Al-Ahzab 33:57–73

Pasi na urdhëroi që të çojmë salavate dhe ta respektojmë e lëvdojmë figurën e Profetit (a.s), Allahu i Madhëruar vijon të na ndalojë nga e kundërta e kësaj vepre, pra, nga fyerja dhe mundimet për të:Ata që flasin(fjalë të ulëta)kundër Allahut dhe të dërguarve të Tij, i ka mallkuar Allahu në këtë jetë e në jetën tjetër dhe ka përgatitur për ta një dënim poshtërues. -Kjo përfshin çdo lloj mundimi, qoftë me fjalë, qoftë me vepra, si fyerja, sharja, cenimi i figurës së tij ose i fesë së tij, ose i çdo gjëje që do ta shqetësonte atë. Ata që bëjnë diçka të tillë i pret diçka shumë e tmershme: "... i ka mallkuar Allahu në këtë jetë” Allahu i Lartësuar i ka larguar nga mëshira e Tij në dynja. Pjesë e këtij mallkimi është edhe dënimi për ata që fyejnë figurën e Profetit (a.s). Ai është dënim me vdekje. Pastaj tha: "... e në jetën tjetër dhe ka përgatitur për ta një dënim poshtërues." Kështu do të jetë dënimi i tyre, për shkak të mundimeve që i sjellin Profetit të Zotit. Fyerja e figurës së Profetit (a.s) nuk është si fyerja e dikujt tjetër, sepse ai është profet i Allahut dhe dikush nuk quhet besimtar i Zotit derisa të besojë në Profetin e Tij. Besimi i Profetit të Allahut kërkon që ta madhërosh figurën e tij dhe ta respektosh atë. Respektimi dhe madhërimi i figurës së Profetit është prej domosdoshmërive të besimit të drejtë. Për këtë arsye, fyerja e tij nuk mund të konsiderohet njëlloj si rastet e tjera.Edhe fyerja apo mundimi i muslimanëve është diçka shumë e dënueshme tek Allahu i Lartësuar. Për këtë arsye, Ai tha:mam Ibnul kajimi thotë: "Kush fyenfigurën e Profetit a.s. është detyrë epadiskutueshme që të ekzekutohet, dhenuk lejohet assesi të tolerohet. Profetia.s. nuk dha siguracionin për jetën eMakis Ibn Subabete, e Ibn Hatalit dhe dyshërbëtoreve të tij këngëtare, të cilatfyenin Profetin a.s. Pra, edhe pse gratënuk vriten gjatë luftës, për këto të dyja ulejua ekzekutimi. Profeti a.s. gjithashtu emiratoi vrasjen e një skllavje që kishtestatusin ummu ueled, nga pronari i saj iverbër, i cili e kishte vrarë sepse ajo efyente Profetin a.s. Për të njëjtënarsye u vra edhe Ka’b Ibn Eshrefi, çifuti qëfyente Profetin a.s. Profeti a.s. urdhëroipër vrasjen e tij, duke thënë: “Kush i delKab Ibn Eshrefit, sepse ai ka fyer Allahundhe të Dërguarin e Tij.” Ai e shante dhee fyente Profetin a.s. nëpërmjet poezivetë veta. Dënimi me vdekje për atë që fyenfigurën e Profetit a.s. ka qenë njëqëndrim i përbashkët i Katër Kalifëve tëDrejtë, gjykim që njihet se nuk ka pasurasnjë kundërshtim prej sahabëve. EbuBerzatel Eslemi tentoi të vriste dikë qëshante dhe fyente Ebu Bekrin, kalifin emuslimanëve, por Ebu Bekri i tha atij sekjo dispozitë është e veçantë vetëm përfigurën e Profetin a.s. Pra vetëm ai qëshan e fyen figurën e Profetit a.s.dënohet me vdekje. Njëherë Omer IbnHatabi kaloi pranë një murgu. Njerëzit ithanë: “Ky murg fyen figurën e Profetita.s.” Omeri tha: “Nëse do ta dëgjoja tëbënte një gjë të tillë, do ta vrisja. Ne nukua japim siguracionin këtyre për të sharëdhe fyer Profetin e Zotit.” Nuk ka dyshimse dëmtimi dhe poshtërsia e qafirëvendaj muslimanëve duke sharë e ofenduarProfetin e Islamit janë shumë më tëmëdha dhe të shëmtuara sesa dëmi qëata mund t’i sjellin shtetit islam duke mospaguar xhizjen. Madje edhe sulmet edrejtpërdrejta, me ushtri dhe luftëkundër muslimanëve, nuk janë më tëkëqija dhe të dëmshme për islamin sesafyerja e të Dashurit të Zotit të botëve.Nuk ka ndonjë vepër më fort tëshëmtuar, që thyen marrëveshjen