្បុត)ក៏បានត្រេកត្រអាលនឹងលាភសក្ការៈដែលគេបានកំណត់សម្រាប់ពួកអ្នក ដូចប្រជាជាតិដែលបានបដិសេធជំនាន់មុនៗបានត្រេកត្រអាលនឹងលាភសក្ការៈរបស់ពួកគេនោះដែរ។ ហើយការដែលពួកអ្នកនិយាយលេងសើចដោយបដិសេធនឹងការពិត ព្រមទាំងមួលបង្កាច់ទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ដូចដែលពួកគេបាននិយាយលេងសើចដោយបដិសេធនឹងការពិត និងមួលបង្កាច់ចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដូចគ្នាដែរ។ ពួកដែលមានលក្ខណៈដ៏អាក្រក់ដូចដែលបានរៀបរាប់នេះ ពួកគេគឺជាពួកដែលអំពើកុសលទាំងឡាយរបស់ពួកគេត្រូវរលាយសាបសូន្យ ដោយសារតែពួកគេបានបំផ្លាញវាដោយការប្រឆាំងចំពោះអល់ឡោះ។ ហើយពួកគេគឺជាពួកដែលខាតបង់ខ្លួនឯង ដោយបានបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅនៃភាពអន្តរាយ។

តើរឿងរ៉ាវរបស់អ្នកជំនាន់មុនដែលពួកគេបានធ្វើ និងទណ្ឌកម្មដែលពួកគេទទួលរងនោះមិនបានមកដល់ពួកពុតត្បុតទាំងនោះទេឬ? ក្រុមទាំងនោះមានដូចជា ក្រុមរបស់ព្យាការីនួហ ក្រុមរបស់ព្យាការីហ៊ូទ ក្រុមរបស់ព្យាការីសឡេះ ក្រុមរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម អ្នកស្រុកម៉ាទយ៉ាន់ និងភូមិស្រុកក្រុមរបស់ព្យាការីលូត។ ពួកទាំងនោះ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកឲ្យពួកគេនូវបណ្តាភស្តុតាង និងអំណះអំណាងយ៉ាងច្បាស់។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មិនបានបំពានលើពួកគេទេ ព្រោះជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេក៏បានព្រមានដាស់តឿពួកគេរួចហើយ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកគេទៅវិញទេដែលបំពានលើខ្លួនឯង ដោយសារតែពួកគេបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ។

ហើយបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងប្រុសទាំងស្រី គឺពួកគេជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយសារតែពួកគេអស់គ្នា គឺជាអ្នកដែលមានជំនឿ។ ពួកគេប្រើគ្នាឲ្យធ្វើអំពើល្អ ពោលគឺរាល់អំពើទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះស្រឡាញ់ពេញចិត្ត គ្រប់ប្រភេទនៃការគោរពប្រតិបត្តិទាំងអស់ ដូចជាការមានជំនឿអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ និងការសឡាតជាដើម។ ហើយពួកគេហាមឃាត់គ្នាពីការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ពោលគឺរាល់អំពើទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ខឹងសម្បារនៃរាល់អំពើល្មើសទាំងឡាយ ដូចជាការប្រឆាំង និងការស៊ីប្រាក់ការ។ ហើយពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)ប្រតិបត្តិសឡាតយ៉ាងពេញលេញទៅតាមរបៀបរបបរបស់វាយ៉ាងពេញលក្ខណៈ។ ហើយពួកគេគោរពប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈគួឲ្យកោតសរសើរដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះហើយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ។ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការបង្កើត ការចាត់ចែង និងការបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

អល់ឡោះបានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះទ្រង់ ទាំងប្រុសទាំងស្រីថាៈ នៅថ្ងៃបរលោក ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមានរបស់វា ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈដោយពួកគេមិនស្លាប់ទៀតនោះទេ ហើយឧបការគុណរបស់ពួកគេក៏មិនកាត់ផ្តាច់ពីពួកគេទៀតនោះដែរ។ ហើយទ្រង់ក៏បានសន្យាចំពោះពួកគេដែរថា ទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងលំនៅឋានយ៉ាងល្អប្រណីតនៅក្នុងឋានសួគ៌អាត់និន ហើយការពេញចិត្តពីអល់ឡោះចំពោះពួកគេគឺធំធេងជាងនោះទៅទៀត។ ការតបស្នងដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ គឺជាជោគជ័យធំធេងបំផុតដែលគ្មានជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ឱអ្នកនាំសារ! ចូរអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងពួកគ្មានជំនឿដោយការប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេដោយផ្លែដាវ ហើយចូរអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងពួកពុតត្បុតដោយប្រើពាក្យសម្តីនិងអំណះអំណាង ហើយអ្នកត្រូវតស៊ូប្រឆាំងឲ្យខ្លាំងក្លាជាមួយក្រុមទាំងពីរនេះ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាក្រុមដែលសាកសមនឹងទទួលបែបនេះហើយ។ ហើយទីកន្លែងរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺឋាននរកជើហាន់ណាំដែលជាកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតរបស់ពួកគេ។