dhesiguracionin e dhënë prej shtetit islam,sesa fyerja e Profetit të mëshirës, përveçfyerjes së Krijuesit, Zotit të botëve. Kyështë rezultati i analogjisë së saktë, iteksteve të qarta dhe i mendimit unanimtë Katër Kalifëve. Këtë dispozitë evërtetojnë më shumë se dyzet argumentefetare. Dikush mund të thotë se Profetia.s. nuk e vrau Abdullah Ibn Ubej IbnSelulin (kryemunafikun), i cili, duke fyerProfetin a.s., tha: “Kur të kthehemi nëMedinë, krenarët do të nxjerrin prej sajtë poshtëruarit.” Ai nuk vrau as DhulHuejsirat el Temimin, i cili i tha Profetita.s.: “Mbaj drejtësi, se nuk je treguar idrejtë.” Nuk vrau as atë që i tha: “Ti indalon njerëzit nga padrejtësitë, dukekërkuar që vetëm ti të bëshpadrejtësi.” Ai nuk vrau as atë që i tha:“Me këtë ndarje të pasurisë nuk ështësynuar kënaqësia e Allahut.” Nuk e vrauas atë i cili, kur Profeti a.s. gjykoi në favorZubejrit në çështjen e vijës së ujit, i tha:“Gjykove në favor të Zubejrit, sepse ështëdjali i hallës tënde?” Po kështu veproi aiedhe me të tjerë, të cilët e fyenin, por ainuk i ekzekutoi. Përgjigjja ndaj kësajpyetjeje është se, Profeti a.s. kishte tëdrejtën e tij kundër atyre që e fyenin.Nëse donte, e kërkonte këtë të drejtë,dhe ata duhet të vriteshin; dhe nëse jo, ainuk i vriste. Pra ishte e drejta e Profetita.s. që ta ndëshkonte apo ta toleronteatë që fyente figurën e tij. Por, pasProfetit a.s., askujt nuk i lejohet që tëtolerojë dhe të falë atë që fyen figurën eProfetit a.s., sepse është detyrë e umetittë tij që ta kërkojë këtë të drejtë, palejuar asnjë tolerim. Nëse Profeti a.s.mund të toleronte personalisht, umetit tëtij nuk i lejohet një gjë e tillë.Nëmosekzekutimin e personave tëlartpërmendur kishte urtësi dhe dobi, tëcilat, pasi Profeti a.s. ndërroi jetë, nukqëndrojnë më. Kështu, në kohën kurProfeti a.s. ishte gjallë, duhej që njerëzittë afroheshin në Islam dhe tëmbusheshin me dashuri dhe respekt përProfetin a.s. Nuk duhej që njerëzit tëlargoheshin, por duhej kujdes ndaj çdogjëje që mund të sillte revoltë dheurrejtje kundër Profetit a.s. Nëse njerëzitdo të dëgjonin se Profeti a.s. iekzekutonte ata që rrinin rreth tij,njerëzit me siguri do të largoheshin dukeu revoltuar. Këtë arsye edhe vetë Profetia.s. e ka shprehur në disa raste. NjëherëProfeti a.s., kur Omeri i kërkoi leje që tëvriste kryemunafikun Abdullah Ibn Ubej,tha: “Mos e vrit, sepse atëherë njerëzitdo të thonë: ‘Muhamedi po vret shokët evet”. Pa dyshim, dobia e afrimit tënjerëzve dhe fitimi i zemrave të tyre ishtemë i rëndësishëm për Profetin a.s. sesadobia e vrasjes së këtyre fatzinjve qëfyenin figurën e tij të ndritur. Megjithatë,kur dobia e vrasjes së atyre që fyeninProfetin a.s. u bë më e rëndësishme sesaçështjet e tjera, ata vërtet morëndënimin e merituar. Kështu veproi Profetia.s. me Kab Ibn Eshrefin, i cili e teproiduke përhapur shumë fyerje në adresë tëProfetit a.s. dhe, për këtë arsye, vrasja etij ishte më e dobishme sesa lënia e tij egjallë. E njëjta gjë mund të thuhet edhepër vrasjen e Ibn Hatalit, e Mekisit, të dyshërbëtoreve këngëtare që fyeninProfetin a.s., apo për vrasjen e skllavesummu ueled, nga pronari i saj i verbër.Përfundimisht, ekzekutimet ose tolerimetishin për hir të dobisë më tërëndësishme, sipas gjykimit të tëDërguarit të Allahut a.s. Por kur çështja,pas vdekjes së Profetit a.s., kaloi në duarte zëvendësuesve të tij, atyre nuk u takonqë ta hedhin poshtë hakun e Profetit a.s.Pra ata nuk kanë asnjë zgjedhje tjetër,veç ekzekutimit të atij që fyen figurën etij a.s. [Zaad el miad vëll 3.]

Dhe ata që i mundojnë besimtarët dhe besimtaret pa të drejtë, ... -Domethënë, pa i bërë ndonjë gjë, që të meritojnë atë mundim:... e kanë ngarkuar veten me një gjynah shumë të madh. -Do të mbajnë mbi supet e tyre një shpifje të madhe, sepse i mundojnë pas shkak dhe pa e merituar. Ata do të ngarkohen me një gjynah shumë të madh, sepse kjo është padrejtësi, që cenon urdhrin e Zotit për bamirësi ndaj besimtarëve dhe që na ndalon nga padrejtësia ndaj tyre. Për këtë arsye, fyerja e një muslimani dënohet me ligj, sipas gjendjes dhe gradës së atij që i bëhet padrejtësi. Kështu, sharja e sahabëve është nga më të rëndat. Po kështu, ai që fyen dijetarët dhe njerëzit besimtarë të mirë ka bërë gjynah më të madh se në rastet e tjera.

O Profet! Thuaju grave e bijave të tua dhe grave besimtare që të hedhin mbulesën! -Ky ajet quhet ndryshe edhe ‘ajeti i hixhabit’. Allahu i Madhëruar e urdhëron Profetin e Tij që të urdhërojë gratë muslimane në mënyrë të përgjithshme, por duke filluar me gratë dhe vajzat e tij, sepse ato janë më parësore se të tjerat për të zbatuar ligjin e Zotit. Gjithashtu, para se dikush të urdhërojë të tjerët duhet të fillojë me familjen e vet, ashtu siç ka mësuar Allahu i Madhëruar: "O ju që keni besuar! Ruajeni veten dhe familjen tuaj prej Zjarrit, lënda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët! …" [Tahrim 6]. Allahu i Madhëruar thotë: "O Profet! Thuaju grave e bijave të tua dhe grave besimtare që të hedhin mbulesën!" Xhelabib (mbulesa) janë ato veshje që hidhen sipër të gjitha rrobave të tjera që ka veshur gruaja, si mbështjellësja e kokës, shamia mbuluese, veshja e trupit etj. Xhelabib, pra, është mbulesa e sipërme që mbulon edhe fytyrën e gjoksin. Pastaj përmenden urtësinë e kësaj norme:Kjo është mënyra më e mirë që ato të njihen(se janë të ndershme)dhe që askush të mos i ngacmojë. -Kjo tregon se, nëse nuk mbulohen, atyre mund t'u jepet mundim nga njerëzit, sepse mund të mendojnë se janë jo të ndershme. Kështu, mund t’u afrohen ata që i kanë zemrat e sëmura. Madje, dikush edhe mund t'i poshtërojë, duke menduar se janë skllave (sepse zakonisht në atë kohë skllavet nuk mbuloheshin). Në këtë mënyrë, mbulesa i largon ata dhe i mbron gratë nga këto synime të ulta.Allahu është Falës i Madh e Mëshirëplotë. -Ai jua ka falur gjynahet që kanë kaluar dhe ju ka mëshiruar, duke ju qartësuar ligjet dhe dispozitat e Tij dhe duke jua bërë të qartë hallallin nga harami. Kështu i mbyllet rruga së keqes që në rrënjë nga ana e besimtarëve. Ndërsa për sa i përket së keqes që vjen nga të ligjtë, Ai kërcënon duke thënë:

Sigurisht, nëse hipokritët, ata që kanë sëmundje në zemrat e tyre dhe ata që përhapin gënjeshtra në Medine, nuk ndalen, Ne do të bëjmë që ti të dominosh mbi ta e pastaj ata nuk do të rrinë më në të, vetëm se për një kohë të shkurtër. -Këtu bëhet fjalë për munafikët, të cilët i kanë zemrat të sëmura me dyshime dhe pasiguri, por edhe me sëmundjet e epsheve dhe shfrenimit. Allahu i Lartësuar i përshkruan ata edhe si murxhifun, pra, njerëz që reklamojnë fuqinë e qafirëve, për të frikësuar muslimanët dhe për të ulur moralin e tyre. Vëreni me kujdes! Allahu i Madhëruar nuk thotë se nga se duhet të heqin dorë këta munafikë, për të qenë ky kërcënim sa më gjithëpërfshirës për ligësitë që ata bëjnë. Domethënë, nëse nuk rreshtin dhe nuk ndalen nga ligësitë që ata bëjnë dhe në të cilat ftojnë, ose nga sharja e Islamit dhe muslimanëve, ose nga reklamimi i forcës së qafirëve për të frikësuar muslimanët, ose nga përçmimi për forcën e muslimanëve dhe fuqinë e tyre, ose nga ngacmimi i besimtarëve dhe nxitja e tyre për poshtërsi, ose shumë e shumë gjynahe e poshtërsi që burojnë nga këta fatzinj, atëherë: "... Ne do të bëjmë që t’i të dominosh mbi ta ...", do të të urdhërojmë që t'u shpallësh luftë dhe t'i vrasësh ata, duke të dhënë dorë të lirë mbi ata. Nëse e bëjmë këtë, ata nuk do të kenë forcë mbi ty dhe as mundësi të përballen me ty. Për këtë arsye, tha: "... e pastaj ata nuk do të rrinë më në të, vetëm se për një kohë të shkurtër." Ata nuk do të qëndrojnë gjatë në Medinë, pranë teje, sepse ose do të vriten, ose do të dëbohen prej andej. Kjo është dëshmi për lejueshmërinë e dëbimit të njerëzve të këqij, prania e të cilëve u sjell dëm muslimanëve, sepse kjo formë e largon të keqen me themel. Ky ishte një kërcënim dhe ata do të jenë, siç thotë Zoti:

Ata do të jenë të mallkuar. Kudo që të ndeshen, do të kapen dhe do të vriten(pa mëshirë). -Të dëbuar nga e mira kudo që gjenden. Ata nuk kanë për të gjetur paqe dhe as stabilitet në një vend. Ata gjithmonë do të kenë frikë se do të vriten ose të burgosen, ose do të ndëshkohen me një mënyrë tjetër.

Ky qe Ligji i Allahut edhe ndër popujt e hershëm. -Çdokush që e tepron në poshtërsi dhe kalon kufirin me mundimin e besimtarëve, atëherë ai do të ndëshkohet ashpër. Ky është rregulli i Zotit:Ligjin e Allahut askush nuk mund ta ndryshojë. -Kurrë nuk do të gjesh ndryshim në ligjin e Zotit. Çdo shkak do të sjellë pasoja dhe këtë rregull e ka vendosur Zoti.

Njerëzit të pyesin për Orën(e Kijametit). -Njerëzit të kërkojnë që t'i njoftosh rreth Kijametit, duke të sfiduar që ta shpejtosh atë. Ndërsa disa prej tyre, duke e mohuar se ajo do të ndodhë, sikur duan të tregojnë se kjo është e pamundur. Thuaju atyre:Thuaj: “Atë e di vetëm Allahu.” -Vetëm Zoti e di kohën se kur do të ndodhë Kijameti. Megjithatë, të mos iu duket e largët ajo ditë.E ku mund ta dish ti, ajo(Ora)ndoshta është afër!” -Në fakt, thjesht ardhja e kohës së Kijametit shpejt apo vonë, nuk ka ndonjë rëndësi ose ndonjë dobi. Ajo që ka rëndësi është se cili nga njerëzit do të jetë i humbur e cili i fituar, cili do të jetë fatlum dhe cili do të jetë i dëshpëruar, a do të meritojë shpërblime apo do të marrë dënime? Ja, këto janë çështje të rëndësishme për t'u treguar dhe unë do t'ju njoftoj për to. Do t'jua bëj të qartë secilin që meriton ndëshkim, madje do t'ju përshkruaj edhe dënimet. Ju do të kuptoni se pikërisht ai që e mohon Ditën e Gjykimit i meriton dënimet e Zotit. Dhe ky është përshkrimi i saktë i juaji. Allahu i Madhëruar thotë:

Allahu i ka mallkuar jobesimtarët ... -Këta janë ata që mohimi u bë cilësi e përhershme e tyre. Ata nuk besojnë Allahun, profetët e Tij dhe as Shpalljen, prandaj Allahu i largoi nga mëshira e Tij në dynja dhe në ahiret. Ky dënim mëse i meritueshëm për ta.dhe për ta ka përgatitur një zjarr të ndezur fort. -Ai ka përgatitur një zjarr të ndezur fort, që djeg trupat e tyre dhe dhimbja u shkon deri në zemër.

Aty do të mbesin përgjithmonë dhe nuk do të gjejnë asnjë që t’i mbrojë a t’i ndihmojë. -Atje do të qëndrojnë përgjithmonë dhe kurrë nuk kanë për të dalë. Edhe dënimi kurrë nuk ka për t'iu lehtësuar. Ata nuk kanë për të gjetur ndonjë ndihmëtar, që t'u japë atë që kërkojnë dhe as ndonjë mbrojtës, që t'i shpëtojë nga ndëshkimi. Atyre u ka kthyer shpinën çdo mik e ndihmës dhe i ka rrethuar nga çdo anë ndëshkimi përvëlues, që u shkon deri në shpirt.

Ditën kur fytyrat e tyre të përmbysen në Zjarr ata do të thonë: “Të mjerët ne! Ah sikur t'i ishim nënshtruar Allahut dhe t'i ishim bindur të Dërguarit!” -Kështu, ata ndiejnë dhimbjen e nxehtësisë përvëluese dhe sa herë që dhembja arrin kulmin, ata dëshpërohen për atë që patën lënë pas dhe për mosbesimin në dynja. Ata të mjerë, të mbushur me dhimbje e dëshpërim, thonë: “Të mjerët ne! Ah, sikur t'i ishim nënshtruar Allahut dhe t'i ishim bindur të Dërguarit! Ah, sikur të bënim këtë dhe të kishim shpëtuar nga ky dënim! Ah, sikur të ishim bindur dhe të lumturoheshim me shpërblimet e mëdha që morën të bindurit!” Por tashmë kjo është një ëndërr, që kurrë nuk ka për të ndodhur dhe që lë pas veçse dëshpërim e dhimbje.

Dhe do të thonë: “O Zoti ynë! Ne iu bindëm udhëheqësve dhe të parëve tanë dhe ata na humbën nga rruga(e drejtë).”. -Ne thjesht i pasuam verbërisht ata dhe ishin ata që na humbën nga rruga e drejtë.

O Zoti ynë! Jepu atyre Dënim të dyfishtë dhe mallkoji ata me Mallkim shumë të madh! -Kjo i ngjan fjalës së Tij kur thotë: "Melekët do t’u thonë: “Hyni në Zjarr, mes popujve që shkuan para jush - xhindë dhe njerëz.” Sa herë që një popull hyn aty, mallkon atë të mëparshmin. Dhe, kur të gjithë të tubohen në të, grupi i fundit thotë për grupin e parë: “Zoti ynë, janë këta që na çuan ne në humbje, prandaj shumëfishoja atyre dënimin me zjarr!” Ai do të thotë: “Për secilin nga ju dënimi është i shumëfishuar, por ju nuk e dini.”. [A’raf 38]. Kështu, pasi e mësojnë se si ata, ashtu edhe prijësit e tyre, janë të gjithë në dënim, duke dashur të hakmerren kundër prijësve që i devijuan, thonë: “Zoti ynë, janë këta që na çuan ne në humbje, prandaj shumëfishoja atyre dënimin me zjarr!” Por Allahu i Madhëruar u thotë se, për të gjithë ata ka dyfishim dhe rëndim të dënimit, sepse që të gjithë morën pjesë në kufër dhe në poshtërsi. Për këtë arsye, do të jenë të gjithë së bashku në dënim, megjithëse dënimi i secilit do të jetë sipas gabimit dhe padrejtësive që ka bërë.

O ju që keni besuar! Mos u bëni si ata që e munduan Musain! Allahu dëshmoi pastërtinë e tij nga ajo që ata thanë. Ai qe me pozitë të lartë tek Allahu. -Allahu i Lartësuar i porosit besimtarët që të jenë të kujdesshëm në sjellje me Profetin e tyre, Muhamedin (a.s), këtë profet të dhembshur dhe të mëshirshëm dhe kurrë të mos i shkaktojnë mundime ose ta fyejnë. Përkundrazi, ata duhet ta ndihmojnë e ruajnë prestigjin e Tij. Muslimani duhet të mos i përngjasë bijve të Izraelit, të cilët e munduan Musain (a.s), të birin e Imranit, atë të cilit i foli drejtpërdrejt vetë Rahmani. Por Allahu i Madhëruar e shfaqi hapur pastërtinë e Musait nga ajo që shpifnin padrejtësisht ata. Në fakt, Musai ishte shumë i nderuar tek Zoti dhe nuk ishte aspak subjekt fyerjeje. Ai ishte nga më të afruarit tek Zoti, nga profetët më të zgjedhur dhe adhuruesit më të sinqertë. Megjithatë, ata nuk i pengoi kjo gradë e lartë e Musait, që ta fyenin dhe të shpifnin kundër tij, se ai na qënkësh i sëmurë (ader).Ata i thoshnin këto fjalë për shkak se Musai, nga që ishte shumë i turpshëm, kurrë nuk dilte lakuriq dhe i zbuluar mes tyre, ndërkohë që kjo ishte normale mes tyre. Për këtë arsye, ata dhe shpifën se ai nuk del i zhveshur, sepse mbulon sëmundjen e tij. Për këtë arsye, o besimtarë, mos u bëni si këta njerëz, që e fyen Musain. Megjithatë, Allahu i Madhëruar deshi që ta rrëzonte këtë shpifje, ndaj një ditë, kur Musai po lahej dhe i vendosi rrobat e tij mbi një gur, guri filloi të lëvizte e të largohej, me gjithë rrobat e Musait, i cili ju vu në ndjekje, dhe kështu doli para bijve të Izraelit. Kështu, ata e panë trupin e tij në formën më të bukur të krijimit. Në këtë mënyrë u hodh poshtë kjo shpifje për Musain (a.s).Kështu quhej ai që ishte i sëmurë ngatestikujt.

O ju që keni besuar! Kijeni frikë Allahun dhe thoni fjalë të drejta! -Allahu i Lartësuar i urdhëron të zgjedhurit e Tij, besimtarët, që të pajisen me devotshmëri ndaj Tij. Ai i porosit që jenë të kujdesshëm dhe të ruhen nga zemërimi i Tij në të gjitha gjendjet, haptazi dhe fshehtazi, të përmirësojnë veprat e tyre qoftë kur punojnë haptazi dhe shihen nga të tjerët, qoftë kur nuk i sheh askush, veç Atij. Ky është një urdhër për sinqeritet në fjalë dhe në vepra. Pastaj i Lartësuar na nxit në mënyrë të veçantë që të themi fjalë të drejta, të cilat janë ato fjalë që janë në përputhje të plotë me të vërtetën apo përafërsisht si ajo, nëse nuk mund të arrijmë sigurinë e plotë.Në termin ‘fjalë të drejta’ hyjnë:1. leximi i Kur'anit dhe hadithit të Profetit,2. dhikri,3. urdhërimi për të mira dhe ndalimi nga të këqijat,4. kërkimi i dijes së dobishme dhe përhapja e saj,5. kujdesi dhe përpjekja maksimale për të gjetur të vërtetën në çështjet fetare dhe çdo çështje të rëndësishme dhe të dobishme, duke përdorur dhe ndjekur çdo rrugë të mundshme (të lejuar nga Sheriati) për arritjen e saj.6. Kujdesi i madh për të komunikuar butë dhe ëmbël me krijesat.7. Dëshira dhe synimi për të rregulluar gjithçka, në çdo fjalë që themi, etj.Pastaj Allahu i Lartësuar na tregon shpërblimin që na pret nëse pajisemi me devotshmëri dhe themi fjalë të drejta: E vërteta mund të gjendet veçsenëpërmjet Kur'anit dhe traditës së pastërprofetike, të kuptuar sipas metodologjisësë tre brezave të parë të këtij umeti;sahabëve, tabiinëve dhe nxënësve tëtyre.

Që Ai(Allahu)t'iu mundësojë të bëni vepra të mira dhe t'jua falë gjynahet! -Këto dy vepra bëhen shkak që:1. të gjitha veprat tona të rregullohen dhe të bëhen të pranueshme tek Allahu i Urtë dhe i Gjithëditur. Nuk ka dyshim se takua-ja është kusht për pranimin e veprave, sikurse thotë i Lartësuari: “Allahu pranon vetëm prej të devotshmëve.” [Maide 27].2. Gjithashtu, ajo bëhet shkak që njeriut t’i jepen suksese të mëtejshme për të bërë të tjera vepra të mira.3. Nëpërmjet takua-s dhe fjalëve të drejta, Allahu i Madhëruar i ruan veprat tona nga çdo gjë që shkakton prishjen dhe asgjësimin e tyre. Ai na dhuron sinqeritet dhe na shpëton nga devijimi dhe kryerja e veprave të këqija, të cilat bëhen shkak për fshirjen e veprave të mira.4. Allahu i Lartësuar e ruan, madje e shumëfishon shpërblimin e veprave tona të mira.E kundërta ndodh nëse cenojmë takua-në dhe fjalët e drejta. Kjo do të bëhet shkak që veprat tona të prishen dhe të mos pranohen nga Allahu i Lartësuar. Ato do të bëjnë që shpërblimi i premtuar për veprat e mira të mos arrihet. Përveç kësaj, Allahu i Lartësuar premton falje gjynahesh për ata që pajisen me devotshmëri dhe përpiqen për të qenë fjalëdrejtë. Gjynahet sjellin trishtim dhe shkatërrim, ndërsa me devotshmëri rregullohet çdo çështje, arrihet çdo e mirë dhe ruhesh nga çdo e keqe, në dynja dhe në ahiret. Për këtë arsye, i Lartësuari thotë:Kush i bindet Allahut dhe të dërguarit të Tij, ka arritur mirësinë më të madhe. -Lumturia e robit varet e gjitha nga bindja ndaj Allahut të Lartësuar dhe Profetit (a.s.). Vetëm në këtë mënyrë mund të arrihet çdo e mirë, të cilën e synon në dynja dhe në ahiret dhe shpëtimi nga çdo e keqe, së cilës i druhesh në dynja dhe në ahiret.

Ne ua ofruam Amanetin qiejve, Tokës dhe Maleve, por nuk pranuan ta merrnin përsipër atë dhe u frikësuan prej tij. E mori njeriu. Pa dyshim, ai qe i padrejtë dhe i paditur. -Allahu i Madhëruar tregon rëndësinë e madhe të amanetit, me të cilin ngarkoi të përgjegjshmit ligjërisht. Amanet është kryerja e urdhëresave dhe lënia e ndalesave, qoftë haptazi dhe të shohin njerëzit, qoftë kur je fshehur dhe të sheh vetëm Zoti. Allahu i Lartësuar na njoftoi se këtë detyrë ua parashtroi edhe këtyre krijesave të mëdha, si qiejve, Tokës e maleve, që të zgjidhnin për të pranuar ose jo dhe me premtimin se, nëse e përmbushnin këtë amanet siç u kërkohej nga Zoti, do të shpërbleheshin e nëse nuk e përmbushnin, atëherë do të ndëshkoheshin. Por ato nuk pranuan ta merrnin përsipër atë, nga frika se nuk do ta përmbushnin ashtu siç u kërkohej, dhe jo për të refuzuar kërkesën e Zotit të tyre e as për t'u treguar mospërfillës të shpërblimeve të Tij. Por kur Allahu ia paraqiti njeriut këtë amanet, me ato kushte të përmendura, njeriu e pranoi, edhe pse njeriu është i njohur për padrejtësinë dhe injorancën e tij. Ai pranoi ta mbante këtë barrë të rëndë. Kështu, në varësi të përmbushjes ose jo të këtij amaneti, njerëzit u ndanë në tri grupe:1. Munafikë, që hiqen sikur e përmbushin këtë amanet nga ana e jashtme, por që në të vërtetë, në brendësi, nuk e kanë plotësuar.2. Mohues e idhujtarë, që nuk e mbajnë këtë amanet as haptas e as fshehtas.3. Besimtarë, që i përmbahen këtij amaneti haptas dhe fshehtas.Pastaj Allahu i Madhëruar përmend veprat dhe veçoritë e këtyre kategorive, si dhe ndëshkimin që meritojnë, duke thënë:

Allahu do t'i ndëshkojë hipokritët dhe hipokritet, idhujtarët dhe idhujtaret, dhe do t'i falë besimtarët dhe besimtaret. Allahu Falës i Madh e Mëshirëplotë. -Të gjitha lavdërimet i qofshin Allahut të Lartësuar, që e mbylli këtë ajet me këto dy emra të bukur, të mrekullueshëm dhe shpresëdhënës të Tij. Ata tregojnë se sa e plotë dhe e madhe është falja e Allahut dhe sa e gjerë është mëshira e Tij. Bamirësia e përkujdesi i Tij është gjithëpërfshirës, edhe pse shumë krijesa janë nga ata që nuk e meritojnë faljen dhe mëshirën e Tij, për shkak ose të hipokrizisë ose për shkak të mohimit dhe idhujtarisë.Këtu përfundon tefsiri i sures Ahzab, me mirësinë e Allahut dhe me ndihmën e Tij!